Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2012

Το στρατήγημα της σύγχρονης ταπείνωσης των Ελλήνων


Πρωτόγνωρα πράγματα για την ΕΕ! Εφιαλτικές στρατηγικές κυριαρχίας που αναιρούν την λογική του Ευρωπαϊσμού. Επιστρέψαμε πολιτικά στην εποχή του ψυχίατρου του 18ου -19ου αιώνα, με κανόνα την ανελαστική συμμόρφωση σε μια δήθεν φιλελεύθερη πολιτικο-οικονομική δομή, δια της αμφισβήτησης της ικανότητας των Ελλήνων να επιλέξουν την μέθοδο διαχείρισης της χρεοκοπία του κράτους τους. Το «ΝΑΙ ή ΟΧΙ στην ευρωζώνη», είναι ένα ερώτημα που αυτό καθ' εαυτό απλώς διαπραγματεύεται τη δημοσιονομική και πιστωτική κρίση με όρους (επι)κυριαρχίας του διευθυντηρίου (σε ρόλο ψυχιάτρου) της ΕΕ, προς μια χώρα της Ένωσης (σε ρόλο ασθενούς), στερώντας από τον ελληνικό λαό το δικαίωμα παραγωγής πολιτικής - ακόμη και στην περίπτωση που όλοι μας θεωρούσαμε ότι η ΕΕ ταυτίζεται με το Ευρώ.
Ουσιαστικά πρόκειται για μια μορφή βαρείας προσβολής της κυριαρχίας ενός κράτους μέλους της Ένωσης, με παράλληλη προσβολή της θεσμικής μεθόδου άσκησης της ευρωπαϊκής πολιτικής διαδικασίας, σε επίπεδο ταπείνωσης της πολιτικής δομής μιας συνιστώσας της. Τούτο πρακτικά θέτει σε κρίσιμη αμφισβήτηση ολόκληρη την θεσμική δομή της Ένωσης.
Ο πρώην πρωθυπουργός Γ.Α. Παπανδρέου με το «zero-sum game» που επιχείρησε στο εσωτερικό της Ελλάδας, προκάλεσε ένα αντίστοιχο παιχνίδι στο πλαίσιο της ΕΕ, με την Ελλάδα αυτή τη φορά στη θέση που επιφύλαξε για τον Έλληνα πολίτη ο πρωθυπουργός. Το αποτέλεσμα είναι τετραπλό:
  1. πλήττονται οι φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις εντός της χώρας,
  2. υπονομεύεται ο ευρωπαϊσμός,
  3. εμφανίζεται η παράτυπη ηγεσία της ΕΕ σαν «ψυχιάτρος» και όχι σαν «ψυχαναλυτής» και «παιδαγωγός», όπως μέχρι σήμερα, ενώ ακυρώνεται η μεθοδολογία του «learning by numbers» και των περίφημων «καλών πρακτικών», που αποσκοπούσαν στον νεοφιλελεύθερο μετασχηματισμό,
  4. προκαλείται τεχνηέντως και για πρώτη φορά διχασμός στη χώρα μεταξύ ευρωπαϊστών και αντιευρωπαϊστών.

Προσοχή, το κρίσιμο είναι ο τρόπος, η διαδικασία που παράγει αυτόν τον «διχασμό». Τούτη είναι που ορίζει ΕΚ ΝΕΟΥ τι σημαίνει ευρωπαϊστής και τι αντιευρωπαϊστής. Αυτό με την σειρά του αναπροσδιορίζει αντικειμενικά ολόκληρο το πολιτικό σύστημα της χώρας και τις επιμέρους πολιτικές σχέσεις στο τόπο μας. Δομούνται έτσι οι όροι για μια Νέα Μεταπολίτευση.
Ο πρώην πρωθυπουργός Γ.Α. Παπανδρέου δεν ήταν «τρελός» όπως περίπου τον εμφάνιζε το καθεστώς της διαπλοκής που μέχρι χθες τον στήριζε στο πλαίσιο της παρακινδυνευμένης στρατηγικής χρεοκοπίας και φτωχοποίησης που ακολουθούσε. Έπαιξε ένα ανατρεπτικό παιχνίδι, που στο τέλος αποδόμησε το εντόπιο και διεθνές καθεστώς που στήριξε τον «άνθρωπο των Financial Times στην Αθήνα». Πλέον οι μάσκες έπεσαν. Επιστροφή στη «δραχμή» επεδίωξαν ντόπια και ξένα συμφέροντα (παρά την ευρωλαγνεία της γλώσσας τους). Τα μεν ντόπια συμφέροντα μετά την κρίση έβλεπαν να χάνουν το πολιτικό παιχνίδι αν παρέμεναν μέσα στη ζώνη του ισχυρού Ευρώ, ενώ τα ξένα συμφέροντα προκάλεσαν την ίδια τη κρίση μεταβαλλόντας την από διεθνή χρηματοπιστωτική σε ευρωπαϊκή δημοσιονομική, για να πειθαναγκάσουν την Γερμανία και τους στενούς συμμάχους της στην Ευρώπη να προσαρμοστούν στη βούληση του χρηματοπιστωτικού λόμπυ (συγκεκριμένα η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών - Bank for International Settlements (BIS)), το οποίο «προσφέρει» ως μονόδρομο ασφαλείας την «διεθνή οικονομική διακυβέρνηση». Η τελευταία μεταβάλλει σημαντικά τις σχέσεις εξουσίας εντός του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, διαμορφώνοντας εντελώς νέες συνθήκες κυριαρχίας στον κόσμο: απόλυτα ολιγαρχικές, αφάνταστα απολυταρχικές… και πλέον δραματικά επικίνδυνες για την ειρήνη και ευημερία διεθνώς!
έγραψε ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος, διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.
πηγή: Secret Real Truth

Η ανατριχιαστικά διαπλεκόμενη δομή της "φωλιάς του κτήνους"


«Άφησέ με ελεύθερο να εκδίδω και να ελέγχω τα χρήματα ενός έθνους και δεν με ενδιαφέρει ποιος ψηφίζει τους νόμους του», είχε αναφέρει χαρακτηριστικά ο M.A. Rothschild, επιφανές μέλος της ομώνυμης οικογένειας, η οποία ίδρυσε στα τέλη του 18ου αιώνα τα γνωστά τραπεζικά και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα.
Ο Αμερικανοκαναδός οικονομολόγος J.K. Galbraith, γνωστός υπέρμαχος του φιλελευθερισμού, είχε τονίσει ότι «Η διαδικασία, με την οποία οι τράπεζες δημιουργούν νέο χρήμα, είναι τόσο απλή, που το μυαλό αηδιάζει».
Η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (Τ.Δ.Δ.), είναι ένας διεθνής οργανισμός αποτελούμενος από κεντρικές τράπεζες, που «υποβοηθά τη διεθνή νομισματική και χρηματοοικονομική συνεργασία και δρα ως μια τράπεζα για τις κεντρικές τράπεζες». Δεν βρίσκεται υπό τον έλεγχο καμίας εθνικής κυβέρνησης. Η Τ.Δ.Δ. λειτουργεί μέσα από υποεπιτροπές και γραμματείες, αλλά και μέσω του ετήσιου Γενικού Συμβουλίου όλων των μελών της.
Επίσης, παρέχει τραπεζικές υπηρεσίες, μόνο όμως στις κεντρικές τράπεζες ή σε άλλους διεθνείς οργανισμούς. Εδρεύει στη Βασιλεία της Ελβετίας και δημιουργήθηκε με τις Συμφωνίες της Χάγης του 1930. Το όνομά της στα αγγλικά είναι Bank for International Settlements (BIS), στα γαλλικά Banque des Reglements Internationaux (BRI), και στα ιταλικά Banca dei Regolamenti Internazionali (BRI). Διαθέτει γραφεία αντιπροσώπων στο Χονγκ Κονγκ και στην πόλη του Μεξικό. 
Το 1966 ο Dr. Carroll Quigley, καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Georgetown και μέντορας του τότε νεαρού Bill Clinton, στο βιβλίο του με τίτλο: «In Tragedy and Hope: A History of the World in Our Time», που μεταφράζεται ελεύθερα «Μεταξύ Τραγωδίας και Ελπίδος: Μια Ιστορία του Κόσμου στον Καιρό μας», αποκάλυψε το ρόλο του στα παρασκήνια της μητέρας όλων των τραπεζών σήμερα, της Bank for International Settlements (BIS).
Οι αποκαλύψεις του είναι πολύ αξιόπιστες, διότι εκεί μέσα ο Dr. Carroll Quigley γαλουχήθηκε από αυτή την παντοδύναμη κλίκα, των Rothschild και των λοιπών βρικολάκων του αίματος και του ιδρώτα των λαών της Γης. Ο Dr. Carroll Quigley στο βιβλίο του τους αποκαλούσε «Οι Διεθνείς Τραπεζίτες» και μας λέει ότι ασπάστηκε τις ιδέες και τα πιστεύω όλων αυτών των εξολοθρευτών της ελπίδας και των ονείρων των κοινών ανθρώπων!
Αυτή η τράπεζα, λοιπόν, είναι ιδιοκτησία Κεντρικών Τραπεζών διαφόρων χωρών, οι οποίες Κεντρικές Τράπεζες με τη σειρά τους είναι ιδιωτικές εταιρείες που ανήκουν σε άλλες τραπεζικές εταιρείες, που ανήκουν κυρίως στους Rothschild, στους Rockefeller και στο σινάφι τους! Μεγάλη ιστορία με αυτή την τράπεζα BIS μετά το τέλος του πολέμου! Είχε κατηγορηθεί ότι ξέπλενε κλεμμένα, τιμαλφή και χρυσό των Ναζί στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο!
Κλειδί της επιτυχίας αυτού του τραπεζικού δικτύου, συνεχίζει ο Dr. Quigley, θα είναι ότι οι διεθνείς τραπεζίτες θα εξουσιάζουν και θα χειραγωγούν τις εθνικές οικονομίες των κρατών, αλλά προς τα έξω θα φαίνεται ότι αυτό γίνεται από τους πολιτικούς.
πηγή:

Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2012

Ελλάδα και Εθνικός μας προσδιορισμός


“Είναι ντροπή μας, ένα γένος που με το αίμα του πύργωσε τη λευτεριά του, που περπάτησε τη δύσκολη ανηφοριά, να παραδεχτή πως δεν μπορεί να πορπατήσει στον ίσιο δρόμο άμα ειρήνεψε, κι ότι δεν ξέρουμε εμείς να συγυρίσουμε το σπίτι, που με το αίμα μας λευτερώσαμε, αλλά ξέρουν να το συγυρίσουν εκείνοι που δεν πολέμησαν, εκείνοι που δεν πίστευαν στον αγώνα, εκείνοι που πάνε να μας αποκόψουνε απ’ τον Χριστό, και πασχίζουνε να μας ρίξουνε στη σκλαβιά άλλων αφεντικών, πού ‘ναι πιο δαιμονισμένοι απ’ τους Τούρκους.”
Ο Παπουλάκος μοναχός Όσιος Χριστόφορος Παναγιωτόπουλος, σε αρκετούς Πελοποννήσιους και όχι μόνο, το όνομα του είναι χαραγμένο μέσα στη μνήμη μας, αν και έχει περάσει ενάμιση αιώνας από το πέρασμά του.
Ήταν μια προσωπικότητα που συγκλόνισε και ταρακούνησε μέσα σε μια δεκαετία το νεοελληνικό κράτος, με τις προτροπές και τις παρεμβάσεις του, κυρίως όμως με το άδολο κήρυγμά του. Έζησε και έδρασε στην εποχή της αντιβασιλείας και της βασιλείας του Όθωνα.
Η ύπαρξη ενός ελληνικού κράτους ήταν μία αναγκαία ιστορική πραγματικότητα. Η δημόσια διοίκηση προσπαθούσε να οργανωθεί κατά τα πρότυπα των λοιπών δυτικοευρωπαϊκών κρατών.
Ο λαός που κατοικούσε στον τότε ελλαδικό χώρο, έπρεπε να δεχθεί μία νέα υπό διαμόρφωση εξουσία μέσα από δυτικά μοντέλα. Το κράτος παρεμβατικού τύπου σε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής των πολιτών, δεν ήταν κάτι συνηθισμένο στους κατοίκους της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που άντεξε πολλά χρόνια.
Εξάλλου, ο αγώνας του 1821 για ελευθερία είχε επιδράσει στις ψυχές των ανθρώπων, καθόσον δεν ήταν αγώνας ελευθερίας μόνο σωμάτων, αλλά και ψυχών.
Στα πλαίσια αυτά, ο Παπουλάκος, δηλαδή ο μοναχός Χριστόφορος Παναγιωτόπουλος από τον Άρμπουνα των Καλαβρύτων, με την ζωή του και τον αγώνα του εξέφραζε μία αντίδραση του γαλουχημένου στην Ορθόδοξη παράδοση λαού, έναντι των αλλοιώσεων από το ισχυρό κοσμικό πνεύμα του διαφωτισμού, που με την υλική του λάμψη, άρχισε να εισέρχεται και να επιβάλλεται από το νεοσύστατο κράτος, θαμπώνοντας και ανατρέποντας συθέμελα στις ψυχές των ανθρώπων τις πατροπαράδοτες αξίες του ταλαίπωρου γένους μας.
Το αποτέλεσμα της βίαιης αυτής υιοθέτησης  του ξενόφερτου τρόπου ζωής στον έλληνα, οδήγησε στο σημερινό αδιέξοδο. Την εποχή που άρχισε να επιβάλλεται με όλες τις μορφές της ζωής κάθε ανθρώπου αυτός ο νέος τρόπος ζωής, ωστόσο λίγοι κατάλαβαν τις παγίδες και τα επακόλουθα.
Οι λίγες αυτές προσωπικότητες άρχισαν να κηρύττουν όχι μόνο το λόγο του Θεού, αλλά και το λόγο του ανθρώπου. Οι σημαντικές αυτές μορφές που έκαναν την διαφορά ήταν επί το πλείστον ρασοφόροι, οι τελευταίοι εκφραστές του κινήματος των κολλυβάδων. Δυστυχώς όμως οι δυνάμεις εξουσίας ήταν ισχυρές και κατέπνιξαν αυτή την προσπάθεια.
Ένας από τους σημαντικότερους εκφραστές αυτής της προσπάθειας ήταν και ο Παπουλάκος μοναχός Όσιος Χριστόφορος Παναγιωτόπουλος.

Η ΝΑ Μεσόγειος, η Κύπρος και η Ελλάδα....


Την περίοδο που η Κωνσταντινούπολη, έδρα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, διεξήγαγε έναν πολυετή φθοροποιό εσωτερικό πόλεμο στις ανατολικές της επαρχίες, με σκοπό την εξάλειψη του Μονοφυσιτισμού, μια νέα δύναμη έκανε την εμφάνισή της στις ακτές της Ανατολικής Μεσογείου.
Ήταν οι Άραβες, οι οποίοι, ενισχυμένοι από την ενοποιητική επίδραση του Ισλάμ και επωφελούμενοι από τον εσωτερικό πόλεμο του Βυζαντίου, τον 7ο αιώνα, κατέλαβαν σταδιακά τις ακτές της Ανατολικής Μεσογείου, για να προχωρήσουν στη συνέχεια στις ακτές της Βορείου Αφρικής. Ακολούθησε η κατάληψη της Κύπρου, της Ρόδου, της Κω και της Χίου, και αργότερα, τον 9ο αιώνα, η κατάληψη της Κρήτης και της Σικελίας.
Με άλλα λόγια, ενώ επί αιώνες και μέχρι τον 7ο αιώνα η Μεσόγειος ήταν μια ασφαλής θάλασσα, με καλά οργανωμένες πολιτείες όπου πρυτάνευε ο ελληνοχριστιανικός πολιτισμός υπό τον έλεγχο πρώτα της Ρωμαϊκής και μετά της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, λόγω εσωτερικών αδυναμιών του Βυζαντίου, ειδικά η ΝΑ Μεσόγειος σταδιακά μετατράπηκε σε μια αραβική θάλασσα, όπου ίσχυαν οι κανόνες της νέας θρησκείας, το Ισλάμ. Η κατάσταση επιδεινώθηκε για το χριστιανικό κόσμο, με την εμφάνιση των Τούρκων στην Ανατολή, οι οποίοι, κατά παράδοσιν βάρβαροι και αγράμματοι, ενσωμάτωσαν εύκολα τη νέα θρησκεία.
Αυτή την πολύ αρνητική για τα συμφέροντα της Δύσης εξέλιξη υποτίθεται ότι επιχείρησαν να ανατρέψουν οι Σταυροφορίες, οι οποίες απλά επιτάχυναν την πτώση του Βυζαντίου, για να κυριαρχήσει το Χαλιφάτο στα όρια της πρώην Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, στον Εύξεινο Πόντο και τη ΝΑ Μεσόγειο.
Με την επανάσταση στην ελληνική χερσόνησο και την ίδρυση του ελληνικού κράτους, άρχισε ο χορός των εθνικών εξεγέρσεων, που οδήγησαν στη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, την κατάργηση του Χαλιφάτου (1924) και τη δημιουργία των εθνικών κρατών στη Βαλκανική, τη Μέση Ανατολή και τη Βόρειο Αφρική.
Έτσι, σταδιακά η θάλασσα του Αιγαίου και της ΝΑ Μεσογείου άρχισαν να γίνονται πιο ασφαλείς για τα συμφέροντα της Δύσης, με τον ελληνικό παράγοντα να επανακάμπτει και να κυριαρχεί στην περιοχή στον τομέα του ελέγχου της εμπορικής ναυτιλίας, θέση που ενισχύθηκε μετά την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Tο αριστούργημα του Γκαίτε αλλάζει το σχήμα της Ευρώπης


Από τα ερείπια της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους προβάλλει η Γερμανία ως η αδιαμφισβήτητη κυρίαρχη ευρωπαϊκή δύναμη. Και μια βασική αρχή της γερμανικής λύσης στην κρίση – γιατί  η λύση που δίδεται σήμερα είναι γερμανική – είναι πως όλα τα άλλα κράτη μέλη πρέπει να … αναμορφωθούν σύμφωνα με το γερμανικό πρότυπο δημοσιονομικής ορθοδοξίας και χρηματοπιστωτικού συντηρητισμού. Το χρέος θα πρέπει να θεωρείται ανήθικο, τα πλεονάσματα του εξωτερικού ισοζυγίου απολύτως απαραίτητα, τα δημόσια ελλείμματα να τιμωρούνται και η χρηματοπιστωτική καινοτομία να στραγγαλίζεται μέσα από αυστηρά  ρυθμιστικά πλαίσια......

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

Ποιοί φοβούνται τους οικονομικούς εισαγγελείς;


γράφει ο Σπύρος ΓΚΑΝΗΣ
Η ΑΠΡΟΚΑΛΥΠΤΗ παρέμβαση του Μιλτιάδη Παπαϊωάνου στο έργο της δικαιοσύνης ζητώντας με επίσημο έγγραφο του την «καρατόμηση» των οικονομικών εισαγγελέων Γ. Πεπόνη και Σ. Μουζακίτη γιατί στην εκτέλεση των καθηκόντων τους κατά την διερεύνηση καταγγελιών για την ΕΛ.ΣΤΑΤ. 
εντόπισαν πιθανές ευθύνες του πρώην πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου και του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησής του, δημιούργησε μεγάλο πολιτικό και ηθικό θέμα.
ΕΠΕΙΔΗ οι δύο αυτοί άξιοι εισαγγελείς, σύμφωνα με έγκυρους κύκλους της δικαιοσύνης, και όχι μόνο, είναι έντιμοι, αδιάφθοροι και άξιοι λειτουργοί της δικαιοσύνης, εύλογα προκύπτουν ερωτήματα και υποψίες για την «ολοκληρωτική» και  «ύποπτη» ενέργεια του Υπουργού της Δικαιοσύνης ο οποίος με αβάσιμους χαρακτηρισμούς απαξιώνει τους εν λόγω εισαγγελείς ζητώντας ευθέως την αντικατάστασή τους για το «κλείσιμο» προφανώς της υπόθεσης. Μιας υπόθεσης η οποία έχει «ηθικούς αυτουργούς» γιατί, κατά την άποψη του γράφοντος, σχεδιάστηκε και μεθοδεύτηκε σε αλλοεθνή κερδοσκοπικά κέντρα και υλοποιήθηκε από «προθύμους» του εγχώριου πολιτικού συστήματος, σύροντας την χώρα δόλια σε κατοχικές συνθήκες διακυβέρνησης.

Μνήμες 1963...
ΣΤΟΥΣ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΟΥΣ επιστρέφουν μνήμες του ‘63, όταν ένας άλλος άξιος δικαστής, ο τότε ανακριτής Χρήστος Σαρτζετάκης, μετέπειτα πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, διεξήγαγε την ανάκριση για την δολοφονία Γρηγόρη Λαμπράκη χωρίς να υποκύψει σε παρόμοιες αφόρητες πολιτικές πιέσεις και απαξιοτικούς χαρακτηρισμούς των τότε παρακρατικών μηχανισμών που λυμαίνονταν την χώρα υπό την σκέπη  και ανοχή του τότε πολιτικού συστήματος, ενός διεφθαρμένου, ανάξιου και ξενόδουλου πολιτικού συστήματος που έσυρε και τότε την χώρα σε μια άλλη δουλεία, αυτήν της επτάχρονης δικτατορίας. 
Ο τότε ανακριτής Χρήστος Σαρτζετάκης, πιστός στον «ΟΡΚΟ ΤΗΣ ΘΕΜΙΔΟΣ» με δύναμη, πίστη και κουράγιο, κατάφερε να ξετυλίξει μέχρι τέλους το κουβάρι της αλήθειας αποκαλύπτοντας τον βόρβορο του φασιστικού παρακράτους. 
Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, και δικαίως, είναι η μόνη από τις εξουσίες που στέκει ακόμα όρθια την περίοδο αυτή και στην οποία προσβλέπει ο ελληνικός λαός για την απελευθέρωση από τα δεσμά των τοκογλύφων, την ανάσταση της πατρίδας.
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ τυχαίο ότι οι ενέργειες των οικονομικών εισαγγελέων, Πεπόνη και Μουζακίτη,  ανάδειξαν στην κορυφή το θέμα της «αναποτελεσματικότητας του μνημονίου», ο Προβόπουλος, ο Σημίτης, οι δελφίνοι του Πασόκ ο ένας μετά τον άλλον, Χρυσοχοϊδης, Λοβέρδος, Κατσέλη και άλλοι …μετά Χριστόν προφήτες ανακάλυψαν ξαφνικά τις βλαπτικές συνέπειες του μνημονίου και σπεύδουν ...να απολογηθούν στην ελληνική στην κοινωνία!
Οι κ.κ. Γρηγόρης Πεπόνης και Σπύρος Μουζακίτης κατά την άποψη του γράφοντος έχουν συμβάλλει τα μέγιστα στην Δικαιοσύνη και καθοριστικά στις μελλοντικές εξελίξεις, όχι τόσο με την είσπραξη φόρων και την σύλληψη φοροφυγάδων, αλλά κυρίως με την καθοριστική συμβολή τους στην απομυθοποίηση του μνημονίου και των συνθηκών που μας οδήγησαν σε αυτό. 
Κοντολογίς τόλμησαν και γκρέμισαν από ...το βάθρο του το μνημόνιο που το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα και τα συστημικά ΜΜΕ είχαν αναγάγει σε ταμπού στα κοινωνικο-οικονομικά δρώμενα στη χώρα, και για αυτή τους την συμβολή τους οφείλει πολλά η ελληνική κοινωνία.
ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ, και όλοι μαζί, πρέπει με κάθε τρόπο με τις δυνάμεις που έκαστος διαθέτει, να βροντοφωνάξουμε ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΞΙΟΥΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΙΣ, η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ στέκει ακόμα όρθια, είναι το τελευταίο μετερίζι αντίστασης στο αποσυνθεμένο πολιτικό σύστημα, τα διαβρωμένα ΜΜΕ, την Ελλάδα της υποτέλειας και της παρακμής που μας οδήγησαν.

Η Ηρωίδα Δασκάλα...


«Αρνούμαι να συναινώ, να συνεργάζομαι και να διευκολύνω αυτούς που μάτωσαν τη χώρα, τους στυγνούς δολοφόνους που δολοφονούν κάθε μέρα κάποιον συμπολίτη μου»...
Αυτά γράφει, μεταξύ άλλων, στην αίτηση παραίτησής της η δασκάλα Μαρία Α., η οποία υπηρετεί σε δημοτικό σχολείο του Πειραιά και είναι μητέρα ενός 17χρονου αγοριού με νωπή τη μνήμη της απώλειας του συζύγου της, ο οποίος πριν από περίπου ενάμιση χρόνο πάνω στην απόγνωσή του μπροστά στις οικονομικές δυσκολίες έδωσε τέλος στη ζωή του. Στην επιστολή της η δασκάλα και μέλος του Περιφερειακού Υπηρεσιακού Συμβουλίου Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης (ΠΥΣΠΕ) Πειραιά εξηγεί τους λόγους που την οδήγησαν σε αυτήν την απόφαση καταλήγοντας:
«Επειδή η ψυχή μου αλυχτά, αποχωρώ και απαιτώ το μόνο δικαίωμα που μου αφήσατε για να αντισταθώ, την παραίτησή μου να την κάνετε άμεσα δεκτή».
Στην ομολογουμένως συγκλονιστική επιστολή που κατέθεσε στο ΠΥΣΠΕ η Μαρία Α. αρνείται να συμμετέχει «στο συστηματάκι που έχει στήσει» η Πολιτεία για να κοροϊδέψει και να ξεγελάσει τους πολίτες και δηλώνει προς πάσα κατεύθυνση:
«Δεν συνεργάζομαι με αυτούς που έκλεψαν τον ιδρώτα των συνταξιούχων χωρίς ντροπή και σεβασμό στα χρόνια τους, δεν συνεργάζομαι με αυτούς που γέμισαν τη χώρα με άστεγους και τώρα κάνουν τάχα τους ελεήμονες, δεν θέλω την ελεημοσύνη τους, δεν αναγνωρίζω τα μιάσματα και τους θρασύδειλους που παράνομα κυβερνούν τη χώρα».
Οι συνάδελφοί της καταβάλλουν από χθες συνεχείς προσπάθειες να τη μεταπείσουν, για χάρη κυρίως του ανήλικου παιδιού της, καθώς η γυναίκα δεν διαθέτει άλλους οικονομικούς πόρους. Φαίνεται, όμως, ότι εκείνη από καιρό είχε πάρει την απόφασή της, αφού λίγους μήνες πριν, στα μέσα του Οκτωβρίου, είχε απευθυνθεί και πάλι με επιστολή της στους «εθνοσωτήρες»- πολιτικούς. Τότε η ίδια έγραφε ως «δημόσιος υπάλληλος, από αυτούς τους τεμπέληδες που χρεοκόπησαν τη χώρα» και συνέχιζε «συμφωνώ ότι έχουμε πόλεμο αλλά διαφωνώ ως προς το θέμα του εχθρού, και θύματα έχουμε σε αυτόν τον πόλεμο, και σήμερα χύνεται αίμα, αίμα δικό μας που βάφει τα δικά σας χέρια».
Στο βαρύ «κατηγορώ» της για τον σύζυγο που έχασε λόγω της δεινής οικονομικής κατάστασης στην οποία έφεραν τη χώρα οι «εθνοσωτήρες», εξέφραζε με τον πιο ζοφερό τρόπο τη δυστυχία και τον πόνο που βίωνε:
«Δολοφονήσατε τον σύντροφο της ζωής μου και πατέρα του παιδιού μου, τον πήρατε από κοντά μας με βίαιο τρόπο».
Η δασκάλα έκλεινε την πρώτη επιστολή της με τους θρυλικούς στίχους του Καζαντζάκη
«δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, είμαι ελεύθερος»
διαμηνύοντας, παράλληλα, στους «εθνοσωτήρες» ότι δεν θα περάσει το δικό τους, γιατί σύντομα πλησιάζει το τέλος της εποχής τους όπου επικρατεί το άδικο.

Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012

«Επιχείρηση-Σκούπα» για αποτυχημένους πολιτικούς και στείρες πολιτικές...


Άρθρο του Βασίλη Μαρκεζίνη
Τα γεγονότα που ζούμε σήμερα αποδεικνύουν πόσο δίκιο είχε ο κ. Βασίλης Μαρκεζίνης όταν πριν από τέσσερα χρόνια υποστήριζε την ανάγκη της ανακήρυξης της ΑΟΖ. Τώρα ανακαλύφθηκε ότι η δεύτερη μεγαλύτερη πηγή φυσικού αερίου, μετά τα αποθέματα που έχει η Ρωσία στον Βόρειο Πόλο, βρίσκεται μεταξύ Ισραήλ, νοτίως της Κύπρου και νοτίως της Κρήτης.
Και ορθώς ο κ. Μαρκεζίνης, με την παραμονή της παράδοσης της δικαιοδοσίας στην αγγλική Δικαιοσύνη των νέων ομολόγων που θα προέλθουν από το κούρεμα, λέει: Προσέξτε μη χάσετε από την πίσω πόρτα αυτά που θα κερδίσετε από τις γεωτρήσεις.
Καθώς η βιοτική κατάσταση του μέσου Έλληνα πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο, ακόμη και η περίοδος των εορτών (για όσους έχουν ακόμη την οικονομική δυνατότητα να τις εορτάζουν) δεν μπορεί να μας κάνει να παραβλέψουμε ότι οι εξελίξεις προχωρούν αλματωδώς – σε μια στιγμή μάλιστα που, ενώ η Ελλάδα καίγεται, οι έλληνες πολιτικοί συνεχίζουν να παίζουν το βιολί τους…

Τεράστιες μάζες ηλιακού πλάσματος εκτοξεύθηκαν προς τη Γη!


Η πιο ισχυρή ηλιακή έκρηξη από το 2005 έχει ξεκινήσει να πλήττει τον πλανήτη μας, βομβαρδίζοντας τη Γη με μαγνητικά σωματίδια που είναι δυνατόν να προκαλέσουν διαταραχές στις δορυφορικές τηλεπικοινωνίες, ανακοίνωσαν οι αμερικανικές αρχές, οι οποίες προετοιμάζονται για μεγάλες καταστροφές, την ίδια ώρα που οι Ρώσοι επιστήμονες προειδοποιούν για τον κίνδυνο τυχαίας ενεργοποίησης των πυρηνικών βαλλιστικών βλημάτων από αυτή την ηλιακή δραστηριότητα! Δίνοντας τροφή σε σενάρια και προφητείες...
Από αυτές τις ημέρες ξεκινά, λοιπόν, ένας ενδεκαετής κύκλος, ηλιακών καταιγίδων όπου αναμένεται να προκαλέσουν μεγάλες καταστροφές στην Γη…
Χαρακτηριστικό είναι η γερμανική ασφαλιστική εταιρεία Allianz, υπολογίζει για υλικές ζημιές κόστους παραπάνω από ένα τρισεκατομμύριο δολάρια στη Γη!
Η έκρηξη, που ανακοίνωσαν οι Αμερικανοί, ξεκίνησε  σε σημείο κοντά στο κέντρο του Ηλίου και ήδη εξακοντίζει σωματίδια πρωτονίων προς τον πλανήτη μας και αυτό θα εξακολουθήσει έως την Τετάρτη, προειδοποίησε η Εθνική Διοίκηση Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (ΝΟΑΑ).
"Η έκρηξη εξαπολύει στο διάστημα μία τεράστιας μαγνητικής φόρτισης μάζα πλάσματος με την τρομακτική ταχύτητα των 6,4 εκατ. χλμ./ώρα", τονίζει στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Νταγκ Μπίσεκερ, φυσικός στο Διαστημικό Κέντρο Μετεωρολογικών Προβλέψεων της NASA.
«Η γεωμαγνητική καταιγίδα που θα προκληθεί από τον Ήλιο είναι πολύ εντονότερη από το 2005, αλλά είναι ευτυχώς αρχικά είναι διαβαθμισμένη  στο  3 της 5βαθμης κλίμακα», τόνισε ο ίδιος. «Θα ακολουθήσουν πολύ σφοδρότερες» κατέληξε.
Σύμφωνα με την ΝΟΑΑ, ένα φαινόμενο κατηγορίας 3 μπορεί να προκαλέσει διαταραχές στα πληροφοριακά συστήματα που έχουν τοποθετηθεί σε δορυφόρους, όπως και στις ραδιοεπικοινωνίες στο επίπεδο των πόλων.
Η εναέρια κυκλοφορία, οι πετρελαϊκές εξέδρες και οι εξερευνητικές ομάδες θα αντιμετωπίσουν κάποιες ενοχλήσεις σε διάφορες περιοχές. "Για την ώρα ελπίζουμε να περιοριστεί η καταστροφή εκεί. Δεν αναμένουμε κάποιον μεγαλύτερο αντίκτυπο από ένα συμβάν τέτοιου τύπου", τονίζει ο Μπίσεκερ, προσθέτοντας πως οι κάτοικοι της Ευρώπης και της Ασίας θα έχουν τη δυνατότητα να θαυμάσουν αύριο το βράδυ κάποιο έξοχο βόρειο σέλας.
Αλλά στο επίπεδο «5» το οποίο αναμένεται, όλα αλλάζουν: «Μπορεί να έχουμε διαταραχές ακόμα και στην ανθρώπινη συμπεριφορά, ενώ θα έχουμε πολύ έντονα ηλεκτρικά πεδία που θα ενεργοποιούν ηλεκτρικές και ηλεκτρονικές συσκευές».
Κατ’ αυτόν τον τρόπο δικαιολογείται και η ανησυχία των Ρώσων επιστημόνων ότι μπορεί να έχουμε … τυχαίες πυροδοτήσεις πυρηνικών βλημάτων και για τον λόγο αυτό ζήτησαν επιπλέον ασφάλειες στο σύστημα ενεργοποίησης των κινητήρων των διηπειρωτικών βλημάτων!
Όταν το πλάσμα πλησιάσει την Γη αλληλεπιδρά με το μαγνητικό της πεδίο και θα προκαλέσουν τις λεγόμενες γεωμαγνητικές καταιγίδες, οι οποίες θα καταστρέψουν δορυφόρους, θα διαταράξουν τις ραδιοεπικοινωνίες και θα κάψουν τους μετασχηματιστές στα δίκτυα ηλεκτροδότησης.
«Η κατάσταση είναι σοβαρή, αν φανταστεί κανείς ότι μπορεί να κοπεί για ολόκληρες εβδομάδες ή και μήνες το ηλεκτρικό ρεύμα σε ένα μεγάλο τμήμα μιας χώρας ή μιας ηπείρου», σχολιάζει στο Reuters ο Τζιμ Ουάιλντ, ειδικός στη φυσική του ηλιακού πλάσματος στο Πανεπιστήμιο του Λάνκαστερ στη Βρετανία.
Κάποιοι συνδυάζουν την έναρξη της εκρηκτικής δραστηριότητας του ήλιου με τις διάφορες προφητείες για το τέλος του κόσμου και βέβαια είναι εντυπωσιακό ότι ένα τέτοιο σπάνιο γεγονός συμβαίνει ακριβώς στο έτος 2012, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει τίποτα παραπάνω…
Φωτογραφία της ηλιακής κηλίδας 1402 (στο υπεριώδες φάσμα) κατά την έκρηξή της στις 23/1/2012 δημιουργώντας μια ηλιακή έκρηξη μεγέθους Μ9, κάτι που την κατατάσσει στο μεγαλύτερο μέγεθος πριν την στάθμη Χ, τη μεγαλύτερη που μπορεί να δημιουργήσει ο Ήλιος.

Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2012

Η Γη υπό την επήρεια γεωμαγνητικής καταιγίδας μέχρι την Τετάρτη 25/01/2012...


Η πιο ισχυρή ηλιακή έκρηξη από το 2005 έχει ξεκινήσει να πλήττει τον πλανήτης μας, βομβαρδίζοντας τη Γη με μαγνητικά σωματίδια που είναι δυνατόν να προκαλέσουν διαταραχές στις δορυφορικές τηλεπικοινωνίες, ανακοίνωσαν σήμερα οι αμερικανικές αρχές.
Η έκρηξη, που ξεκίνησε  σε σημείο κοντά στο κέντρο του Ηλίου, θα εξακοντίζει σωματίδια πρωτονίων προς τον πλανήτη μας έως την Τετάρτη, προειδοποίησε η Εθνική Διοίκηση Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (ΝΟΑΑ).
"Η έκρηξη από μόνη της δεν έχει κάτι το εντυπωσιακό, αλλά εξαπολύει στο διάστημα μία τεράστια μαγνητικής φόρτισης μάζα πλάσματος με την τρομακτική ταχύτητα των 6,4 εκατ. χλμ./ώρα", τονίζει στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Νταγκ Μπίσεκερ, φυσικός στο Διαστημικό Κέντρο Μετεωρολογικών Προβλέψεων της NASA.
Η γεωμαγνητική καταιγίδα που θα προκληθεί από τον Ήλιο ναι μεν θα είναι η εντονότερη από το 2005, αλλά είναι διαβαθμισμένη μόλις στο επίπεδο 3 της 5βαθμης κλίμακας, τόνισε ο ίδιος. Συνεπώς, καίτοι χαρακτηρίζεται ως «δυνατή», δεν θεωρείται σφοδρή.
Σύμφωνα με την ιστοσελίδα της ΝΟΑΑ, ένα φαινόμενο κατηγορίας 3 μπορεί να προκαλέσει διαταραχές στα πληροφοριακά συστήματα που έχουν τοποθετηθεί σε δορυφόρους, όπως και στις ραδιοεπικοινωνίες στο επίπεδο των πόλων. Η εναέρια κυκλοφορία, οι πετρελαϊκές εξέδρες και οι εξερευνητικές ομάδες ενδέχεται να αντιμετωπίσουν κάποιες ενοχλήσεις σε διάφορες περιοχές.
"Δεν αναμένουμε κάποιον μεγαλύτερο αντίκτυπο από ένα συμβάν τέτοιου τύπου", τονίζει ο Μπίσεκερ, προσθέτοντας πως οι κάτοικοι της Ευρώπης και της Ασίας θα έχουν τη δυνατότητα να θαυμάσουν αύριο το βράδυ κάποιο έξοχο βόρειο σέλας.

Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2012

Μόνη λύση στην κρίση η Οικονομική Αυτοδυναμία


Από το ταραχώδες τέλος του 20ού αιώνα (στα 1989) κι έπειτα, οι ελληνικές ελίτ πίστεψαν ότι θα μπορέσουν να διασωθούν παίζοντας αποκλειστικά το χαρτί της παρασιτικής εξωστρέφειας. Το σχέδιο ήταν απλό: μετά την κατάρρευση των παγκόσμιων ισορροπιών, η Ελλάδα θα απέφευγε την κρίση δια της… ομοιοπαθητικής, επιτρέποντας δηλαδή στις νεο-αυτοκρατορικές δυναμικές της παγκοσμιοποίησης και του νεο-οθωμανισμού, να αλώσουν το εσωτερικό της χώρας – ελπίζοντας στην αναπαραγωγή των κερδών, των θέσεων και της εξουσίας τους, και πρακτορεύοντας τον εθνικό πλούτο και τη γεωπολιτική αξία της χώρας. Το αποτέλεσμα ήταν ο… Παπανδρέου και ο… Παπαδήμος, και η μεταβολή της χώρας μας σε οιονεί προτεκτοράτο του νέου γερμανικού Ράιχ και σε υποχείριο των νεο-οθωμανών.
Οι Έλληνες έχουν βυθιστεί στην απελπισία, ενώ ακόμα και η αγανάκτησή τους μοιάζει ν’ αποτελεί ένα από τα στάδια του πένθους, και όχι στοιχείο μιας πραγματικής ανάτασης. Απόδειξη αυτού είναι ότι όποια εναλλακτική λύση κι αν έχει κατατεθεί, αυτά τα φοβερά δύο χρόνια της πτώσης, μοιάζει ανέφικτη, προϋποθέτει κάποιον από μηχανής θεό ή απλά περιορίζεται σε κούφια λόγια και ανέξοδες ψευδοεπαναστατικές ρητορίες. Μέσα σε αυτό το κλίμα, κανένας δεν δείχνει να πιστεύει πραγματικά ότι ο ελληνικός λαός μπορεί και πρέπει να στηριχτεί στις δικές του δυνάμεις, να σταθεί στα πόδια του, προκειμένου να αντιμετωπίσει μόνος αυτός την οικονομική κρίση και τις συνέπειές της. Αυτός είναι και ο βαθύτερος λόγος για τον οποίον ακόμα επελαύνουν τα δρεπανηφόρα άρματα των Τροϊκανών, ξεπατώνοντας ότι έχει απομείνει σ’ αυτόν τον τόπο. Γι’ αυτόν τον λόγο συνεχίζεται ο φαύλος κύκλος του επαχθούς για τη χώρα μας δανεισμού, που συνοδεύεται από επιβαλλόμενα μέτρα τα οποία μας βυθίζουν ακόμα βαθύτερα στην κρίση, την ανέχεια και την απώλεια οποιασδήποτε έννοιας αυτοδιάθεσης. Σαν τον τοξικομανή, ο ελληνικός λαός έχει εθιστεί σε αυτήν την έλλειψη προοπτικής και κινδυνεύει να εξελιχθεί στο έσχατο στάδιο της εξάρτησης, την οριστική παραίτηση και την αποδοχή του μοιραίου, της υποταγής.
Προφανώς, το θανατηφόρο αυτό σπιράλ πρέπει να πάψει αμέσως, και ο μόνος τρόπος να γίνει κάτι τέτοιο είναι να χτυπήσουμε το κακό απευθείας στη ρίζα του. Έτσι, το να σταθούμε αυτοδύναμοι, να καταργήσουμε τούτη τη θανατηφόρα τάση της εξωστρέφειας, και να σταθούμε αποφασιστικά, μόνοι μας, στα πόδια μας δεν είναι στόχος αλλά προϋπόθεση του αγώνα για την ελευθερία και την αυτοδιάθεση.
.............
Μόνο που αυτή είναι η πιο σίγουρη συνταγή για να πάνε όλοι φούντο, εκτός από ορισμένα λαμόγια και μαυραγορίτες. Ένα σχέδιο σωτηρίας της χώρας, αξιόπιστο, που να αφορά το σύνολο του λαού, δεν έχει μόνο οικονομική αποτελεσματικότητα αλλά και ιδεολογική και πολιτική. 
Οι Έλληνες θα στηριχτούν επιτέλους στις δικές τους δυνάμεις, θα ανασυστήσουν την εθνική τους  κοινότητα.
“Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα…”

Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2012

Νέο έτος σε μια κοινωνία ακοινώνητη.....



Τώρα τελευταία κυκλοφορήθηκε μία νέα ταινία στους κινηματογράφους που αφορά και διαζωγραφίζει την ζωή της Μάργκαρετ Θάτσερ, της γνωστής ως Σιδηράς Κυρίας, αρνητικά λόγω του ανελέητου χαρακτήρα της απέναντι στους εργάτες και τα συνδικάτα τους, αλλά και λόγω του πολέμου που έκανε στα νησάκια Φώκλαντ. Έλεγε, λοιπόν, αυτή η κυρία που πίστευε στις ακραιφνείς φιλελεύθερες ιδέες και που ήταν υπέρ της ελεύθερης από κάθε νομική δέσμευση επιχειρηματικότητας: “Δεν υπάρχει κοινωνία, παρά μόνο άτομα και οικογένειες”. Η Θάτσερ έφυγε από την εξουσία, γύρω στα μέσα της δεκαετίας του 90, αλλά ο Τόνυ Μπλερ, ο ίδιος προερχόμενος όχι μόνο από το Νέο Εργατικό Κόμμα, αλλά -αλί και τρισαλί- και από το …”Χριστιανικό Σοσιαλιστικό Κίνημα”(CSM) της Μ. Βρεττανίας(!), υποστήριξε ότι διατηρούσε την κληρονομιά της. Ένα έως δύο έτη αργότερα γράφτηκαν και εκδόθηκαν κάποια κείμενα που ξαναδιάβαζα τελευταία, με τίτλο “Ορθοδοξία ή βαρβαρότητα”, του αρχιμ. Δοσίθεου Καστόρη, με προλόγισμα του τότε Θηβών και Λεβαδείας Ιερώνυμου. Ένα από αυτά τα κείμενα τιτλοφορείται “σκέψεις πάνω στην νέα χρονιά”και το βρήκα πραγματικά εύστοχο και συγκλονιστικά πραγματικό, μέσα στα πράγματα, μια γνήσια εκκλησιαστική φωνή, που αντιστέκεται, που δεν συσχηματίστηκε:
“Η κοινωνία μας είναι μια κατ’ ευφημισμόν κοινωνία. Θα ήταν προτιμότερο αν την χαρακτηρίζαμε αγέλη ή ένα σύνολο ακοινώνητων ατόμων. Είναι μια ζούγκλα αγρίων θηρίων, όπου ισχύει ο νόμος της δύναμης και της βίας. Ο σκληρός και ανελέητος ανταγωνισμός είναι ο μόνος κανόνας της κοινωνικής ζωής, που τείνει να θεσμοθετηθεί. Ο άνθρωπος για τον άνθρωπο είναι ο αδυσώπητος ανταγωνιστής, το αρπακτικό θηρίο, ο λύκος της λατινικής ρήσης. Μια τέτοια κοινωνία αφήνει περιθώρια μόνο για τους ισχυρότερους, ενώ οι άλλοι κινδυνεύουν να αφανισθούν μέσα σ’ ένα κλίμα παγερής αδιαφορίας, σύμφωνα με το ανελέητο δόγμα: Ζήσε κι άσε τους άλλους να πεθάνουν.”
Η δικαιοσύνη έγινε ουτοπία και άπιαστο όνειρο, γιατί λησμονήσαμε Εκείνον,  που μέσα από τον προφητικό λόγο βροντοφώναξε “Δικαιοσύνη μάθετε οι ενοικούντες επί της γης“.”
Η δικαιοσύνη, έλεγε και ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, είναι ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΉ. Η θυσία (του δικαιώματος) προαιρετική. Αν κάποιος συκοφαντείται, έχει υποχρέωση να τον αποκαταστήσει ο άλλος. Αν του αποστερεί το προϊόν της εργασίας του ή τα εργασιακά δικαιώματά του, έχει υποχρέωση ο εργοδότης να του δώσει αυτά που του οφείλει. Απεναντίας, σήμερα συνηθίζουμε να θυμόμαστε τα κηρύγματα περί αγάπης και ταπείνωσης, όταν πρόκειται να θίξουμε κάποια κακώς κείμενα ισχυρών ανδρών και “ενδόξων της γης”. Έλεγε και ο T.S. Elliot ότι ” Όταν το Κράτος και η Εκκλησία τα πάνε υπερβολικά καλά, τότε κάτι δεν πάει καλά με την Εκκλησία”. Η Εκκλησία και ειδικότερα οι Μητροπολίτες της έχει γίνει ένα ντεκόρ, ένα συμπλήρωμα σε φιλανθρωπικά γκαλά. Αυτό περίπου σε αδρές γραμμές. Οι φορές που οι Πατέρες είχαν φιλικές σχέσεις με την άσκηση εξουσίας ήσαν σπάνιες. Οι σημερινοί Μητροπολίτες και πλείστοι ιερείς απλώς συμβάλλουν στον πόλεμο που αποκαλούν κοινωνική ειρήνη. Βεβαίως, έτσι, δεν μπορούν να εφελκύσουν το ενδιαφέρον των εντίμων και ανιδιοτελών ανθρώπων για την Εκκλησία. Οι ίδιοι στις δικές τους ιδεολογίες που θητεύουν είναι απέραντα πιο θερμοί, ασυμβίβαστοι, ελεγκτικοί, μη-εκκοσμικευμένοι· έχουν τις αρετές των Πατέρων σε ένα μη-χριστιανικό περιβάλλον.
Και συμπεραίνει ο πατήρ Δοσίθεος εκεί, ολόσωστα, ειλικρινά και σπαρακτικά :
“Κι όμως, παρά ταύτα πριν λίγες ημέρες εορτάσαμε κατά πομπώδη τρόπο με αρκετή δόση υποκρισίας την σάρκωση του Θεού Λόγου. Ύβρις και υποκρισία: ένας κόσμος αποξενωμένος από τον Θεό υποτίθεται ότι γιορτάζει για τον Εμμανουήλ, δηλαδή για τον Θεό ανάμεσά μας. Αλλά τα έργα του τον ξεσκεπάζουν. Η κοινωνική πρακτική αποκαλύπτει ότι ο κόσμος ζεί σε συνεχή κατάσταση αποστασίας από το θέλημα του Θεού. ο Θεός είναι παρών με τις άκτιστες ενέργειές του στον υλικό κόσμο. Αν οι άνθρωποι θελήσουν να δεχθούν την παρουσία του Θεού στην ζωή τους, αυτό θα αποτελέσει το πρώτο βήμα για την μεταμόρφωση του κόσμου και της κοινωνίας.”
Σχετικά έλεγε και ο Άγιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης σε κάποιον “σωφρονιστή Σεραπίωνα” για την καλή χρήση της εξουσίας:
“Εάν υποχωρήσεις στον θυμό, θα σβήσεις οπωσδήποτε τη δόξα σου, και θα αποκομίσεις τη φήμη θηριωδίας. Γιατί το να συγχωρείς εκείνους που αμαρτάνουν είναι πράξη θεϊκή, ενώ το να τιμωρείς αμέσως και απαραίτητα είναι κάτι που ταιριάζει στα θηρία και στα φίδια. Ποιος, όμως, αφήνοντας τη μίμηση του Θεού, θα θελήσει να εξομοιωθεί με εκείνα που σύρονται στη γη; Κανένας, εκτός βέβαια, εάν περιφρονήσει και τον φόβο του Θεού και τη δόξα των ανθρώπων”.(Επιστολή ΙΕ’)
Ο Άγιος προτρέπει τον σωφρονιστή -είναι δεδομένο ότι δεν μιλάμε για τυραννία, βέβαια, δηλαδή ατομιστική χρήση της εξουσίας προς ίδιον όφελος του άρχοντος- να ΜΗΝ ΤΙΜΩΡΕΊ, να μακροθυμεί σε αυτόν που όντως και τεκμηριωμένα πράττει το κακό. Δεν του ζητάει δικαιοσύνη με την έννοια της εκδίκησης -ανταπόδοσης, αλλά έλεος, απουσία τιμωρίας, συγχώρηση, μακροθυμία, όχι βία. Οι Πατέρες φωνάζουν: “Ίδιον [σ.φ.: θεάρεστης] αρχής το ελεείν”. (Άρα, ίδιον τυραννίας το ανελέητον.)
Εμείς, όμως, τι κάνουμε ως κοινωνία; Πώς δρουν οι σωφρονιστές και οι άρχοντές μας; Είναι ελεήμονες ή μήπως επιτίθενται ακόμη και στους καλώς πράττοντες και δικαίως διαμαρτυρομένους; Η δε Εκκλησία αυτούς τους ανθρώπους τους ελέγχει ή μήπως απροϋπόθετα τους …εκθειάζει, διότι τους θεωρεί συγγενή …θεσμό του Κράτους με αυτήν(!!!);
Καταλαβαίνω: τα διλήμματα που ίσως αντιμετωπίζουν αυτοί οι άνθρωποι, όσοι δεν απώλεσαν τελείως την συνείδησή τους και το αίσθημα της ενοχής, τα έχει ήδη προνοήσει το“σύστημα που προγραμματίζει την ανεργία”, σύμφωνα με κάποιους Γάλλους ιερείς… Σου λέει, κάνε την δουλειά σου, έστω και αν αυτή είναι “χυδαία επίδειξη ισχύος”, αλλιώς, αν βγεις έξω από το μαντρί, θα σε φάει ο λύκος.
Αλλά υπάρχει και περιμένει κάπου και ο Ποιμήν ο καλός…
πηγή:'Ιστολογικόν Σημειωματάριον'

Η Μεγάλη Χίμαιρα...

του Βαγγέλη Πισσία Βαγγέλη, Δρ. Πολιτικών και Οικονομικών Επιστημών
Η μεγάλη κρίση διέλυσε το όνειρο μετατρέποντάς το σε χίμαιρα. Απέδειξε πως το αντιπαραγωγικό μοντέλο οικονομικής μεγέθυνσης –και όχι ανάπτυξης–­­ των τελευταίων δεκαετιών δεν έφερε την ευτυχία, αντίθετα ξεθεμελίωσε την όποια προϋπάρχουσα οικονομική βάση και κοινωνική δομή, εδραιώνοντας ταυτόχρονα νέα ήθη και πρότυπα, αεριτζίδικες δραστηριότητες και επίπλαστες συμπεριφορές. Η «πραγματική οικονομία» ηττήθηκε από έναν ιδιότυπο εγχώριο καζινο-καπιταλισμό και το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα. Συνάμα, η εκσυγχρονιστική επαγγελία αποτελεί το ιδεολογικό περίβλημα μιας νέας κοινωνικής διαστρωμάτωσης και της συνακόλουθης με αυτήν υποκριτικής και ανήθικης νοοτροπίας.

Οικονομική κρίση και εξωτερική πολιτική
Το κυβερνητικό πολιτικό προσωπικό αντιλαμβάνεται την οικονομική κρίση και την κρίση στις διεθνείς σχέσεις με τον ίδιο τρόπο.
Την πρώτη περίπτωση της οικονομικής κρίσης, την διαχειρίζεται πρωταρχικά ως κρίση «ροών», δηλαδή κρίση χρέους, κρίση δημοσιονομική, χρηματοπιστωτική και όχι ως κρίση δομική του εγχώριου συστήματος παραγωγής [υπανάπτυξη παραγωγικών δυνάμεων – αποτελμάτωση του κυρίαρχου μοντέλου κοινωνικών/παραγωγικών σχέσεων– απαξίωση των εργασιακών σχέσεων]. Δεν την αντιλαμβάνεται ως κρίση οργανικής ένταξης της χώρας –με όρους πραγματικής οικονομίας– στον διεθνή καταμερισμό εργασίας, αλλά με όρους οικονομίας «ευκαιριών».
Την δεύτερη της κρίσης των διεθνών σχέσεων, την διαχειρίζεται στην εξαιρετικά ρευστή επιφάνεια που διαμορφώνουν εφήμεροι-συγκυριακοί τοπικοί και περιφερειακοί ανταγωνισμοί, εγκλωβίζεται σε τυφλές κινήσεις απλοϊκής ανακλαστικής ταχτικής, χωρίς σχέδιο, χωρίς καν ατζέντα. Πορεύεται, σύμφωνα με φρούδες υποσχέσεις και υποδείξεις ξένων παραγόντων, ανιστόρητα, καιροσκοπικά και πρόσφατα –εις επίρρωση της κενότητας της στρατηγικής της– μυθοπλαστικά, ρίχνοντας ζαριές.
Εσωτερικό μέτωπο, γεωπολιτικές σταθερές και μεταβλητές
Διαχείριση κρίσεως και στα δύο πεδία, της οικονομίας και των διεθνών σχέσεων, δεν νομιμοποιείται χωρίς υποστηρικτική κοινωνική βάση και χωρίς δικαιακές-πολιτικές αρχές, που από κοινού διαμορφώνουν τόσο το εσωτερικό όσο και το εξωτερικό μέτωπο. Για τον λόγο αυτό δεν νοείται αντιμετώπιση της παρούσας γενικής κρίσης χωρίς διεθνείς υποστηριχτές και χωρίς συνεργασίες. Όμως, άλλο η αναζήτηση υποστήριξης ή συνεργασιών κι άλλο η αναζήτηση προστατών ή μεσαζόντων.
Στη πρώτη περίπτωση της κρίσεως της οικονομίας, προέχει η κοινωνικό-οικονομική δομή, το γεωπολιτικό πλαίσιο, καθώς και τα εργαλεία-μοχλοί της διαπραγμάτευσης. Διακρίνονται τα σταθερά –μεσομακροπρόθεσμα– συμφέροντα από τα βραχυπρόθεσμα και η προσέγγιση είναι ολιστική. Η στρατηγική χαράσσεται με επίγνωση των τάσεων που προβάλλονται στον γεωοικονομικό χάρτη, όπου οι αναδυόμενες χώρες, σύμφωνα με εκτιμήσεις του Δ.Ν.Τ., θα αυξήσουν έως το 2050 την συμμετοχή τους στο παγκόσμιο ακαθάριστο προϊόν από 27% σε 49%, οι Η.Π.Α. θα υποχωρήσουν απ’ το 22% στο 11% και η γηραιά ήπειρος, η Ευρώπη, απ’ το 19% στο 7%… . Με ότι οι αριθμοί αυτοί συνεπάγονται.
Στη δεύτερη περίπτωση της κρίσεως των διεθνών σχέσεων, προέχουν οι διεθνείς λέσχες, το λόμπινγκ, οι δημόσιες σχέσεις –με ζεϊμπεκιές ή κουμπαριές αδιάφορο–, η καλή διαγωγή και η προπαγάνδα. Δεν υπάρχουν σταθεροί φίλοι, χώρες και λαοί, υπάρχουν μόνο εφήμερες συμμαχίες, η προσέγγιση των προβλημάτων είναι απλοϊκά αιτιοκρατική: «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου».
Στη περίπτωση αυτή, την υποτίθεται τεχνοκρατική – ορθολογική, δεν υπάρχει αναλυτική σκέψη, υπάρχει –επιεικώς– ρηχός εμπειρισμός και «ολίγη» από θεωρία παιγνίων. Φυσική της συνεπαγωγή, η υπηρετική συμπεριφορά έναντι της αμφιβόλου συνοχής και μηδενικής αλληλεγγύης Δυτικής Συμμαχίας, η αφειδώλευτη παροχή σε αυτήν «διευκολύνσεων» σε κάθε διεθνή στρατιωτική ή παραστρατιωτική εμπλοκή, η σχέση εντελλόμενου προς εντολέα έναντι των τροϊκανών. Συνάμα, η προοπτική αλλαγής της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής και η περιθωριοποίηση της Ελλάδας στο νέο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι την σπρώχνει [οι καλοθελητές σπεύδουν…] σε εγκλωβισμό στον άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ και στην σταδιακή μετατροπή της σε ισραηλινή ενδοχώρα.
Από την άλλη μεριά, αποστάσεις, μεγαλύτερες από ποτέ, από την Ρωσία, την Κίνα, τις περισσότερες από τις υπόλοιπες αναδυόμενες χώρες, πολιτική αποδυνάμωση στα Βαλκάνια, εκθεμελίωση παραδοσιακών σχέσεων ιστορικού βάθους με τους αραβικούς λαούς, υιοθέτηση ισλαμοφοβικών συνδρόμων.
Ιστορική παράδοση και τακτικισμός
Οι διαπιστώσεις αυτές δεν είναι αφοριστικές, ούτε καν «ιδεολογικές».
Πώς αλλιώς, όμως, να εξηγηθεί η προϊούσα καταστροφή των σχέσεων με τον αραβικό κόσμο, σχέσεων που δημιούργησε ο εκεί ελληνισμός, με εξαιρετικό παράδειγμα το παροικιακό φαινόμενο της Αιγύπτου, όπου σε δύσκολες για την φιλόξενη αυτή χώρα καιρούς (πολεμική επέμβαση Άγγλο-Γάλλο-Ισραηλινών του 1956) εκατοντάδες Έλληνες-Αιγυπτιώτες κατατάχτηκαν στον αιγυπτιακό στρατό για να υπερασπιστούν το έδαφός της. Την ίδια στιγμή που οι Έλληνες πιλότοι του καναλιού του Σουέζ ήταν οι μόνοι από τους ξένους πιλότους που τίμησαν την επιλογή και το θάρρος αυτής της χώρας να υπερασπιστεί την ανεξαρτησία της.
Πώς θα μπορούσαν να εξηγήσουν την εκθεμελίωση αυτών των σχέσεων αυτοί που τώρα υλοποιούν την απόφαση μετατροπής της Ελλάδας –και της Κύπρου– σε ισραηλινό προτεκτοράτο; Έχουν άραγε εικόνα του αιγυπτιακού, του αραβο-ισλαμικού πολύ κοντινού μέλλοντος; Γνωρίζουν τον πολύπλοκο, αντιφατικό, πράγματι ιδιότροπα πολιτισμένο αυτόν κόσμο; Μπορούν να διακρίνουν στους κόλπους του ισχυρά ρεύματα, έως και απελευθερωτικά-εκσυγχρονιστικά [ουσιαστικά και όχι επίπλαστα], που αναδύθηκαν παρακάμπτοντας έστω [γιατί όχι άλλωστε] την ευρωπαϊκή νεωτερικότητα μέσα από δικές τους γηγενείς διαδρομές; Γνωρίζουν την σημασία της αυριανής Αιγύπτου ή την δυναμική του παρόντος –και προπαντός του αυριανού– αραβο-ισλαμικού όλου (παρά τις εσωτερικές του τριβές και αντιθέσεις) στον ευρύτερο περιφερειακό συσχετισμό, όπου περιλαμβάνονται η Ελλάδα, η Κύπρος, το Ισραήλ, η Τουρκία και οι Βαλκανικές χώρες; Γνωρίζουν, τέλος, ότι η αραβο-ισλαμική αντίθεση προς το Ισραήλ, που απορρέει από την μόνιμα επιθετική και υβριστική πολιτική του, αποτελεί δομικό στοιχείο του Μέσο-ανατολικού γεωπολιτικού συστήματος;
Κι αν δεν ενδιαφέρονται για το ήθος στις διεθνείς σχέσεις, κι αν εξαιρούν, από τους όποιους υπολογισμούς τους, τους δεσμούς ανάμεσα σε ιστορικά αδελφωμένους λαούς, κι αν ασκούν διεθνή πολιτική με μοναδικό γνώμονα τον συσχετισμό ισχύος, άραγε, το σημερινό Ισραήλ, το πριν λίγα χρόνια [2006] οικτρά ταπεινωμένο στον μικρό Λίβανο, το κατατάσσουν στις χώρες της περιφέρειας που αυξάνουν την ισχύ τους ή στις χώρες που με την φιλοπόλεμη και αποσταθεροποιητική πολιτική τους σταθερά την απομειώνουν; Πιστεύουν πράγματι ότι αυτό το Ισραήλ θα διακινδυνεύσει την περιφερειακή υπόστασή του για το «χατίρι» της Ελλάδας, αν κάποιο θερμό ελληνοτουρκικό επεισόδιο επισυμβεί; Πιστεύουν τέλος ότι, έστω μετά την θητεία των απαξιωμένων Νετανιάχου-Λίμπερμαν, δεν θα υπάρξει πλαίσιο επαναπροσέγγισης Ισραήλ – Τουρκίας;
Ας τα παραμερίσουμε όμως προς στιγμήν όλα αυτά κι ας εξετάσουμε τα πραγματικά δεδομένα της νέας πραγματικότητας. Μιας πραγματικότητας που προσφέρεται στον ελληνικό λαό με νέο υλικό-οικονομικό και φαντασιακό περίβλημα, υποσχόμενη ένα νέο όνειρο, μια νέα επαγγελία κι ένα νέο «προστάτη».
Υδρογονάνθρακες, εκτιμήσεις ή ψευδαισθήσεις ;
Πριν μιλήσει κανείς για την αξιοποίηση ενός φυσικού πόρου, για τα οφέλη που θα προκύψουν από αυτήν, για την πιθανότητα αυτή τη χώρα να την σώσει εν τέλει όχι ο λαός της αλλά ένας από μηχανής θεός, εύκολα και ξαφνικά, μεταμορφώνοντας την, ίσως, σε νέο Κατάρ, σκόπιμο είναι να αναζητήσει τις πληροφορίες εκείνες που μπορούν να τεκμηριώσουν, κάπως έστω, τις προβλέψεις για τα «καλά νέα»…
Ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μαίρυλαντ των ΗΠΑ κ. Θ. Καρυώτης αναφέρθηκε πρόσφατα στις «τεράστιες ποσότητες που θα μπορούσαν μακροπρόθεσμα να βοηθήσουν την Ελλάδα όχι μόνο να ξεπεράσει τη βαθειά της οικονομική κρίση αλλά και να πάρει τέτοια ανάσα που θα την τοποθετούσε στην ομάδα των G20». Τα ίδια περίπου δηλώνει στα φιλόξενα ως προς το συγκεκριμένο θέμα ΜΜΕ, ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης κ. Φώσκολος.
Αντίλογος σπάνια ακούγεται και, μέχρι στιγμής, καμία έγκριτη επιστημονική ομάδα, κανένα επιστημονικό σώμα, από τον χώρο της γεωλογίας, ελληνικό ή διεθνές, στηριζόμενο σε αξιόπιστα ερευνητικά δεδομένα, δεν επιβεβαιώνει κάτι περισσότερο από τις ήδη γνωστές εκτιμήσεις για τα κοιτάσματα, Ν. και Ν.Α. της Κρήτης.
Πρέπει βέβαια να ληφθεί υπόψη ότι οι έρευνες για τον εντοπισμό, την αποτίμηση και τον σχεδιασμό αξιοποίησης κοιτασμάτων υδρογονανθράκων αποτελούν μια σοβαρή επιστημονική-τεχνικοοικονομική δραστηριότητα που έχει τα υποχρεωτικά στάδιά της. Η δραστηριότητα αυτή δεν υποκαθίσταται με προφητείες ή με επιχειρήματα όπως «αφού δείχνουν ενδιαφέρον κράτη και εταιρείες κάτι θα υπάρχει». Κράτη και εταιρείες έχουν πολλούς περισσότερο από έναν λόγους να «δείχνουν ενδιαφέρον»…
Όμως, ανεξάρτητα από την όποια πιθανότητα μελλοντικής αξιοποίησης κοιτασμάτων εντός της ελληνικής ΑΟΖ (όταν οριοθετηθεί), στα εντόπια κυρίως ΜΜΕ διατυμπανίζονται τα πελώρια οφέλη της Ελλάδας που θα προκύψουν από την αξιοποίηση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου που ανακοίνωσαν το Ισραήλ και πιο πρόσφατα η Κύπρος. Ο «τυμπανισμός» αυτός εντείνεται και προσλαμβάνει άλλη διάσταση τον τελευταίο καιρό με την αστήριχτη (σύμφωνα με το δίκαιο της θάλασσας αλλά και την απλή γεωγραφία), έκδηλα προσχηματική και άλλο-σκοπούσα, απειλητική παρέμβαση της Τουρκίας.
Τι είπε ο κ. Ντάβιντσον, τι λένε οι έγκυρα καταγεγραμμένοι αριθμοί;

                               Noble’s Charles Davidson

“Σε σχέση με τα ισραηλινά κοιτάσματα και τον εξαγγελλόμενο αγωγό που θα τροφοδοτήσει με φυσικό αέριο εκτός από την Ελλάδα και αρκετές άλλες ευρωπαϊκές χώρες ας δοθεί ο λόγος στην ίδια την αμερικάνικη εταιρεία Noble Energy. Inc. Η εταιρεία αυτή, επικεφαλής κονσόρτσιουμ όπου μετέχει και η ισραηλινή Delek Energy, πραγματοποιεί τα τελευταία 13 χρόνια τις έρευνες στην λεκάνη της Λεβαντίνης.
«Εμείς λέμε δυνατότητα, οι Ισραηλινοί ακούνε ανακάλυψη» (We say potential, Israelis hear discovery) δηλώνει στις 13 Ιούλη 2010 στην ισραηλινή εφημερίδα Haaretz, σχετικά με τα κοιτάσματα της υπολεκάνης Λεβιάθαν, ο Τσαρλς Ντάβιντσον, πρόεδρος της Noble. Η τεχνικό-οικονομικά ακριβής αυτή δήλωση γίνεται αμέσως μετά την παρουσίαση των πρώτων αποτελεσμάτων ερευνών που εκτιμούν το κοίτασμα Λεβιάθαν σε 16 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια (500 δισ. κυβικά μέτρα). Στην ίδια δήλωση ο Τ. Ντάβιντσον παρατηρεί: «Οι επενδυτές πρέπει να είναι προσεχτικοί και να ξεχωρίζουν μια επενδυτική ιδέα από ένα επενδυτικό πρόγραμμα».
Ωστόσο, δύο μόλις μήνες αργότερα, τον Αύγουστο 2010, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπ. Νετανιάχου, επισκεπτόμενος την Ελλάδα, κάνει πολιτικές δηλώσεις και αναφέρει στον τότε Έλληνα πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου την πρότασή του για την κατασκευή υποθαλάσσιου αγωγού που θα μεταφέρει το φυσικό αέριο προς την Ελλάδα κι από εδώ και πέρα στην Ευρώπη…
Την είδηση αναπαρήγαγαν θριαμβευτικά τα περισσότερα εγχώρια ΜΜΕ ενόσω τα ξένα είναι αρκετά προσεχτικά και «παίζουν» λίγο με το θέμα. Η αρθρογραφία αυτή δεν ήταν –ούτε την ενδιέφερε να είναι– επιστημονική αλλά επιστημονίζουσα-πολιτική και άρθρο έγκριτης εφημερίδας, που δεν αποκρύβει τον πραγματικό γεωπολιτικό του σκοπό, αναφέρει: «ο εντοπισμός κοιτασμάτων φυσικού αερίου και πετρελαίου στην Ανατολική Μεσόγειο έχει φέρει πιο κοντά την Ελλάδα, την Κύπρο και το Ισραήλ, κάτι που σύμφωνα με διπλωματικές πηγές θα μπορούσε στο μέλλον να δημιουργήσει έναν νέο άξονα στην περιοχή… η πρόσφατη ελληνοϊσραηλινή προσέγγιση, μετατρέπει την Ελλάδα σε κρίσιμο κρίκο στη διαδρομή του φυσικού αερίου (προς Ευρώπη)».
Δύο μήνες αργότερα (29/12/2010) νέα ανακοίνωση της Noble Energy απλά ενισχύει την γεωλογική πιθανότητα αξιοποίησης του κοιτάσματος Λεβιάθαν από 35% σε 50%. Όμως η εκτίμηση για την μέση ποσότητα του φυσικού αερίου παραμένει στα 16 τρισ.κ.π. (με διακύμανση +/- 40%).”
Εγκώμιο γεωπολιτικής ανατροπής: η απεξάρτηση της Ευρώπης από το ρωσικό φυσικό αέριο…
Στη συνέχεια τα δημοσιεύματα πυκνώνουν, οι προσδοκίες αυξάνουν και ο πολιτικός τόνος κυριαρχεί. Στο ίδιο έντυπο γράφεται ότι πρόκειται για «θησαυρό» σε άλλο για «φλέβα χρυσού» και τονίζεται η «γεωστρατηγική διάσταση των ανακαλύψεων». Στην ορχήστρα μετέχουν τώρα και πολιτικοί επιστήμονες που φαίνεται πως υιοθετούν τις πιο πάνω απόψεις για την γεωλογική δυνατότητα του κοιτάσματος και τις συνδέουν με την στρατηγική ανάγκη της Ευρώπης να υποκαταστήσει βαθμιαία την Ρωσία εξασφαλίζοντας και έναν δεύτερο μεγάλο προμηθευτή φυσικού αερίου. Στο διαδίκτυο η «θέση» αυτή προωθείται μεθοδικά. Από την άλλη όχθη, αυτήν του Ισραήλ, ο ισραηλινός Υπουργός Εξωτερικών Ντ. Αγιαλόν δηλώνει ότι «οι νέες ανακαλύψεις στην θαλάσσια περιοχή του Ισραήλ μπορούν να προσδώσουν εναλλακτικές πηγές ενέργειας στη Ευρώπη», ενώ στα δημοσιεύματα τώρα μετέχουν και θεολόγοι του Εβραϊσμού που επικαλούνται την Βίβλο και ρήσεις του προφήτη Ezekiel…
Η διαφορά μεταξύ επιστημονικής εκτίμησης και … πολιτικής εκτίμησης ενός κοιτάσματος φυσικού αερίου
Με αυτό τον τρόπο «ενημερώνεται», ένα χρόνο τώρα, ο Έλληνας πολίτης, και μπορεί βέβαια να εντυπωσιάζεται με τα μεγέθη –σε τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια [τ.κ.π.]– του Λεβιάθαν, που ανεβάζουν το συνολικό απόθεμα φυσικού αερίου του Ισραήλ σε περίπου 25 τ.κ.π. (βεβαιωμένο 9 τ.κ.π. και εκτιμώμενο 16 τ.κ.π.)
Τι αντιπροσωπεύει όμως αυτό το απόθεμα σε πραγματικά μεγέθη, συγκρινόμενο με το παγκόσμιο απόθεμα και με τα αποθέματα άλλων χωρών και, ειδικότερα, με το συνολικό απόθεμα της λεκάνης της Λεβαντίνης, όπου περιλαμβάνονται τα ισραηλινά κοιτάσματα;
Αφού επισημανθεί η επιστημονική διάκριση βεβαιωμένων και εκτιμώμενων πόρων φυσικού αερίου μπορεί  να γραφτεί  σε απλά μαθηματικά, πως τα 25  τ.κ.π. αποτελούν:
  • μόλις το 20% των εκτιμώμενων (120 τ.κ.π.) στην ολική λεκάνη της Λεβαντίνης (Αμερικανική Γεωλογική Επιθεώρηση, USGS), όπου εκτείνονται εκτός από την οριοθετημένη ως προς το Ισραήλ ΑΟΖ της Κύπρου και οι μη οριοθετημένες της Συρίας, του Λιβάνου και της Παλαιστίνης [Γάζα].
  • μόλις το 11% των εκτιμώμενων (223 τρισ. κ.π.) της γειτονικής τους Αιγύπτου, η οποία διαθέτει (και ήδη αξιοποιεί) 56 τ.κ.π. βεβαιωμένα (εξαπλάσια από τα βεβαιωμένα 9 τ.κ.π. του Ισραήλ)
  • μόλις το 1,5% των βεβαιωμένων της πρώτης στην παγκόσμια κατάταξη Ρωσίας.
  • μόλις το 0,15% [βεβαιωμένα] ή 0,40% [εκτιμώμενα] των παγκόσμιων βεβαιωμένων.
Άλλες συγκρίσεις κοιτασμάτων που έχουν ενδιαφέρον, σε σχέση με την υποτιθέμενη απεξάρτηση της ευρωπαϊκής αγοράς από Ρωσία, Κ. Ασία και Μ. Ανατολή, λόγω της ανακάλυψης των προαναφερόμενων ισραηλινών κοιτασμάτων, είναι αυτές που αφορούν τα άγνωστα στο ευρύ κοινό κοιτάσματα σε φυσικό αέριο κάποιων ευρωπαϊκών χωρών που ουδέποτε χαρακτηρίστηκαν πλούσιες σε υδρογονάνθρακες. Όπως π.χ. της Ολλανδίας, που τα εκτιμώμενα αποθέματά της είναι τετραπλάσια των ισραηλινών, της Ουγγαρίας που είναι περίπου διπλάσια…
Όσο για την μεταφορά του ισραηλινού φυσικού αερίου στην Ευρώπη, μέσω Ελλάδας κατ’ αρχάς, ο αγωγός, αν και όταν σχεδιαστεί, θα είναι μεγαλύτερος σε μήκος από έναν αντίστοιχο αγωγό που θα μετέφερε φυσικό αέριο από τα πράγματι πιο πλούσια κοιτάσματα της Αιγύπτου προς την Ευρώπη χωρίς να παραβλέπονται βέβαια η Αλγερία και η Λιβύη, που ήδη τροφοδοτούν την Ευρώπη, και διαθέτουν πολλαπλάσια ως προς το Ισραήλ βεβαιωμένα κοιτάσματα. Παράλληλα το Ισραήλ προτείνει «γενναιόδωρα» στην Κύπρο την δημιουργία μονάδων υγροποίησης στο έδαφός της. Η «προσφορά» αυτή –για τους γνωρίζοντες την επικινδυνότητα αυτών των εγκαταστάσεων, ιδιαίτερα σε περίπτωση δολιοφθοράς– συνδέεται με την ασφάλεια του Ισραήλ σε περίπτωση πολεμικής εμπλοκής του στην περιοχή. Άραγε όμως, το κυπριακό έδαφος είναι πολύ περισσότερο ασφαλές και βρίσκεται σε απυρόβλητη ζώνη;
Μέτριες έστω γνώσεις «οικονομικών της ενέργειας», συνδυαζόμενες με τα πιο πάνω διαθέσιμα στοιχεία καθώς και αυτά που αφορούν στις ενεργειακές καταναλώσεις, ειδικότερα του Ισραήλ (πηγή: Ισραηλινό Υπουργείο Εθνικών Υποδομών), οδηγούν στην εκτίμηση ότι το Ισραήλ θα διαχειριστεί τα κοιτάσματα αυτά ως στρατηγικό απόθεμα καλύπτοντας τις ανάγκες του  για περίπου 50 χρόνια. Στην περίπτωση αυτή είναι πολύ αμφίβολο αν το Ισραήλ θα κάνει εξαγωγές˙ ίσως να αυξήσει μόνο το ποσοστό υποκατάστασης των εισαγωγών του (σήμερα εισάγει το 40% από την Αίγυπτο, αλλά οι καιροί άλλαξαν…).
Για τα κοιτάσματα της Κύπρου δεν υπάρχει λόγος να γραφτεί κάτι περισσότερο από το γεγονός ότι, οι λόγω σκοπιμότητας αυξομειούμενες εκτιμήσεις [από 3 έως 11 τ.κ.π.] της ίδιας εταιρείας, της Noble Energy, το ανεβάζουν μέχρι το  1/2 του Λεβιάθαν. Για τα ελληνικά κοιτάσματα, ερευνητικά ποσοτικά δεδομένα δεν υπάρχουν. Προηγείται συνεπώς η έναρξη προγράμματος ερευνών καθώς και η οριοθέτηση της ΑΟΖ με Ιταλία, Αλβανία στο Ιόνιο, με Λιβύη, Αίγυπτο νότια της Κρήτης, με την Κύπρο και, βέβαια, με την Τουρκία ανατολικά της Κρήτης, νότια του Καστελόριζου και στο Αιγαίο.
Ως προς το Αιγαίο, όπου κάποια δεδομένα υπάρχουν [εποχή του Πρίνου], η εκμετάλλευση υδρογονανθράκων, πέρα από την αρνητική σχέση κόστους- οφέλους [ανυπολόγιστα εξωτερικά κόστη], συναρτάται με καθοριστικής σημασίας περιβαλλοντικούς και ιστορικο-πολιτισμικούς παράγοντες που την καθιστούν απαγορευτική. Στο Αιγαίο, τόπο του Ελληνισμού ανεκτίμητο και διαχρονικό για τους παραπάνω λόγους, είναι ίσως η ώρα, τώρα που ανοίγουν οι κάθε λογής ορέξεις [ξένων κρατών, πολυεθνικών και εγχώριων μεσαζόντων], να συνδεθεί η οριοθέτηση των ΑΟΖ με τον καθορισμό-περιορισμό των χρήσεών του. Αυτό σημαίνει να χαρακτηριστεί το Αιγαίο, με κύρωση διεθνούς συνθήκης, τόπος μοναδικού φυσικού κάλλους, να του αποδοθεί η προαναφερόμενη κληρονομιά του ως στοιχείο κυρίαρχο της ταυτότητάς του, να θεραπευτεί από τους «αναπτυξιακούς» βιασμούς των τελευταίων δεκαετιών και να προστατευτεί από τα προαναγγελλόμενα κερδοσκοπικά επενδυτικά σχέδια. Με όποιο ένδυμα και αν εμφανίζονται αυτά.
Με τις σημερινές ενδείξεις, τόσο για το Νησί όσο και για την Ελλάδα, τα όποια αποθέματα, εάν, όταν, όπου και εφόσον.., θα μπορούσαν, στην καλύτερη περίπτωση, να αποτελέσουν έναν ικανό ενεργειακό πόρο ενδογενούς ανάπτυξης. Όχι όμως και την μεγάλη χίμαιρα, όπως κάποιοι πονηροί εν υπηρεσία παπαγάλοι θέλησαν να τα εμφανίσουν.
Το γεωπολιτικό υπόβαθρο της νέας χίμαιρας
Από τα παραπάνω συνάγονται τα εξής 2 συμπεράσματα: Πρώτο, ότι τα πραγματικά μεγέθη δεν αιτιολογούν την καλλιεργούμενη αισιοδοξία και τους επικοινωνιακούς διθυράμβους. Δεύτερο, ότι οι έρευνες για τα ισραηλινά κοιτάσματα διανύουν τα πρώτα τους στάδια, ενώ για τα κυπριακά βρίσκονται σε πρώϊμο στάδιο και για τα ελληνικά σε εμβρυακό.
Τότε γιατί ο θόρυβος, ο μέγας.., γι’ αυτά τα κοιτάσματα;
Πέρα από την μωρία και την ανικανότητα του εγχώριου πολιτικού συστήματος να σταθεί αντιμέτωπο με τα δομικά στοιχεία της βαθειάς οικονομικο-κοινωνικής κρίσης, πέρα από τον καιροσκοπισμό της αεριτζίδικης οικονομικής ολιγαρχίας να συνδέσει την τύχη της με επενδύσεις στα πεδία της παραγωγής, πέρα από τις εξαρτήσεις, τα επαγγελματικά οφέλη ή, έστω, τις φαντασιώσεις των επικοινωνιακών-δημοσιογραφικών θεραπαινίδων τους που παραπληροφορούν την κοινή γνώμη, πέρα από την σκοπιμότητα όλων αυτών να εκθρέψουν με φρούδες ελπίδες τους δοκιμαζόμενους ανθρώπους αυτής της χώρας, ποιος άλλος λόγος υπάρχει;…
Ο λόγος, ο ουσιαστικός, που προκαλεί αυτόν τον «θόρυβο» υποκρύπτει άλλους, ίσως πιο σοβαρούς σκοπούς. Σκοπούς που συνδέονται με τις γεωπολιτικές μεταλλαγές στον σημερινό κόσμο και, προπαντός, στο ενεργειακό του επίκεντρο, την Μέση Ανατολή. Σκοπούς που οι σημερινοί υποτιθέμενοι κυβερνήτες του τόπου εντάσσουν –τουλάχιστον αυτό προβάλλουν ως κύριο επιχείρημά τους– στο πλαίσιο της αντιπαλότητας Ελλάδας – Τουρκίας.
Όμως, ένα ζήτημα είναι η αναφορά σε μια κρίσιμη πραγματικότητα, άλλο ζήτημα ο τρόπος αντιμετώπισής της και ακόμη, ίσως το δυσκολότερο ζήτημα, το ποιοι είναι αυτοί που θα αναλάβουν να την αντιμετωπίσουν.
Ως προς το πρώτο ζήτημα, είναι γεγονός πως στην περιφερειακή γεωπολιτική πολυπλοκότητα όπου είναι ενταγμένη η Ελλάδα, η αντιπαλότητα με την Τουρκία αποτέλεσε –και βέβαια αποτελεί– ένα ιστορικό, δομικό γεωπολιτικό δεδομένο, συνδεόμενο σήμερα σε μεγάλο βαθμό με το ζήτημα της κατοχής της Βόρειας Κύπρου και τις συστηματικές προκλήσεις στο Αιγαίο. Η αντιπαλότητα αυτή ωστόσο δεν ωφελεί κανένα λαό και σκοπός πρέπει να είναι να απομειωθεί και χαμηλώσει στο επίπεδο των έλλογα διαχειρίσιμων διαφορών.
Ως προς το δεύτερο ζήτημα, απαρέγκλιτος κανόνας, πέρα από την αναγκαία διάγνωση των γενικών συσχετισμών ισχύος και επιρροής, είναι η ύπαρξη, σε περίπτωση κρίσης, απόλυτου ηθικού – δικαιακού πλεονεκτήματος.
Ως προς το τρίτο ζήτημα, πρέπει να διατυπωθεί η μεγάλη απορία που αφορά στον όψιμο καινοφανή πατριωτισμό που εκπορεύεται από το παρακμασμένο ΠΑΣΟΚ, κόμμα που υποστήριξε το μειοδοτικό σχέδιο Ανάν, και την γηραλέα, ωστόσο επικίνδυνη εθνικοφροσύνη του εταιρικού του κόμματος, του ΛΑΟΣ. Άραγε, σε αυτή την σύμπραξη, ή έστω σε μια ευρύτερη μνημονιακή σύμπραξη, όπου θα συνταχθούν και κάποιοι μόνιμοι μαζί και κάποιοι μετακλητοί διαμορφωτές κοινής γνώμης, θα αναθέσει ο ελληνικός λαός την δημιουργία «εθνικού» μετώπου;
Αν στο επίπεδο των διακρατικών σχέσεων τα προλεγόμενα αποτελούν τα αυτονόητα της εξωτερικής πολιτικής στο επίπεδο των σχέσεων ανάμεσα στους λαούς της περιοχής, αποτελούν υποχρέωση όσων ενδιαφέρονται έμπρακτα για ένα ανθρώπινο μέλλον.
Από το σκηνικό της κρίσης στο παρασκήνιο και στις άρρητες σκοπιμότητες
Πριν αναλάβει η κυβέρνηση Παπανδρέου, η επερχόμενη οικονομική κατάρρευση ήταν ήδη γνωστή στους γνωρίζοντες… Ο ίδιος ο Γ. Παπανδρέου, πριν εκλεγεί πρωθυπουργός, συναντήθηκε στις ΗΠΑ, ύστερα από αμερικανική μεσολάβηση, με εκπροσώπους του ισραηλινού λόμπυ. Έλαβε υποσχέσεις… Θα βοηθήσουν είπαν εάν τους βοηθήσουμε και εμείς στην διαγραφόμενη τότε κρίση των σχέσεών τους με την Τουρκία, θα αλλάξουν την στρατηγική τους θεώρηση αν αλλάξουμε και εμείς την δική μας˙ στρατηγικός εταίρος θα πάψει να είναι η Τουρκία, την θέση της θα πάρει η Ελλάδα, αντάμα και η Κύπρος. Υποσχέθηκαν να επηρεάσουν θετικά τις οικονομικές αποφάσεις για τη χώρα μας, με τους τρόπους τους και τους ανθρώπους τους, αυτούς που διαφεντεύουν στο διεθνές χρηματοπιστωτικό περιβάλλον.. Οι υποσχέσεις βέβαια δεν τηρήθηκαν, η υποτιθέμενη αποτελεσματική μεσολάβηση δεν έγινε, το Ισραηλινό λόμπυ που ενδιαφερόταν για τα συμφέροντά του και μόνο, δεν είχε κανένα λόγο να την κάνει. Στην πραγματικότητα το αντίθετο έπραξε, καθώς γνώριζε ότι μόνο οι αδύναμες χώρες υποκύπτουν εύκολα στην απόλυτη εξάρτηση, ότι συνεπώς μόνο μια αδύναμη Ελλάδα θα μπορούσε να κάνει μια τόσο ριζική διπλωματική στροφή, να τους δώσει, κυριολεκτικά, γη και ύδωρ. Αυτό το κατανοούν όσοι πράγματι μελετούν την πολιτική του Ισραήλ, εντός και εκτός των συνόρων του.
Μακριά από τούτη την άποψη οι θεωρίες της συνομωσίας, όμως, ας μείνουν μακριά και από αυτήν την έρημη πολιτικά χώρα τόσο οι θεωρίες όσο και οι φερεφωνίες περί καλής και αγαθής προστασίας. Το Ισραήλ ακολουθεί συγκεκριμένη σχολή πολιτικής σκέψης και πράξης˙ αυτήν επέλεξε για την επιβίωσή του στην περιοχή˙ αυτοκαταστροφικό λάθος η επιλογή του αλλά αυτήν έκανε˙ η Ιστορία θα αποφασίσει.
Το Ισραήλ, από την ίδρυσή του το 1948 μέχρι σήμερα, υιοθετεί και επιτείνει όλες τις πολιτικές αποσταθεροποίησης, επίθεσης, υπονόμευσης και κατοχής που εφάρμοσαν οι παλιές και σημερινές, ισχυρές νεοαποικιακές ηγεμονίες. Ένας μόνον ισραηλινός πολιτικός, πρώην στρατιωτικός, «υπεράνω υποψίας» για φιλοπαλαιστινιακά ή φιλοαραβικά αισθήματα, ο οποίος κατανόησε την υπόθεση της μακράς επιβίωσης της χώρας του στη δύσκολη αυτή περιοχή της Μ. Ανατολής, θέλησε να την αλλάξει. Σχεδίαζε μια στοιχειωδώς συμβιωτική και παράλληλα συν-αναπτυξιακή με τους γύρω Άραβες πολιτική που, όπως πίστευε, θα επέτρεπε την εδραίωση ενός ισραηλινού εθνικού κέντρου. Ενός εθνικού κέντρου ισχυρού και πολύτροπα διασυνδεδεμένου χρηματοπιστωτικά εκτός συνόρων, παράλληλα, αναπτυγμένου οικονομικά, τεχνολογικά και διοικητικά, εντός συνόρων. Προϋπόθεση του σχεδίου του ο ιστορικός συμβιβασμός με τους Παλαιστίνιους και η επωφελής για το Ισραήλ συνεργασία με τμήματα της δυναμικής οικονομικά παλαιστινιακής διασποράς στον αραβο-μουσουλμανικό κόσμο. Ο πολιτικός αυτός, ο Ράμπιν, δολοφονήθηκε από τους ίδιους τους Ισραηλινούς πριν 15 χρόνια, η στρατηγική του Ισραήλ, ως μοιραίος μονόδρομος, δεν άλλαξε.
Η Ελλάδα όφειλε να γνωρίζει αυτήν την στρατηγική. Όταν το πολιτικό προσωπικό μιας χώρας προχωρά σε συνεργασίες και συμφωνίες με το Ισραήλ, πρέπει να είναι τουλάχιστον διαβασμένο.
Στην παρούσα συγκυρία, το Ισραήλ βρίσκεται σε δύσκολη θέση, η πολιτική στην οποία εξώθησε και εξωθεί την Δυτική Συμμαχία, ιδιαίτερα τις ΗΠΑ, στον αραβο-ισλαμικό κόσμο, αποδεικνύεται κοντόθωρη και εν πολλοίς καταστροφική. Η αλλαγή που συντελείται σήμερα στον αραβικό κόσμο εξοστράκισε τα πιο ισχυρά, παλιά πολιτικά της ερείσματα, ενώ τα νέα αποδεικνύονται είτε εγγενώς αποκλίνοντα από την δυτική ηγεμονία (περίπτωση της Αιγύπτου), είτε αβέβαιης σταθερότητας (περίπτωση της ετερόκλητης και τυχάρπαστης ηγεσίας που εγκαταστάθηκε με την μέθοδο της κανονιοφόρου στην Λιβύη). Δεν έφτασαν όμως αυτά και με την περυσινή εγκληματική επίθεση του Ισραήλ στον «στόλο της Ελευθερίας», που έπλεε με ανθρωπιστική βοήθεια προς την Γάζα, προκάλεσε ρήγμα μέσα στην ίδια την Δυτική Συμμαχία, ανοίγοντας μέτωπο με την Τουρκία, ειδικότερα με την παρούσα κυβέρνηση Ερντογάν.
Σήμερα το Ισραήλ, όπως λέει η το ίδιο ένοχη για εγκλήματα κατά των Παλαιστινίων κ. Τζίπι Λίβνι, είναι «αποδυναμωμένο και απομονωμένο στη διεθνή σκηνή», γεγονός που «οσμίζεται», όπως η ίδια λέει, η περισσότερο πληγωμένη από το περυσινό μαζικό φονικό Τουρκία. Τα ίδια είπε πριν 2 μήνες και ο Αμερικανός Υπουργός Άμυνας Πανέτα, καλώντας την ισραηλινή ηγεσία να προσεγγίσει ξανά την Τουρκία και την Αίγυπτο. Έτσι η μακρόβια στρατηγική συμμαχία του Ισραήλ με το τουρκικό κράτος υφίσταται πλήγμα το οποίο η κυβέρνηση Ερντογάν αξιοποιεί, με επιδέξιο βερμπαλισμό και κατάλληλες κινήσεις, επιτυγχάνοντας την αύξηση της επιρροής της Τουρκίας στον αραβικό κόσμο. Σε αυτή την συγκυρία το Ισραήλ σπρώχνει την Ελλάδα να βγάλει αυτή τα δικά του κάστανα από την φωτιά, την απομονώνει μεθοδικά στην περιοχή, την εξαναγκάζει σε αντιστροφή ρόλων ώστε να γίνει αυτή η «επαιτούσα» την στήριξή του.
Η επίσκεψη Ερντογάν στην Αίγυπτο, τη Λιβύη και τη Τυνησία μετά την πτώση των εκεί καθεστώτων πήρε χαρακτήρα ιστορικής προσέγγισης που σκοπό έχει να υπερκεράσει παλιές δυσπιστίες των Αράβων. Όχι τυχαία βέβαια και η αναγόρευση του Παλαιστινιακού ζητήματος σε κύριο ζήτημα για την τουρκική εξωτερική πολιτική, έστω και μόνον σε επίπεδο λόγων.
Την ίδια στιγμή η Ελλάδα, προσδεόμενη όλο και πιο σφιχτά στο ισραηλινό άρμα, χάνει την ιστορική της επιρροή στην περιοχή, επιρροή που έχτισαν των Ελλήνων οι παροικιακές κοινότητες και προπαντός το παραδειγματικό διεθνιστικό κύτταρο του αιγυπτιώτη Ελληνισμού.
Με τέτοιο κυβερνητικό πολιτικό προσωπικό στην Ελλάδα –συνεπικουρούμενο στην στερέωση του αμερικανο-ισραηλινού άξονα (κυρίως και μέχρι νεωτέρας…) από την επαμφοτερίζουσα πολιτική ομάδα του κ. Καρατζαφέρη– όλα του «βγαίνουν» του κ. Ερντογάν…
Καταλήγοντας
Το «επιχείρημα» του φυσικού αερίου και η σωτηριολογία του είναι ένα μόνο μυθοπλαστικό εργαλείο της νέας εθελοδουλίας. Ένα δεύτερο μυθοπλαστικό εργαλείο, που κατέρρευσε μαζί με τα κομμάτια και θρύψαλα της μνημονιακής πολιτικής, είναι το ισραηλινό λόμπυ ως ο νέος μεσάζων-προστάτης μας στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύμπλεγμα.
Συμπέρασμα πρώτο: Οι υδρογονάνθρακες δεν είναι η λύση˙ ίσως, σε κάποιο βαθμό, υπό προϋποθέσεις και εάν δεν ξεπουληθούν όσο-όσο, αποτελέσουν έναν θετικό συντελεστή για την ανασυγκρότηση της παραγωγικής διαδικασίας, της μοναδικής πραγματικής λύσης.
Συμπέρασμα δεύτερο: Η ειρηνική αξιοποίηση των ελληνικών υδρογονανθράκων στο μέλλον προϋποθέτει οριοθέτηση της ελληνικής ΑΟΖ, όπως το θαλάσσιο δίκαιο ορίζει, νότια της Κρήτης με την Αίγυπτο και την Λιβύη, Ν. Ανατολικά με την Τουρκία κι όχι φυσικά με το Ισραήλ… Με βάση έναν ελληνικό στρατηγικό σχεδιασμό και μια ελληνική –κι όχι κάποιου άλλου– ατζέντα.
Συμπέρασμα τρίτο: Κάποιοι ανεβάζουν την ένταση στην περιοχή. Το φυσικό αέριο είναι γι’ αυτούς πρόσχημα με αλλότριο γεωπολιτικό διακύβευμα. Η Ελλάδα, στην πιο αδύναμη στιγμή της νεότερης ιστορίας της, εμπλέκεται στο εκρηκτικό γεωπολιτικό πλαίσιο της περιοχής με ισραηλινή ατζέντα… Ιστορικές παραδοσιακές σχέσεις με τους αραβικούς λαούς, ιδιαίτερα με την νέα Αίγυπτο, υπονομεύονται. Σπρώχνεται η χώρα σε μια αποπνικτική απομόνωση…
Το πολιτικό προσωπικό και οι παρατρεχάμενοι του, σε αέναη μεταλλαγή, εγκωμιάζουν το δικό τους «εθνικό συμφέρον».