Επί θύρες ο άκρατος αλβανικός εθνικιστικός σωβινισμός εις βάρος της Ελλάδας

Αποκαλυπτικό είναι το στιγμιότυπο από το γραφείο του Αρχηγού του εθνικιστικού ανθελληνικού αλβανικού ριζοσπαστικού κόμματος "Ερυθρόμαυρη Συμμαχία". Πιο συγκεκριμένα όπως φαίνεται σε φωτογραφία από το γραφείο του ηγέτη του κόμματος  Κράσνικ Σπαχiου και Αντιπροέδρου του Ανωτάτου Συμβουλίου Δικαιοσύνης της Αλβανίας, στο τοίχο που βρίσκεται πίσω του αποτυπώνεται το σύμβολο του κόμματος του και οι πόλεις που σύμφωνα με το εθνικιστικό κόμμα είναι αλβανικές.

Το συγκεκριμένο κόμμα θεωρείται ο πυλώνας του UCC και έχει ιδιαίτερα στενές σχέσεις με τον UCK και τους Αλβανούς αυτονομιστές της FYROM. Kαι άριστες σχέσεις με τον σοσιαλιστή ηγέτη Έντι Ράμα, ηγέτη της αλβανικής αντιπολίτευσης.

Με προσοχή μπορείς ο αναγνώστης να διαβάσει τα ονόματα των πόλεων Gostivar στην ΠΓΔΜ Mitrovica στο Κόσσοβο και φυσικά τι άλλο Ιωάννινα (Jianina), Κέρκυρα (Korfuzi) στα δεξιά (ρεπορτάζ DefenceNet).

Δυστυχώς στον 21ο αιώνα σε μια χώρα η οποία διεκδικεί την ένταξη της στην ΕΕ και η οποία είναι μέλος του ΝΑΤΟ υπάρχει πολιτικό κόμμα το οποίο ευθέως ισχυρίζεται ότι ελληνικές πόλεις  και νησιά είναι αλβανικές χωρίς να υπάρχει η παραμικρή αντίδραση από τα προοδευτικά αριστερά κόμματα της Ελλάδας τα οποία όπως αναφέρουν θεωρούν τον εθνικισμό ως μία από τις βασικότερες πληγές μίας κοινωνίας.

Προφανώς τα ελληνικά κόμματα της αριστεράς εφαρμόζουν την γνωστή τακτική της επιλεκτικής ευαισθησίας αναφορικά με τον εθνικισμό στα Βαλκάνια, όπως την εφαρμόζουν και για την εγκληματικότητα των αλλοδαπών στην Ελλάδα με τα γνωστά κοινωνικά αποτελέσματα.

Αυτά σε συνέχεια, περί εφαρμογής των όρων περί 'σωβινισμού στην Ελλάδα και τον υπάρχοντα άκρατο στρουθοκαμηλισμό' των πολιτικών ανδρεικέλων που κινούν τις τύχες αυτού του ρημαδιακού τόπου.

Υπαρκτός παραλογισμός…

Ο καπιταλισμός στον 20ο αιώνα πέρασε πολλές και βαθιές κρίσεις. Πάντοτε όμως κατόρθωνε να ξεπερνά τις δυσκολίες και να εδραιώνει την κυριαρχία του σε όλο το πλέγμα των κοινωνικών σχέσεων. Δυο παγκόσμιοι πόλεμοι, ένας ψυχρός πόλεμος, πλήθος αναταραχών σε όλα τα μήκη και πλάτη της υφηλίου καθώς και οικονομικές κρίσεις επαναλαμβανόμενες, όλα αυτά δεν στάθηκαν ικανά να ταράξουν συθέμελα το καπιταλιστικό υπεροικοδόμημα. Ειδικά μετά το τέλος της σοσιαλιστικής περιπέτειας στα 1989 ο οικονομικός φιλελευθερισμός, η πιο ακραία ίσως έκφραση των καπιταλιστικών σχέσεων, έχει καθιερωθεί παγκόσμια ως η «αλάνθαστη» και «ιδανική» οικονομική θεωρία. Πρόσφατα όμως το 2008 γίναμε μάρτυρες αυτού που οι οικονομολόγοι ονόμασαν «τη χειρότερη κρίση» του συστήματος από καταβολής του. Μια κρίση που επηρέασε πολλαπλάσια την υφήλιο ένεκα του υψηλού βαθμού διασύνδεσης μεταξύ των κοινωνιών ως αποτέλεσμα της συντελούμενης παγκοσμιοποίησης. Τριγμοί αρχίζουν σταδιακά να ακούγονται από τα δομικά στοιχεία του συστήματος…
Οι πολυεθνικές υπερ-εταιρείες συνεπικουρούμενες από ένα χρηματοπιστωτικό σύστημα που τα τελευταία 20 χρόνια είχε αναγάγει την απληστία στο κατεξοχήν προσόν του πετυχημένου γιάπη, κατάφεραν να αντιστρέψουν άρδην την υποστήριξη και συμπάθεια που έχαιραν στα μεγαλύτερα στρώματα της μέσης αστικής τάξης, η οποία απογείωσε το βιοτικό της επίπεδο με τη συμβολή των πάσης φύσεως εταιρειών τη χρυσή 20ετία του καπιταλισμού από το 1953 έως το 1973. Έχοντας υποκύψει, προσωρινά όπως φάνηκε στις μέρες μας, στις απαιτήσεις του κράτους πρόνοιας οι εταιρείες απέκτησαν μια στοιχειώδη κοινωνική συνείδηση συνεισφέροντας στην συνολική ευημερία. Η δυτική σοσιαλδημοκρατία είχε καταφέρει να πατά «και στις δυο βάρκες», με αντιπροσωπευτικότερο παράδειγμα τις Σκανδιναβικές χώρες που η σύμπραξη ιδιωτικού και δημοσίου τομέα σε πλήθος δραστηριοτήτων λειτούργησε απρόσκοπτα για πάνω από 50 χρόνια. Το κέρδος των επενδύσεων διαχεόταν δια μέσου του κράτους πρόνοιας σε όλη την κοινωνία. Μια κατάσταση αποδεκτή βέβαια εξ ανάγκης. «Αν δεν προβούμε εις τας νομίμους παραχωρήσεις προς τους εργάτες θα στραφούν στον κομμουνισμό» συμβούλευε και ο Ελευθέριος Βενιζέλος παλαιόθεν…

Με την πτώση του επικίνδυνα «μολυσματικού» Σοβιετικού μπλοκ, πεδίον δόξης λαμπρό ανοίχτηκε για δράση στις εταιρείες που συναρθρώθηκαν αχώριστα με το χρηματοπιστωτικό σύστημα σε μια συμμαχία που όμοια της δεν έχει δει ο κόσμος ποτέ ως τώρα. Οι ιδιοκτήτες και οι μέτοχοι των εταιρειών επιθυμώντας γρήγορο και εγγυημένο κέρδος στράφηκαν στις χρηματιστικές επενδύσεις. Όπως σοφά σημειώνει και ο Καρλ Μαρξ «η διαδικασία παραγωγής παρουσιάζεται στα μάτια του επιχειρηματία ως ένα αναπόφευκτο στάδιο, ένα αναγκαίο κακό του πλουτισμού. Έτσι σε όλα τα έθνη στα οποία εξελίχτηκε η καπιταλιστική διαδικασία παραγωγής εμφανίζεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα μια πυρετώδης προσπάθεια πλουτισμού απελευθερωμένου από τις «αγγαρείες» της παραγωγικής διαδικασίας». Το χρηματιστήριο που γιγαντώθηκε στις αρχές του 21ου αιώνα προσέφερε τον ιδανικό τρόπο εύκολου πλουτισμού των μετόχων της εκάστοτε εταιρείας. Στο τέλος του 2000 η κεφαλαιοποίηση του χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης ανερχόταν στα 11,53 τρις δολάρια, ενώ του Λονδίνου στα 2,67 τρις. Το χρηματιστήριο στην Αθήνα ενδεικτικά είχε κεφαλαιοποίηση την ίδια περίοδο 112 δις…Η τεχνολογική εξέλιξη στο επίπεδο των επικοινωνιών έκανε δυνατή τη διάθεση μετοχών σε χιλιάδες μικροεπενδυτές σε όλες τις γωνιές του πλανήτη. Νέα χρηματιστικά παράγωγα εφευρέθηκαν με κύριο σκοπό την κερδοσκοπία και όχι την προστασία των διάφορων χαρτοφυλακίων. Δημιουργήθηκε ξαφνικά μια γιγαντιαία αγορά με πολύ περιορισμένο ρυθμιστικό πλαίσιο, μια ζούγκλα εν ολίγοις όπου επιβάλλεται η ισχύς του δυνατότερου…

Οι βλοσυροί και συντηρητικοί οικονομολόγοι του περασμένου αιώνα δύσκολα θα μπορούσαν να συλλάβουν τη λειτουργία των σύγχρονων πολυεθνικών που εκμεταλλεύονται την «κλιμακωτή οικονομία» και την «τεχνολογική ορθολογικοποίηση». Μπορούν εν πρώτοις να κάνουν τα πάντα με πολύ μικρότερο κόστος από ότι οι μικρές εταιρείες και παράλληλα να χρησιμοποιούν εποικοδομητικά την τελευταία λέξη της τεχνολογίας. Το μυστικό της επιτυχίας του χρηματιστικού καπιταλισμού, πέρα από τη δημιουργία του τραπεζικού-βιομηχανικού συμπλέγματος, στηρίζεται και στο ότι απουσιάζουν οι έλεγχοι από τη μεριά των κρατών. Παράλληλα η αδιαφάνεια που επικρατεί στις συναλλαγές δημιουργεί τις ιδανικές συνθήκες για αχαλίνωτη κερδοσκοπία και απάτες… Όπως αναφέρει και ο Άλβιν Τόφλερ «το να προσπαθήσει κανείς να ελέγξει μια πολυεθνική είναι σαν να προσπαθεί να πιάσει ένα ζωντανό ψάρι με τα δυο του δάχτυλα». Το άνοιγμα δε των συνόρων για την ελεύθερη μετακίνηση των κεφαλαίων και των επενδύσεων έδωσε στις πολυεθνικές την δυνατότητα να μεταφέρουν την παραγωγή τους σε μέρη όπου ισχύουν τα χαμηλότερα μεροκάματα και οι λιγότεροι περιβαλλοντικοί περιορισμοί.

Στο όνομα της φιλελευθεροποίησης που στηρίζεται ιδεολογικά στα διδάγματα των Friedrich von Hayek και Milton Friedman, επεβλήθη η αγγλοσαξονική εκδοχή του καπιταλισμού που προβλέπει άνοιγμα των αγορών, απορύθμιση της οικονομίας και ιδίως του χρηματοπιστωτικού τομέα, ιδιωτικοποίηση κρατικών περιουσιακών στοιχείων, χαμηλή φορολογία (για τους πλούσιους ειδικά…) και τα μικρότερα δυνατά ποσά για κρατικές δημόσιες δαπάνες. Επιπρόσθετα περιπλέχθηκαν έτι περαιτέρω οι νομικές μορφές πίσω από τις οποίες κρύβονται οι επενδυτές-παίχτες των αγορών. Εικονικές εταιρείες (SPV), τραπεζικοί και φορολογικοί παράδεισοι, off-shore εταιρείες καθιστούν των έλεγχο των συναλλαγών τεχνικά αδύνατο. Η πλήρης απο-υλοποίηση των συναλλαγών και η δικτύωση των χρηματιστηρίων μετασχημάτισαν το χρηματιστικό τοπίο του πλανήτη εντείνοντας την αύξηση  των εσόδων των κατόχων κεφαλαίου.

Πλέον μπορούμε και μιλάμε για χρηματοπιστωτική βιομηχανία. Ένα πολυπλόκαμο σύστημα τραπεζών, πιστωτικών συνεταιρισμών, ιδιωτικών επενδυτικών κεφαλαίων, hedge funds (κεφάλαια επιθετικής διαχείρισης κινδύνου), ασφαλιστικών ιδρυμάτων που συνολικά αποκαλείται «σκιώδες τραπεζικό σύστημα». Στην υπηρεσία του τίθενται όλα τα λαμπρά μυαλά των πανεπιστημίων αφού έχει δημιουργηθεί μια νέα μαθηματική πολυπλοκότητα στις συναλλαγές και στα προϊόντα, ακατανόητη πολλές φορές στους μετόχους για τους οποίους το άμεσο κέρδος έχει σημασία. Οι μέτοχοι θέτουν τον στόχο και οι διάνοιες παρέχουν  το μέσο. Τα παχυλά μπόνους των «golden boys» διώχνουν κάθε αμφιβολία ως προς το σκοπό. Μια νέα νομενκλατούρα ικανότατων επιστημόνων τίθεται επικεφαλής στο κυνήγι του κέρδους. Εφευρίσκουν νέα οικονομικά μαθηματικά μοντέλα, χρηματιστικά προϊόντα και επενδυτικές στρατηγικές. Η «εξισορροπητική κερδοσκοπία» ή απλώς arbitrage δίνει τη δυνατότητα στοιχηματισμού υπέρ και κατά διαφόρων εξελίξεων στην αγορά. Στην ταινία του 1999 «Rogue Trader» ο Ewan McGregor υποδύεται μια διάνοια τον Nick Lesson που χρησιμοποιώντας τέτοιες ημιπαράνομες μεθόδους απέφερε μεγάλο κέρδος για την τράπεζα Barings, μέχρι να συλληφθεί… Η πλειοψηφία των στελεχών αυτών των ιδρυμάτων θα λέγαμε προσομοιάζει στον τύπο του κοσμοκαλόγερου που αντί να επιδίδεται σε καθημερινή προσευχή καταγίνεται με την κερδοσκοπία…Κάπως έτσι προέκυψαν και τα CDS τα οποία είναι συμβόλαια ασφάλισης ενός χρέους και εγγυώνται στον πιστωτή ότι θα αποζημιωθεί ακόμα και αν ο οφειλέτης αδυνατεί να αποπληρώσει. Τα κεφάλαια «Γύπες», επίσης, ειδικεύονται στην αγορά τίτλων εταιρειών που αντιμετωπίζουν δυσκολίες ή είναι σε πτώχευση και αποζημιώνονται από τη ρευστοποίηση των μετοχών ή την αναδιοργάνωση της εκάστοτε εταιρείας. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον από άποψη κέρδους έχουν τα προθεσμιακά συμβόλαια «futures». Προσφέρουν τη δυνατότητα απόκτησης ή πώλησης ενός τίτλου, ενός ξένου νομίσματος ή ενός αγαθού σε μια μεταγενέστερη ημερομηνία και σε μια τιμή που έχει οριστεί εκ των προτέρων. Αυτό δίνει τη δυνατότητα στοιχήματος πάνω στην άνοδο ή την πτώση των μετοχών, των δεικτών, των ομολόγων, των πρώτων υλών… Στις Η.Π.Α. τέλος οι τράπεζες εφηύραν ένα ενυπόθηκο στεγαστικό δάνειο το «subprime», υψηλού ρίσκου όπως αποδείχτηκε, το οποίο χορηγήθηκε αφειδώς σε νοικοκυριά χαμηλού εισοδήματος, χωρίς να εξετάζεται η δυνατότητα αποπληρωμής του. Αυτά τα «subprimes» αποδείχτηκαν η πέτρα του σκανδάλου στις Η.Π.Α. αφού οδήγησαν σε χρεοκοπία τις τράπεζες στεγαστικών δανείων Fannie Mae και  Freddie Mac οι οποίες βρέθηκαν με χρέη άνω των 100δις δολαρίων η καθεμία…Τα δάνεια αυτά χαρακτηρίζονταν από τα «golden boys» ωςN.I.N.J.A. ( No Income, No Job or Assets), δηλαδή χορηγούνταν χωρίς ο δανειολήπτης να έχει κατ ανάγκη εισόδημα, δουλειά ή περιουσιακά στοιχεία…! Αλλά ο λόγος που χορηγούνταν ήταν διότι αμέσως μετά το χρέος μεταπωλούταν σε κάποιο τρίτο οπότε ποσώς ένοιαζε τον δανειστή η οικονομική κατάσταση του δανειολήπτη…! Μάλιστα ο Κινέζος David X. Li απογείωσε την κερδοσκοπία εφευρίσκοντας τα CDO. Μέσω αυτών οι τράπεζες έχουν τη δυνατότητα να αγοράζουν κάθε είδους στεγαστικά δάνεια και να τα συγκεντρώνουν σε μια ενιαία δεξαμενή. Εν συνεχεία τεμαχίζουν τη δεξαμενή σε διάφορα πακέτα τα οποία πουλούν στους επενδυτές. Αυτά τα παράγωγα εμπορεύονται μεταξύ των τραπεζών εν είδη χρήματος. Το χρέος έχει πλέον αποκτήσει ανταλλακτική αξία… Τα τελευταία αποτελούν τα λεγόμενα «τοξικά παράγωγα» που συνεχίζουν να «μολύνουν» τα τραπεζικά χαρτοφυλάκια.

Ειδική μνεία αξίζει εδώ να γίνει και στους περιβόητους οίκους αξιολόγησης οι οποίοι είναι επιφορτισμένοι με τον έλεγχο των προϊόντων αυτών και οφείλουν να ενημερώνουν τους κατόχους για μελλοντικούς κινδύνους.

Οι τρεις «μεγάλοι», Moody’s, Standard & Poors και Fitch Ratings, βαθμολογούσαν τα «subprimes» και τα CDO με την ανώτατη βαθμολογία ΑΑΑ…

Το City του Λονδίνου και η Wall Street για την πλειοψηφία των κοινών θνητών αντιπροσωπεύουν στην καλύτερη περίπτωση μακρινές χώρες για τις οποίες γνωρίζουμε ελάχιστα. Ο ιστορικός David Kynaston ορθά τονίζει ότι «στα κομμουνιστικά καθεστώτα, τα παιδιά από το δημοτικό σχολείο διδάσκονταν τις αρχές και τις πρακτικές του συστήματος, ενώ στον καπιταλιστικό κόσμο δεν υπάρχει τίποτε συγκρίσιμο». Έχοντας εξωθήσει την ειδίκευση στα άκρα, στα όρια του παραλόγου, η κοινωνία παράγει «μισούς ανθρώπους, αναιμικούς υπαλλήλους και αδιάφορους κλητήρες» κατά τον νομπελίστα οικονομολόγο Paul Samuelson. Αυτή η κατάσταση συλλογικής άγνοιας δίνει τη δυνατότητα στα χρηματιστικά συμφέροντα να αξιοποιούν την αδιαφάνεια και να παρακάμπτουν ευκολότερα του νομικούς περιορισμούς των κρατών. Στο παιχνίδι έχουν εισέλθει «νομότυπα» πλέον και οι εγκληματικές οργανώσεις που επενδύουν τα κέρδη του εγκλήματος «αποκαθαρμένα», μέσω των φορολογικών παραδείσων  και των τραπεζών «πλυντηρίων»  ανά τον κόσμο…Η «Κόζα Νόστρα» στις Η.Π.Α., η «Μαφία» της Ιταλίας, η «Γιακούζα» της Ιαπωνίας και οι «Τριάδες» του Χονγκ Κονγκ ενδεικτικά έχουν στη διάθεση τους φορολογικούς, τραπεζικούς και νομικούς παραδείσους οπού μπορούν να τοποθετήσουν τα κεφάλαια τους, χωρίς πολλές αδιάκριτες ερωτήσεις, στο παντοτινά ρέον χρηματιστικό σύστημα. Η Ανδόρα, η Κύπρος, η Ελβετία, το Μονακό, οι Βερμούδες, οι Μπαχάμες, οι Παρθένοι Νήσοι, το Κουρασάο, οι Σεϋχέλλες, το Μπαχρέιν αποτελούν μερικούς από τους προορισμούς του βρώμικου χρήματος. Οι ελεγκτικοί μηχανισμοί στις συναλλαγές απλώς δεν υπάρχουν εκεί… «Όμορφος κόσμος ηθικός αγγελικά πλασμένος»…Πρόσφατο το παράδειγμα της Ελλάδας η οποία στην προσπάθεια της να εντοπίσει παράνομα διαφυγόντα κεφάλαια στην Ελβετία, συνάντησε ένα γρανιτένιο τείχος άρνησης από τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα της τα οποία επικαλούνται το απόρρητο των συναλλαγών τους…. Μια νόμιμη και ηθική συμπεριφορά που συνάδει με το διεθνές δίκαιο! Χωρίς πτώμα δεν υφίσταται έγκλημα…

Μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα παραγώγων, χρηματιστικών προϊόντων, και ομολόγων ο σαστισμένος πολίτης αδυνατεί να κατανοήσει γιατί εν τέλει πρέπει να συνεχιστεί αυτή η οικονομική ανομία και καλείται να διασώσει τους χρεοκοπημένους παίκτες της χρηματιστηριακής ρουλέτας. Μέσα ενημέρωσης, εκτελώντας εντολές των «παικτών» ιδιοκτητών τους, επιδίδονται σε μια άνευ προηγουμένου παραπληροφόρηση της κοινής γνώμης. Η κοινή λογική απλώς  σηκώνει τα χέρια ψηλά ακούγοντας να βαφτίζεται η διάσωση των χρεοκοπημένων εταιρειών από το κράτος, «έκτακτη διάσωση» και σε καμία περίπτωση κρατικός παρεμβατισμός, λέξη ταμπού για τους πιστούς του νεοφιλελευθερισμού… Η νέα οικονομία χτίζεται από όλους εκείνους που κατέχουν τον πλούτο.

Ο δημοσιογράφος Marc Roche δίνει ένα πολύ πετυχημένο ορισμό του τι εστί εν τέλει αυτή η αναδυόμενη «νέα οικονομία»: «Είναι σαν να παίρνεις ένα οποιοδήποτε ‘ελεύθερο’ ζώο -λαγό, αγριογούρουνο κ.λ.π.-, να του ζωγραφίζεις χοντρές βούλες, να του φοράς κοστούμι, να το βάζεις στο χρηματιστήριο χωρίς προφυλάξεις ή ενδοιασμούς και να του δίνεις π.χ. το όνομα giraffe.com. Και να περιμένεις μετά τον πελάτη…, τον μικρό τιτλούχο δηλαδή, που έχει εμπιστοσύνη στους ανθρώπους και …στους οικονομικούς θεσμούς. Τι σημασία έχει που η εν λόγω εταιρεία έχει εικονικούς λογαριασμούς! Εκείνο που μετρά είναι να μεγαλώσει τόσο η φούσκα του διαδικτύου, ώστε να έχει παράλογες αποδόσεις. Όλοι κερδίζουν από αυτό. Πρώτον, ο διοπτροφόρος επιχειρηματίας, που θυμίζει φοιτητή κάπως προχωρημένης ηλικίας και ο οποίος είναι ο απόστολος του φιλελεύθερου ευαγγελίου με το όνομα Web. Μετά η Αμερική, που θέλει να έχει ήρωες. Και, τέλος, οι βασιλιάδες της Goldman Sachs, που τρίβουν τα χέρια τους, καθώς η τράπεζα ήταν ένας από τους δημιουργούς της φούσκας».

Ο Τζ. Π. Μόργκαν όταν κάποτε του ζητήθηκε να χαρακτηρίσει με λίγες λέξεις το χρηματιστήριο είχε πει: «ανεβοκατεβαίνει»! Σήμερα ο οικονομικός κόσμος μιλάει για το «σοκ του σκαμπανεβάσματος». Το χρηματιστικό σύστημα ταλανίζεται από όλο και συχνότερες απότομες ανόδους και πτώσεις των τιμών. Αυτή η συνεχής ταλάντωση μεταξύ των άκρων δείχνει και την αστάθεια του συστήματος. Η μια κρίση ακολουθεί την άλλη. Το 1997 ήταν το «κραχ» των χρηματιστηρίων της Νοτιοανατολικής Ασίας, το 2001 η καταβαράθρωση του δείκτη NASDAQ για τις εταιρείες τεχνολογίας αιχμής, το 2008 το μεγαλύτερο «κραχ» στην ανθρώπινη ιστορία. Το κόστος διάσωσης των χρεοκοπημένων εταιρειών μόνο στην Αμερική έχει ανέλθει αισίως στα 1,3 τρις δολάρια!

Ο αναλυτής συστημάτων Ρομπέρτο Βάκα στο βιβλίο του «Η επερχόμενη σκοτεινή περίοδος» αναφέρει εύστοχα: «Η γονιμότητα των μεγάλων συστημάτων ισχύει μέχρι να φτάσουν σε μια κρίσιμη κατάσταση, και τότε επακολουθεί μια πραγματική Κρίση, τόσο γρήγορη όσο γρήγορα συνέβησαν και όλες οι μέχρι τότε αλλαγές και πολλά καταστροφικά γεγονότα θα επακολουθήσουν»…Ωδίνες τοκετού…; Ίδωμεν…

πηγή: 'GreekOpinions'

Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής - Απόψεις και σχόλια

Παρακολουθώ λίγο το θέμα που έχει ανακύψει σχετικά με την προβολή και έτερου τoυρκικού σήριαλ από τον Ant1, του επονομαζόμενου Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή.

Αυτός ο Σουλτάνος πρέπει να ήταν για τους Τούρκους, κάτι ας πούμε σαν τον Μέγα Αλέξανδρο για εμάς, με την έννοια ότι επί των ημερών του (1520-1566) η Οθωμανική Αυτοκρατορία έφτασε στο μέγιστο της γεωγραφικής επέκτασης και στο απόγειο της δύναμής της.

O πατέρας του, Σελίμ, είχε επεκτείνει την γεωπολιτική κυριαρχία των Οθωμανών στην Ερυθρά Θάλασσα και τον Ινδικό Ωκεανό, με αποτέλεσμα η Αυτοκρατορία να αποκομίζει μεγάλα οικονομικά οφέλη από το εμπόριο μπαχαρικών της ασιατικής ανατολής και τους φόρους στη ζάχαρη, το βαμβάκι και το ρύζι. Αυτή η οικονομική ισχύς επέτρεψε στον Σουλεϊμάν να αναπτύξει την ναυτική επιχειρησιακή του ικανότητα με σκοπό τον πλήρη έλεγχο της κρίσιμης γεωπολιτικά λεκάνης της Ανατολικής Μεσογείου, τον οποίο είχαν οι Βενετοί και άλλοι λατίνοι.

Ο Σουλεϊμάν κυβέρνησε την αυτοκρατορία περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο Οθωμανό σουλτάνο και πραγματοποίησε 13 εκστρατείες.

Ένας από τους ναυτικούς διοικητές του ήταν ο περίφημος, ελληνικής καταγωγής, από τη Λέσβο, εξισλαμισμένος Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα (κοκκινογένης).

Περί το 1533 οι Οθωμανοί προσεγγίζουν τη Γαλλία με σκοπό από κοινού να αποδυναμώσουν την Αυτοκρατορία των Αψβούργων. Οι κάτοικοι των περιοχών της Μεσογείου υφίστανται φυσικά τις συνέπειες όλων αυτών των συγκρούσεων και διεκδικήσεων του ελέγχου από τις αντίπαλες αυτοκρατορίες.

Το 1536 ο Οθωμανικός στόλος, ενισχυμένος με 12 γαλλικές γαλέρες πολιορκεί την Κέρκυρα. Απολαμβάνοντας τη ναυτική υπεροχή του ο Μπαρμπαρόσα κατέλαβε το 1537 πολλά νησιά του Αιγαίου, όπως η Νάξος, η Ίος, Σύρος, Τήνος, Κάρπαθος, Αίγινα, Κάσος που ανήκαν στην Βενετία, οριοθετώντας μια περίοδο «νηνεμίας» για τους νησιωτικούς πληθυσμούς, οι οποίοι υπέφεραν τα πάνδεινα από την πειρατεία των εμπολέμων.

Στις 2 Οκτωβρίου 1540 η Βενετία με γαλλική παρέμβαση υπογράφει συνθήκη με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, βάσει της οποίας παραδίδει το Ναύπλιο και την Μονεμβασιά, αναγνωρίζοντας τα τετελεσμένα των προηγούμενων ετών στο Αιγαίο. Η γαληνοτάτη δημοκρατία διατηρεί τις κτήσεις στο Ιόνιο, σε περιοχές της Ηπείρου και στην Κύπρο, αλλά καταβάλλει μεγάλες αποζημιώσεις.

Ο Σουλεϊμάν ο χαρακτηρισθείς Μεγαλοπρεπής, βασίλευσε για σχεδόν μισό αιώνα, υπήρξε σύγχρονος με διάσημους μονάρχες της ευρωπαϊκής Αναγέννησης, όπως ο Αψβούργος Κάρολος ο Ε΄, ο Φερδινάνδος Α΄, ο Φίλιππος ο Β΄ της Ισπανίας, ο Ερρίκος Η΄ της Αγγλίας, η θυγατέρα του Ελισάβετ Α΄ και ο τσάρος Ιβάν ο Δ΄(ο τρομερός).

Αυτές βέβαια είναι παλιές ιστορίες, της εποχής των αυτοκρατοριών και της φεουδαρχίας.

Σήμερα, η τηλεοπτική τούρκικη σειρά που προβάλλεται στην Ελλάδα, δεν έχει να κάνει σε τίποτα με το περιεχόμενο, το πνεύμα, την ουσία εκείνων των εποχών και γεγονότων. Ένα επεισόδιο που είδα από περιέργεια, δείχνει μια παραγωγή πολύ προχειροφτιαγμένη. Θα μπορούσε να θυμίζει ελληνικές σειρές περασμένων δεκαετιών της εποχής που υπήρχε μόνο κρατική τηλεόραση, βασισμένες σε κλασικούς μας συγγραφείς και ιστορικά γεγονότα, αν ήταν στοιχειωδώς προσεγμένη και συνεπής με αυτό που ισχυρίζεται ότι παρουσιάζει: τη ζωή ενός ιστορικού προσώπου και τους χρόνους μιας αυτοκρατορίας. Αλλά ούτε καν στο ελάχιστο η σκηνοθεσία, τα σκηνικά, ακόμα και το σενάριο, δεν αποπνέουν κάτι από την εποχή. Αφού δεν υπάρχει πουθενά ούτε ένας αργιλές! Δεν πιστεύω τότε να ήταν σε ισχύ η αντικαπνιστική εκστρατεία! Οι δε γυναίκες του Σουλτάνου κυκλοφορούν με κάτι τουαλέτες που θυμίζουν περισσότερο εικόνες της showbiz από το Χόλυγουντ, παρά χαρέμι. Ούτε έναν φερετζέ της προκοπής δεν βλέπεις.

Όσο για τον πρωταγωνιστή, καθόλου δεν φέρνει στο ιστορικό πρόσωπο! Πιο πολύ μας θυμίζει τον ωραίο που υποδυόταν σε άλλη τούρκικη σειρά, απλώς με διαφορετική ενδυμασία.

Τελικά αυτοί οι ίδιοι οι Τούρκοι, τον Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή τον κάνανε από μόνοι τους Σουλεϊμάν χαζοπρεπή. 

Γενικά συμφωνώ με τις αντιδράσεις που έχει προκαλέσει η προβολή της σειράς στη χώρα μας, μιας και έχει παραγίνει η ιστορία με την τούρκικη υποκουλτούρα, αν και αυτή δεν περιορίζεται στα τούρκικα, αλλά επεκτείνεται σχεδόν σε όλη την τηλεόραση, ιδιαίτερα την ιδιωτική. Ωστόσο πιστεύω πως αυτό το πράγμα δεν βλέπεται έτσι κι αλλιώς, δηλαδή ούτε με τα μέτρα της σαπουνόπερας δεν είναι ελκυστικό. Πρέπει να το αγόρασε πολύ φτηνά ο Ant1 τελικά. Και να σκεφθεί κανείς πόσες ακριβοπληρωμένες διαφημίσεις πέφτουν επάνω στην ώρα προβολής του! Ε, ας μην του κάνουμε το χατίρι του Κυριακού να τον πλουτίσουμε ακόμα περισσότερο!

Υπάρχουν αξιόλογα πράγματα να δει κανείς, αλλά θα θυμηθώ μια εξαιρετική παραγωγή του 1975, από τις σπουδαίες που έφτιαχνε τότε η φτωχή ελληνική κρατική τηλεόραση, που εξάλλου δείχνει πώς πραγματικά ήταν οι Τούρκοι Αγάδες, αλλά και για άλλους, πιο σοβαρούς λόγους, είναι δυστυχώς επίκαιρη σήμερα: O Χριστός ξανασταυρώνεται!

Περιμένοντας το ροζ θαύμα της φύσης !!!

Στην Ιαπωνία, η ανθοφορία των κερασιών γίνονται κάθε χρόνο αφορμή για μια γιορτή σαν ζωγραφιά: το hanemi. Σύμβολο της άνοιξης, οι κερασιές έχουν μία περίοδο ανθοφορίας που διαρκεί μόλις μία εβδομάδα. Στο διάστημα αυτό οι κάτοικοι της χώρας γιορτάζουν το μεγαλείο της φύσης και οργανώνουν περιπάτους σε μέρη τα οποία κατακλύζονται από χρώματα και μυρωδιές.

Στην περιοχή Ubuyagasaki της Ιαπωνίας υπάρχει ένας μικρός επίγειος παράδεισος που προσφέρει ένα μαγευτικό θέαμα αρμονίας και γαλήνης. Η λίμνη Sacura - ή αλλιώς "λίμνη με τις κερασιές" - κάθε άνοιξη ντύνεται σε όλες τις αποχρώσεις του ροζ και περιμένει χιλιάδες επισκέπτες να θαυμάσουν από κοντά αυτό το μοναδικό τοπίο, “το ροζ θαύμα της φύσης”. 

Δεκάδες κερασιές ανθίζουν “χρωματίζοντας” ολόκληρη την περιοχή με μια έντονη ροζ απόχρωση. Σε συνδυασμό, μάλιστα, με το γαλάζιο της λίμνης το τοπίο μοιάζει να έχει ξεπηδήσει από καβαλέτο διάσημου ζωγράφου!

Τα χρώματα διαδέχονται με μεγάλη ταχύτητα το ένα το άλλο, ανάλογα με την εποχή, με αποκορύφωμα τα μέσα Απριλίου όταν οι επισκέπτες βλέπουν μπροστά τους ένα απίθανο θέαμα.

Όταν Οι Λύκοι… Φορούσαν Προβιές!

Ένα από τα θέματα που είχαν απασχολήσει έντονα μεγάλη μερίδα των εργαζόμενων, μόλις ανέλαβε την εξουσία η  κυβέρνηση του… «λεφτά υπάρχουν»,  ήταν, τότε, τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης. Πολλοί, αφελώς, πίστεψαν τον κυβερνητικό ισχυρισμό ότι δηλαδή δεν πρόκειται να θιγούν όρια ηλικίας καθώς και συντάξεις, τη στιγμή μάλιστα που ήταν κάτι παραπάνω από  ορατή η επερχόμενη θύελλα. Κάποιοι, τότε, έπεσαν από τα σύννεφα και αποδείχτηκε και γι αυτούς ότι οι κυβερνώντες που μας παρουσιάζονταν σαν πρόβατα ήταν λύκοι. Απλώς φορούσαν προβιές!

Από τότε κυριολεκτικά οι κυβερνητικές επιλογές πιστές στην υλοποίηση του σχεδίου, που από χρόνια πριν είχε χαραχθεί, μας οδηγούν συνεχώς και αδιαλείπτως στις… κρεμάλες της εξαθλίωσης. Είναι προφανές ότι εάν  δεν υπάρξει έγκαιρα  καθολικός ξεσηκωμός, πολύ πριν φτάσουμε έως εκεί, τότε   θα είναι πολύ αργά και  δεν θα υπάρχει πλέον κανένα περιθώριο αντίδρασης!

Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε  με αφορμή την… πρώτη «κυβερνητική ανακολουθία», μόλις ανέλαβε την εξουσία η εν λόγω κυβέρνηση και αφορά τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης. Από εκεί αρχίσαμε, για να φτάσουμε έως εδώ! Έτσι, για να θυμηθούμε κάτι  από τις μέρες εκείνες, που οι λύκοι - για τους περισσότερους τότε - φορούσαν… προβιές!

Σήμερα είναι επιβεβλημένο, όσο ποτέ, να ανακαλέσουμε στη μνήμη μας  πολιτικά γεγονότα, όχι μόνο βάθους διετίας αλλά ακόμη και βάθους πολλών δεκαετιών. Επίσης να ξεκαθαρίσουμε μια και καλή τον ρόλο των κυβερνητικών και εργοδοτικών συνδικαλιστών που αποδείχτηκε περίτρανα ότι, αυτήν την πορεία επί της ουσίας τη στήριξαν και τη στηρίζουν με νύχια και με δόντια!

Όμως και πάλι, οι λύκοι-πρωταγωνιστές, ποντάροντας στην ασθενική μας μνήμη, ετοιμάζονται να εμφανίσουν πρόσωπο προβάτου σε μια εναλλαγή ρόλων με τους σημερινούς κυβερνώντες.  Άλλοι δε από αυτούς εμφανίζουν πρόσωπο «αριστερού!», εμβαπτιζόμενοι σε «αριστερές κολυμβήθρες»! 

Σήμερα δε, περισσότερο από ποτέ,  είναι ανάγκη  να κρατήσουμε το χιούμορ μας – και φυσικά όχι μόνο - ως μια επιβεβλημένη πηγή αντίστασης.

πηγή: 'WestGreeceNews'

Έτος Ανάστασης το 2013 !!!

“Ώρα να ανακατάλαβουμε την χώρα, αλλά δεν είναι οι άλλοι η κόλαση: Ήταν τα λάθη μας”

Το νέο έτος πρέπει να είναι έτος Ανάστασης για την χώρα και έτος πολιτικής ωρίμανσης για τους πολίτες της.

Οι κατ’ εξακολούθηση λανθασμένες πολιτικές επιλογές από το 1981 μέχρι και το 2009, έφεραν μια ανείπωτη καταστροφή στην χώρα για την οποία κύρια ευθύνη φέρει ένα μεγάλο μέρος των πολιτών που προτίμησαν την κοινωνική αλλοτρίωση που τους προσέφεραν δημοκόποι πολιτικοί, αντί του δύσκολου δρόμου της αρετής.

Οι πολιτικοί βέβαια ευθύνονται στον βαθμό, που είναι κομμάτι και ο καθρέφτης αυτής της αλλοτριωμένης κοινωνίας.

Δυστυχώς, η αλήθεια είναι ότι παραχωρήσαμε εθνική κυριαρχία όχι τώρα, αλλά όταν ξεκινήσαμε στην δεκαετία του 1980 να αποβιομηχανοποιούμε την χώρα, να εγκαταλείπουμε την καλλιέργεια της γης και όταν δεν συνέβαινε αυτό, να κλέβουμε και να κατασπαταλούμε τα λεφτά των αγροτικών επιδοτήσεων.

Και εν τέλει να χειροκροτούμε την δεκαετία του 1980, μια κυβέρνηση η οποία δανειζόταν σαν να μην υπάρχει αύριο, για να ικανοποιεί τις καταναλωτικές ανάγκες πολιτών μιας χώρας, όπου οι "αυξήσεις" του ΑΕΠ και η "ανάπτυξη", ήταν οι διορισμοί μεταξύ 1981 και 1989, 600.000 δημοσίων υπαλλήλων! Για να φτάσουν από τις 300.000 του 1981 στους 800.000 του 1989.

Η χώρα πτώχευσε το 1989 και από τότε όλες οι κυβερνήσεις διαχειρίζονταν περισσότερο ή λιγότερο επιτυχημένα, μία πτώχευση. Μέχρι που ήρθε η ώρα να σκάσει η φούσκα και σε τελική ανάλυση ήταν, ντροπή και όνειδος για τους πολίτες το γεγονός ότι αρνούντο να δουν το τι ερχόταν.

Τώρα, είναι η ώρα των αγώνων. Να ανακαταλάβουμε την Ελλάδα, να ξαναπάρουμε τον τόπο στα χέρια μας, να απομακρύνουμε τους ξένους από τα κέντρα διοίκησης.

Αλλά και να αποδείξουμε στους εταίρους, ότι είμαστε αξιόπιστοι και έχουμε μάθει το μάθημά μας, και να αποδείξουμε πάνω απ’ όλα στην Ιστορία, ότι είμαστε άξιοι απόγονοι ενδόξων προγόνων, ότι είμαστε Έλληνες κι όχι "Γραικοί". Ότι είμαστε ελεύθεροι και όχι ραγιάδες του κακού μας εαυτού.

Σε τελική ανάλυση, η κόλαση δεν είναι οι άλλοι. Είναι τα λάθη μας. Και είναι δικά μας.

πηγή: 'DefenceNet"

Γιατί οι Ευρωπαίοι μισούν τους Έλληνες...

Γιατί οι ξένοι και ειδικά οι ΄Γερμανοτρεφείς’ Ευρωπαίοι και ‘Ευρωπαϊστές’ μισούν τόσο πολύ τους Έλληνες και προσπαθούν παντοιοτρόπως να δείξουν την απέχθειά τους, έχοντες ως συμπαραστάτες ορισμένους πολιτικοτρεφείς ‘Έλληνες’ αν μη τι άλλο ψευδο-Ευρωπαϊστές;

Απάντηση στο σχετικό ερώτημα προσπαθεί να δώσει Ελβετίδα συγγραφέας μέσα απ’ τις σελίδες του βιβλίου της ‘Σκυλάνθρωποι’, αναλύοντας γιατί τόσο η ίδια, όσο και οι ‘Ευρωπαίοι’ συμπολίτες της μισούν τους Έλληνες…

Προσπαθεί να δώσει την δική της απάντηση στο περίεργο ερώτημα, γιατί συμπεριφέρονται όλοι, μ’ αυτόν τον απερίγραπτο και «άθλιο» τρόπο στον Ελληνικό Λαό!!!

Ωστόσο, μεταξύ άλλων, εκμυστηρεύεται ότι, παρ’ όλο που υπάρχει ένα συναίσθημα μίσους απ’ την πλευρά της, την ίδια στιγμή τρέφει θαυμασμό προς το ελληνικό πνεύμα και τους αρχαίους Έλληνες. (Δύο πράγματα αν μη τι άλλο εκ διαμέτρου αντίθετα).

Τονίζει δε μεταξύ άλλων,

“Τα ζώα δεν συγχωρούν ποτέ στον άνθρωπο την βελτίωση της συμπεριφοράς τους, γιατί νοιώθουν πως αυτή η βελτίωση τα απομακρύνει από την φύση τους. Και όποτε δίδεται η ευκαιρία το μίσος εκρήγνυται…”

{…} “Είναι ακριβώς αυτό που συμβαίνει με μας τους Ευρωπαίους και τους Έλληνες! Αν υπάρχει μια φυλή στον κόσμο που κυριολεκτικά μισώ αφόρητα, αυτή η φυλή είναι οι Έλληνες”!

Και τεκμηριώνει την άποψή της λέγοντας ότι στα γυμνασιακά της χρόνια ένιωθε «ψυχικά καταπιεσμένη» γιατί, “οι σοφοί μας δάσκαλοι δεν μας δίδαξαν τίποτα που να μην το είχαν ήδη Ανακαλύψει, Εξηγήσει, να μην το είχαν Τεκμηριώσει, να μην το είχαν Τελειοποιήσει οι Αρχαίοι Έλληνες! Και αν κάποτε ανέφεραν κάποιον άλλον συγγενή της Γνώσης και της Σοφίας, ο οποίος δεν ήταν Έλληνας, στο Τέλος πάντα κατέληγαν στο συμπέρασμα ότι η Γνώση του και η Σοφία του, ήταν βασισμένες πάνω στην Γνώση και την Σοφία κάποιου Έλληνα φιλοσόφου! Σιγά-σιγά ένοιωθα πως οι Γνώσεις μου, οι Σκέψεις μου, τα Αισθήματά μου, η Προσωπικότητά μου, ο Κόσμος μου, η Ύπαρξή μου ως το πιο έσχατο κύτταρο, ήταν όλα επηρεασμένα, ήταν ταγμένα σ’ αυτό που σήμερα ονομάζουμε «Η Φιλοσοφία των Αρχαίων Ελλήνων»!”{…}…

“« Ένα φλογερό μίσος για καθετί το ελληνικό»! «Αργότερα στο πανεπιστήμιο, η κατάσταση έγινε δραματική. Ο Ασκληπιός από τη μια, ο Ιπποκράτης απ’ την άλλη! Ο Γαληνός τη μια μέρα, ο Ορειβάσιος την επομένη! Αέτιος το πρωί, Αλέξανδρος Τραλλιανός τ’ απόγευμα! Παύλος ο Αιγινίτης από ’δω, Στέφανος ο Αθηναίος από ’κει. Δεν μπορούσα ν’ ανοίξω βιβλίο χωρίς να βρω μπροστά μου την ελληνική παρουσία.

Δεν τολμούσα να πιάσω στα χέρια μου λεξικό για να βρω μια δύσκολη, σπάνια, μια χρήσιμη, μια έξυπνη, μια όμορφη, μια μεστωμένη λέξη. Όλες ελληνικές! Και άλλες αμέτρητες σαν την άμμο των θαλασσών και των ποταμών, ελληνικής κι αυτές προέλευσης! Πρόκειται για φαινόμενο ομαδικό! Έτσι αισθανόμαστε λίγο πολύ όλοι μας απέναντι στους Έλληνες.

Τους μισούμε όπως τα ζώα τους θηριοδαμαστές. Και μόλις μας δίνεται η ευκαιρία χιμάμε, τους δαγκώνουμε και τους κατασπαράζουμε. Γιατί στο βάθος ξέρουμε ότι κάποτε είμαστε ζώα μ’ όλη τη σημασία της λέξης κι είναι αυτοί, οι Έλληνες, πάλι οι Έλληνες, πάντα οι Έλληνες, που μας εξώσανε από τη ζωώδικη υπόσταση και μας ανεβάσανε στην ίδια με τους εαυτούς τους ανθρώπινη βαθμίδα! Δεν αγαπάμε κάτι που θαυμάζουμε. Ρίξε μια ματιά στην ιστορία και θα διαπιστώσεις ότι όλοι οι Ευρωπαίοι, με αρχηγούς τους Λατίνους και το Βατικανό, λυσσάξαμε να τους εξαφανίσουμε τους Έλληνες από το πρόσωπο της γης!

Δεν θα βρεις και δεν θα φανταστείς συνδυασμό και εγκλήματος, πλεκτάνης και παγίδας που δεν το σκαρφιστήκαμε και δεν το πραγματώσαμε για να τους εξολοθρεύσουμε!. Η ιστορία με το μίσος κατά των Ελλήνων δεν ξέφτισε. Ο σύγχρονος πολιτισμένος άνθρωπος είναι ο ίδιος και χειρότερος. Δεν θα επιτρέψει ποτέ το Βατικανό, να επιβιώσει στην αυλόπορτα της Ευρώπης, στα πλευρά της Ασίας και στο κατώφλι της Αφρικής ο Ελληνισμός γιατί θεωρούν ότι τους αφαιρούμε Σεβασμό και Κύρος!

Για αυτό παρόλο που τους μισώ, γιατί δεν προέρχομαι από τη φυλή τους, δεν μπορώ να μη τους θαυμάζω και να μη τους σέβομαι και θα συνεχίσω να Μελετάω τον Πλάτωνα, τον Σωκράτη και τον Περικλή όσο θα ζω, διδάσκοντας στα παιδιά μου τη Δύναμη της Σοφίας τους και την επιρροή της στη Ζωή μας και στην Ευτυχία μας!»”.

πηγή: 'nonews-NEWS'