Δικτατορία ή πόλεμος; Η μόνη 'διαλεκτική' της αλλαγής.

Τα έχουμε πει και παλαιότερα. Η δημοκρατία είναι ένα πολύ ευαίσθητο πολίτευμα. Ένα πολίτευμα που προϋποθέτει ανθρώπους που έχουν βαθιές άριστες ιδέες, περί της ευγενούς πολιτικής στην υπηρεσία του αντικειμενικώς κρινόμενου κοινωνικού καλού.

Στην περίπτωση αυτή συνομολογούμε δανειζόμενοι από τον Ρουσώ την έκφραση περί ‘γενικής βούλησης’ η οποία οφείλει σε κάθε περίπτωση να εκφράζει το άτομο όχι ως μονάδα, αλλά ως ενταγμένο συνειδητά υπήκοο στην υπηρεσία ενός κοινωνικού συνόλου το οποίο και αποφασίζει για τον εαυτό του (το κοινωνικό σύνολο) τα καλύτερα.

Κάθε προσωπική προτίμηση-όφελος-συμφέρον, οφείλει να περνάει σε δεύτερη τρίτη ή τέταρτη μοίρα, εφόσον δεν συμβαδίζει με τον στόχο τον οποίο και έθεσαν οι εκλεγμένοι δημοκρατικά από τον λαό, ηγέτες…

Η πολιτική ως εργαλείο εφαρμογής, έρχεται και καλύπτει το κενό της φύσης, του φυσικού κόσμου όπου τα πάντα ανήκουν σε όλους (Χομπς) όπου δεν υπάρχει ούτε αδικία και συνεκδοχικά ούτε και ανομία. (Πώς θα μπορούσε άλλωστε ελλείψει νόμων, μια και αυτοί υφίστανται από τη δημιουργία της πολιτείας και εντεύθεν, αφού η ίδια τους θέσπισε, πολιτευόμενη.)

Ο κάθε ένας από εμάς, ψηφίζει πλημμυρισμένος αλτρουισμό!

Μέσα στο κοινωνικό το ενιαίο κράτος δεν θα πρέπει να υπάρχουν μεμονωμένες ομάδες -φράξιες- που να μάχονται για το δικό τους καλό, διότι πιθανόν αυτό το καλό να αναμετράται με το άλλο, το δημόσιο. (Βλέπε συνδικαλισμό).

Συνεχίζοντας, ο πολίτης μετά από την καταμέτρηση των ψήφων γίνεται υπήκοος. Υπακούει στη θέληση των πολλών, της πλειοψηφίας δηλαδή αποδεχόμενος πως οι πολλοί κατέχουν το δίκαιο. Το ορθό, το μη λανθασμένο.

Δεν γίνεται αλλιώς. (Εννοώ στα αισιόδοξα παραμύθια…)

Στα δικά μας τώρα, η δημοκρατία είναι εσώρουχο μεταξωτό πλήρες αραχνοΰφαντων δαντελών. Αποδέχεται μονάχα ανάσες θερμές –όχι αφές – έμπειρων εραστών. Δεν ζει όπως της πρέπει πλάι σε νεοέλληνες τουτέστιν σε ανθρώπους ξαναμμένους των σπηλαίων.

Είμαι βέβαιος πως περί αυτού, ουδείς αμφιβάλει. 

Η ισότητα μεταξύ των πολιτών έχει από καιρό διαρρεύσει και αναζητείται, η διαπλοκή φροντίζει επαξίως κάτι που έπαψε να μας ξενίζει. Γίνεται τίμια προσπάθεια σε σικέ αγώνα; Ποιος δεν θα κλέψει τον κλέφτη; Απογοήτευση…

Στο δια ταύτα, οι μεγάλες αλλαγές έχουν πάψει να υπακούν σε ευγενείς διαλλακτικές. Θα έλεγα πως μας έχουν εξαντληθεί τα επιχειρήματα καθώς μετήλθαμε τον κάθε τρόπο. Καταναλώσαμε ακόμη και την αριστερή ελπίδα μας.

Ο φόβος μήπως και χαθεί η θέση μας στο δημόσιο ή τον ιδιωτικό τομέα, η καχυποψία, ο εγωισμός: γιατί αυτός να έχει δίκιο και όχι εγώ… Η πάγια στρέβλωση της όποιας υποψίας αληθείας έχει απομείνει ακόμη από τους πολιτικούς, ο σκοπός τους στέμματος, του θώκου που αιωνίως έλκει και πολλά άλλα, μας κάνουν τους συντριπτικά πολλούς, ανάξιους πολίτες. Ίσως και ανάξιους υπηκόους. 

Ίσως, διότι δεν είμαι βέβαιος για το πόσο θα πρέπει κάποιος να παραμένει υπήκοος (εκ της υπακοής) σε στρεβλές στοχοθεσίες…

Η κατάσταση νοσεί. Όλοι βάλλουμε κατά πάντων. Αρκεί ο ηγέτης ενός κόμματος να πει ‘άλφα’ κι αμέσως ο του αντιπάλου να βροντοφωνάξει ‘βήτα’. (Πίσω κι εμείς ευνοημένοι με διορισμούς ή όχι)

Έχει χαθεί η αίσθηση, όχι, της κόσμιας ορθής πολιτικής (αυτή παλεύει να ανασάνει στον απόπατο των νοσηρών συμφερόντων) αλλά ακόμη και εκείνη της των τύπων. 

Της ευγένειας. (λέμε και κανένα αστείο να γελάσουμε...)

Της ελάχιστης αξιοπρέπειας.

Κανείς πολιτευόμενος πλέον δεν συλλογίζεται αν αυτά που ισχυρίζεται είναι άξια να λεχθούν σε κύκλους ηλιθίων ή σε πολίτες με κρίση, που φορολογούνται αδυσώπητα. Θεωρείται -από τους σφετεριστές της λογικής μας- δεδομένη η απόδειξη καθόσον τεκμηριώνεται αβασάνιστα από τον σκληρότατο φανατισμό, οργή, μίσος. (Σε αυτό το τελευταίο φταίμε όλοι εμείς με τρόπο ακέραιο και γιατί σκεφτόμαστε όπως το κάνουμε, αλλά και γιατί εκλέγουμε εκείνους που μας κυβερνάνε).

Αναμφίβολα τα 400 χρόνια του τούρκικου ζυγού φέρουν τεράστια ευθύνη. Όταν οι Γάλλοι διαφωτίζοταν εμείς τζογάραμε εξυπνάδα με μπαξίσια και δόλιες συμπεριφορές ώστε να ανταπεξέλθουμε… Μας έμεινε από τότε. (θυμάμαι τον συχωρεμένο τον παππού μου: 'Να είσαι έξυπνος άσε τους άλλους να τρέχουν μπροστά... να κοιτάς το συμφέρον σου... Ρε χέσε τους άλλους, εσύ κοίτα να κονομήσεις...')

Πόσοι δεν μεγαλώσαμε με αυτές τις αξίες...

Τρωγόμασταν από παλιά. Είναι στο αίμα μας η φαγωμάρα. Πώς λέμε ότι οι Γερμανοί είναι (αυτή την εποχή αυτό ισχύει θεωρητικά, έχουν δούλους να δουλεύουν γι αυτούς) 'δουλευταράδες';  Έτσι και εμείς είμαστε τζόροι, αλλά εκεί που μας παίρνει -έξυπνα είπαμε-, όχι στο εξωτερικό σαν εργαζόμενοι… Εκεί, όπως τα βρήκαμε τα ακολουθούμε χωρίς να δίνουμε δικαίωμα σε κανένα. Γατάκια!

Αυτή λοιπόν η αλλαγή συμπεριφοράς, στοιχειοθετεί μια ηθική απαξία. Δεν είμαστε τζόροι παντού, αλλά μονάχα εκεί που μας παίρνει και αυτό μου κάνει κάπως σαν ψευτομαγκιά.

Καρπαζιά στον ανήμπορο, στον δυνατό χαμογελάκι να τη βγάλουμε καθαρή. Δεν πάει έτσι όμως και καθώς τίποτα δεν είναι τυχαίο, δεν είναι ούτε και οι ηγέτες που διαχρονικά ψηφίζουμε, ούτε και –άρα- η θλιβερή κατάσταση την οποία βιώνουμε.

Κακά τα ψέματα.

Δυστυχώς οι μεγάλες κοινωνικές αλλά και ιδεολογικές αλλαγές επέρχονται της ισοπέδωσης του πολέμου όπου το κράτος μετά τη λήξη του αναδημιουργείται ή δικτατορίας. (πεφωτισμένου ηγέτη και όχι τύπου Παπαδόπουλου…)

Δυστυχώς, αλλά έτσι είναι, μια και πιαστήκαμε αδιάβαστοι, ανάξιοι δημοκρατίας. Ή μήπως όχι… 

Δείτε τη σημερινή κατάσταση όπου ο κάθε ένας πολιτικός βαφτίζει ότι θέλει, όπως θέλει, σε σημείο να μιλούν για εκ διαμέτρου υπάρχουσες αλήθειες το ίδιο λεπτό, στους ίδιους –ασφαλώς άνοες- ανθρώπους και ο κάθε ένας να πιστεύει εκείνο που θέλει από εμπάθεια, από βλαμμένη ταγή. Ο κάθε ενταγμένος  να αδυνατεί να ξεχωρίσει από την κομματική του τύφλα, δύο γαϊδάρων άχυρα..

Χρειάζεται τέλος δηλαδή, ισοπέδωση, κατακρήμνιση πάντων, υλικών αγαθών και πνευματικών αξιών) εξαθλίωση, τρόμο να δούμε τον πραγματικό πάτο του βαρελιού ώστε να καταφέρουμε να φτιάξουμε ένα χάρτη ιδεών και κατόπιν αυτών να αποκτήσουμε μια νέα συνείδηση.

Υπάρχει άλλη πρακτική λύση; Ποιος έχει κάτι να προτείνει περί της αλλαγής νοοτροπίας;

Διάλυση κράτους και επανασύστασής του με πολίτες που έχουν δει όλοι τα πραγματικά δύσκολα και επιθυμούν μέσα από την ψυχή τους την αναβίωση του έθνους.

Όλοι οι άλλοι τρόποι έχουν δοκιμαστεί. Μας απέμειναν μονάχα οι απευκταίοι και αυτό διότι η λογική κάποτε παύει...

Αμοραλισμός και Ελληνική πολιτική σκηνή

Στη σημερινή Ελλάδα η διαπλοκή, ο παρασιτισμός, η διαφθορά, ο εκφυλισμός και τελικά η σαπίλα, έχουν εγκατασταθεί περίπου σαν επίσημοι πολιτικοί όροι.

Οι αρχαίοι Έλληνες οι οποίοι υπήρξαν οι πρώτοι δάσκαλοι της πολιτικής τέχνης, είχαν ταυτίσει την πολιτική με την ηθική. Την θεωρούσαν ως την υψηλότερη έκφραση κοινωνικής λειτουργίας. Αντ’ αυτού όμως σήμερα βιώνουμε τον απόλυτο πολιτικό αμοραλισμό.

Με λίγα λόγια, αμοραλισμός είναι η απόρριψη των ηθικών κανόνων και ευρύτερα ο τρόπος συμπεριφοράς, ζωής και λειτουργίας που χαρακτηρίζεται από έλλειψη ηθικών ενδοιασμών. Αμοραλισμός στην πολιτική είναι και η σκόπιμη νομοθέτηση μέτρων και λήψη αποφάσεων που παρουσιάζονται τεχνητά και επικοινωνιακά ως «κοινωνικά δίκαια» πλην όμως αποκρύπτουν σκοπούς άλλους, οι οποίοι πολύ απέχουν από την απόδοση κοινωνικής ή άλλης δικαιοσύνης.

Η πολιτική έχει μετατραπεί σε αγυρτεία. Έχουμε φτάσει στο σημείο να ιδεολογικοποιούμε την πολιτική ανηθικότητα. Ως πολιτικό «πιστεύω», η κοινωνία σήμερα προσφέρει στους νέους την πασίγνωστη φράση του Μακιαβέλι «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» και όχι κάποιες αρχές απ’ τα «Ηθικά» του Αριστοτέλη ή την Ηθική γενικότερα. Οι ηθικές αξίες πάνω στις οποίες στηρίζεται ο πολιτισμός – μέσα στον οποία περιλαμβάνεται και η πολιτική – πλέον εκλείπουν.

Ζούμε σε μια κοινωνία, σε μια χώρα η οποία για πολλές δεκαετίες λειτούργησε με παντελή έλλειψη ορίων, σεβασμού του δημόσιου χώρου, αίσθησης του «καθήκοντος του πολίτη». Ο ελληνικός καπιταλισμός δεν μας γαλούχησε με το κράτος δικαίου και το κράτος πρόνοιας, που έτσι ή αλλιώς, γνώρισαν οι «ευρωπαϊκές χώρες», καπιταλιστικές ούσες. Αντίθετα, επιβιώναμε με το «κράτος χωροφύλακα και φορομπήχτη», την λογική «των δικών μας», «της φάρας» και «του έχει ο θεός».

Στη Βουλή, ζούμε τον έσχατο εκφυλισμό του πολιτικού λόγου και ταλαιπωρούμεθα απ’ τον εκφαυλισμό του. Είναι αυτός ο λόγος που αφήρεσε κάθε περιεχόμενο και νόημα απ’ τις ιδέες, είναι ο λόγος που εξομοιώθηκε με την δημαγωγία και τον άκρατο λαϊκισμό, εκμαυλίζει του Έλληνες και τους καθιστά μαζανθρώπους και υποκαθιστά την αλήθεια.

Απ’ το ένα μέρος εύκολες ρητορικές εξάρσεις, ωραίες λέξεις βαλμένες πλάι – πλάι, λέξεις που χαϊδεύουν τα’ αυτιά και παρακάμπτουν τα πραγματικά προβλήματα και την αλήθεια και απ’ το άλλο αγοραίες εκφράσεις, χυδαίες ύβρεις και ασύστολες απειλές.

Επιχειρήματα δεν υπάρχουν, αλλά και αυτά που αναπτύσσονται είναι μόνο για να αποπροσανατολίζουν και όχι να διαφωτίζουν. Όλα τα αναπτυσσόμενα επιχειρήματα είναι προς «ψυχικήν έγερσιν», προς ευκολώτερη εξαπάτηση, προς ψηφοθηρική σαγήνη – δίχτυ για «ψάρια μικρά» και για γενικώτερες παγιδεύσεις. Εκφέρουν έναν ανούσιο λόγο που μοναδικό σκοπό έχει να παραπλανήσει, να διαστρέψει τις έννοιες και να προσεταιρισθεί οπαδούς. Κυριαρχεί μια ακατάσχετη φλυαρία που με την αοριστία της, υποδηλώνει το άψυχο κενό, που «μπάζει» καθώς λέει ο λαός, και προδηλώνει τον πολιτικό μας εκφυλισμό, καρφώνοντας στο πνεύμα και την ψυχή των Ελλήνων, την ιδέα της μηδαμινότητας και της ανικανότητας.

Ο Έλληνας πολίτης βιάζεται και κακοποιείται πνευματικά από τους κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους του και δολοφονείται συνειδησιακά. Οι ίδιοι οι εκπρόσωποί του παραποιούν και διαστρεβλώνουν την ιστορία. Η Βουλή έπαψε να είναι το «κοινωνικό» κέντρο αποφάσεων που ονειρεύεται ο λαός, αλλά είναι το κέντρο της αθλιότητας απ’ όπου διέρχονται όλες οι αιτίες της παρακμής και της παραλυσίας, που συνθλίβουν την πατρίδα μας. Είναι η αντανάκλαση και το κέντρο ισχύος του χρήματος, είναι το σημείο εφαρμογής όπου εξασκούνται οι δυνάμεις παραμόρφωσης της Ελλάδας. Είναι το νευρικό κέντρο ενός ασθενούς Έθνους και η παραλυσία του αντιπροσωπεύει την ανικανότητα στην οποία ευρίσκεται η άρχουσα ελίτ να ταξινομήσει την έκφραση της εθνικής θέλησης.

Αλλά ακριβώς αυτή η βουλή, η οποία θα έπρεπε να είναι ο ενσαρκωτής της θέλησης του «κυρίαρχου» λαού, για καλύτερη παιδεία, καλύτερη υγεία, εθνική υπερηφάνεια και δικαίωμα στην ευτυχία, είναι καταδικασμένη να είναι ένα ασθματικό, εξασθενημένο και άχρηστο όργανο. Σήμερα η κομματική πειθαρχία έχει αντικαταστήσει την αυτόνομη σκέψη, την αυτόνομη παρουσία, την ανεξαρτησία γνώμης του βουλευτή. Μπορεί να ψελλίζουν κάποια διαφωνία από το βήμα της Βουλής ή απ’ τα τηλεπαράθυρα. Σταματάνε όμως εκεί, «τα κεφάλια μέσα» και στην ώρα της αλήθειας ψηφίζουν όπως πρέπει και όπως τους θέλει ο αρχηγός τους. Ο βουλευτικός θώκος είναι πολυτιμότερος από την πραγματική βούληση και από το μαρτύριο των Ελλήνων πολιτών.

Οι κοινοβουλευτικές ομάδες δεν είναι παρά μαντριά χειροκροτητών, πειθαρχημένων εκφραστών της κομματικής γραμμής. Ολόκληρη η πολιτική ζωή υποβιβάζεται σε επίπεδα αγοραία και φθηνά για τον πολιτικό μας πολιτισμό και το μέλλον του τόπου. Έτσι οι πολίτες μαθαίνουν να κυβερνώνται φθηνά, και οι «πολιτικάντηδες» (επαγγελματίες πολιτικοί) να προσφέρουν φθηνό πολιτικό έργο. Στην Ελλάδα που γέννησε το θέατρο, την τραγωδία και την κωμωδία, η Βουλή έχει γίνει πλέον ένα απέραντο θέατρο που παίζει μόνο φάρσα, με θέμα και θύμα τους Έλληνες πολίτες.

Έτσι, μέσα απ’ τον εκφυλισμό της πολιτικής, καταδεικνύεται και ο εκφυλισμός της Ελληνικής κοινωνίας.

Ο Θάνατος του Σταυραετού...

Ο θάνατος ενός εκλεκτού ανθρώπου με ισχυρό και πειστικό λόγο για τα τοπικά δεδομένα όπως του Θανάση Κατσακιώρη ασφαλώς και δεν πέρασε απαρατήρητος.

Αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό στους κόλπους της μικρής κοινωνίας του χωριού μας.

Προσηνής και συζητήσιμος με όλους και για όλα, και με μία διάθεση προσφοράς ανεξάντλητη.

Τις τελευταίες μέρες του, μέσα στους πόνους του μούχε πεί. Ρε Μάκη μάγκας ήμουνα σ' όλη μου τη ζωή και μάγκας θέλω να φύγω...
Και μάγκας έφυγε γιατί δεν έδωσε σε κανέναν δικαίωμα για σχόλια για το βάσανο που περνούσε...

Κανείς μας δεν μπορεί να εκφράσει το μέγεθος της θλίψης του με πολλά λόγια... Γιατί απλά δεν υπάρχουν...

Καλό ταξίδι λοιπόν φίλε κι αδελφέ Θανάση εκεί πού πάς, μακριά από την δική μας καθημερινότητα και τις πολυποίκιλες μικροκακίες μας, και εύχομαι ο Χριστός να σ’ έχει μαζί Του στον ευλογημένο Του Παράδεισο…

Κλείνω με το ποίημα του Κώστα Κρυστάλλη ‘στον Σταυραετό’, γιατί μόνο σταυραετός μπορούσε να χαρακτηριστεί ο φίλος κι αδερφός Θανάσης...

Στὸ Σταυραητό

Του Κώστα Κρυστάλλη

Ἀπὸ μικρὸ κι ἀπ᾿ ἄφαντο πουλάκι, σταυραητέ μου,
παίρνεις κορμὶ μὲ τὸν καιρὸ καὶ δύναμη κι ἀγέρα
κι ἁπλώνεις πῆχες τὰ φτερὰ καὶ πιθαμὲς τὰ νύχια
καὶ μέσ᾿ στὰ σύγνεφα πετᾶς, μέσ᾿ στὰ βουνὰ ἀνεμίζεις
φωλιάζεις μέσ᾿ στὰ κράκουρα, συχνομιλᾶς μὲ τἄστρα,
μὲ τὴν βροντὴ ἐρωτεύεσαι, κι ἀπιδρομᾶς καὶ παίζεις
μὲ τἄγρια ἀστροπέλεκα καὶ βασιλιᾶ σὲ κράζουν
τοῦ κάμπου τὰ πετούμενα καὶ τοῦ βουνοῦ οἱ πετρίτες.

Ἔτσι ἐγεννήθηκε μικρὸς κι ὁ πόθος μου στὰ στήθη,
κι ἀπ᾿ ἄφαντο κι ἀπ᾿ ἄπλερο πουλάκι σταυραητέ μου,
μεγάλωσε, πῆρε φτερά, πῆρε κορμὶ καὶ νύχια
καὶ μοῦ ματώνει τὴν καρδιά, τὰ σωθικά μου σκίζει
κι ἔγινε τώρα ὁ πόθος μου ἀητός, στοιχειὸ καὶ δράκος
κι ἐφώλιασε βαθιὰ - βαθιὰ μέσ᾿ στ᾿ ἄσαρκο κορμί μου
καὶ τρώει κρυφὰ τὰ σπλάγχνα μου, κουφοβοσκάει τὴν νιότη.

Μπεζέρισα νὰ περπατῶ στοῦ κάμπου τὰ λιοβόρια,
Θέλω τ᾿ ἀψήλου ν᾿ ἀνεβῶ ν᾿ ἀράξω θέλω, ἀητέ μου,
μέσ᾿ στὴν παλιά μου κατοικιά, στὴν πρώτη τὴ φωλιά μου,
Θέλω ν᾿ ἀράξω στὰ βουνά, θέλω νὰ ζάω μ᾿ ἐσένα.

Θέλω τ᾿ ἀνήμερο καπρί, τ᾿ ἀρκούδι, τὸ πλατόνι,
καθημερνή μου κι ἀκριβὴ νὰ τἄχω συντροφιά μου.
Κάθε βραδούλα, κάθε αὐγή, θέλω τὸ κρύο τ᾿ ἀγέρι
νἄρχεται ἀπὸ τὴν λαγκαδιά, σὰν μάνα, σὰν ἀδέρφι
νὰ μοῦ χαϊδεύει τὰ μαλλιὰ καὶ τ᾿ ἀνοιχτά μου στήθη.

Θέλω ἡ βρυσούλα, ἡ ρεματιά, παλιὲς γλυκές μου ἀγάπες
νὰ μοῦ προσφέρνουν γιατρικὸ τ᾿ ἀθάνατα νερά τους.
Θέλω τοῦ λόγγου τὰ πουλιὰ μὲ τὸν κελαϊδισμό τους
νὰ μὲ κοιμίζουν τὸ βραδύ, νὰ μὲ ξυπνοῦν τὸ τάχυ.
Καὶ θέλω νἄχω στρῶμα μου, νἄχω καὶ σκέπασμά μου
τὸ καλοκαίρι τὰ κλαδιὰ καὶ τὸν χειμώ᾿ τὰ χιόνια.

Κλωνάρια ἀπ᾿ ἀγριοπρίναρα, φουρκάλες ἀπὸ ἐλάτια
θέλω νὰ στρώνω στοιβανιὲς κι ἀπάνου νὰ πλαγιάζω,
ν᾿ ἀκούω τὸν ἦχο τῆς βροχῆς καὶ νὰ γλυκοκοιμιέμαι.

Ἀπὸ ἡμερόδεντρον ἀητέ, θέλω νὰ τρώω βαλάνια,
θέλω νὰ τρώω τυρὶ ἀλαφιοῦ καὶ γάλα ἀπ᾿ ἄγριο γίδι.
Θέλω ν᾿ ἀκούω τριγύρω μου πεῦκα κι ὀξιὲς νὰ σκούζουν,
θέλω νὰ περπατῶ γκρεμούς, ῥαϊδιά, ψηλὰ στεφάνια,
θέλω κρεμάμενα νερὰ δεξιὰ ζερβιὰ νὰ βλέπω.
Θέλω ν᾿ ἀκούω τὰ νύχια σου νὰ τὰ τροχᾶς στὰ βράχια,
ν᾿ ἀκούω τὴν ἄγρια σου κραυγή, τὸν ἴσκιο σου νὰ βλέπω.
Θέλω, μὰ δὲν ἔχω φτερά, δὲν ἔχω κλαπατάρια,
καὶ τυραννιέμαι, καὶ πονῶ, καὶ σβυιέμαι νύχτα μέρα.

Παρακαλῶ σε, σταυραητέ, γιὰ χαμηλώσου ὀλίγο
καὶ δῶσ᾿ μου τὲς φτεροῦγες σου καὶ πάρε με μαζί σου,
πάρε με ἀπάνου στὰ βουνά, τὶ θὰ μὲ φάῃ ὁ κάμπος!

Σφύριγμα Λήξης

Η πρώτη αφρικανική τριτοκοσμική χώρα που είναι κράτος-μέλος της ΕΕ, είναι η Ελλάδα. Όπως οι τσέπες μας είναι άδειες από τα ευρωπαϊκά νομίσματα , έτσι πλέον είναι άδειο και το σακούλι που κουβαλούσε ο καθένας μας και μέσα είχε Ελλάδα. Μας έμεινε ένα σακούλι αδειανό, ούτε ψίχουλο πατρίδας μέσα.

Απομονωμένοι στον μικρόκοσμο του εγωκεντρισμού μας αφήσαμε τα πάντα να γίνουν σκόνη νομίζοντας ότι η Ιστορία θα μας σώσει για άλλη μια φορά, η Παναγία θα μας σώσει για άλλη μια φορά, η θεά Τύχη θα μας σώσει για άλλη μια φορά. Φθάσαμε στο σημείο να παρομοιάζουμε το γκολ του ποδοσφαιριστή Σαμαρά σαν αυτό που θα τύχει και σε εμάς γιατί είμαστε Έλληνες, αλλά ουδείς σκέπτεται ότι για εμάς διαιτητής δεν σφύριξε μέσα σε 5 χρόνια ούτε ένα πέναλτι υπέρ μας την ώρα που παίζαμε στο δικό μας γήπεδο που λεγόταν «Ελλάδα», θα σφυρίξει τώρα που το γήπεδο ανήκει σε άλλους; 

Μελέτες σχεδιασμού είναι ήδη φτιαγμένες για το πως θα πρέπει να ζεις για τα επόμενα 30 χρόνια. 650,000 Έλληνες θα πρέπει να αλλάξουν είδος εργασίας. 20 χρόνια οικοδόμος και τώρα θα πρέπει να μάθεις πώς να ανακατεύεις μπεσαμέλ για μια θέση σε εστιατόριο για βόρειους τουρίστες. 500,000 εργαζόμενοι θα πρέπει να μεταναστεύσουν εσωτερικά από τη Αθήνα και την Θεσσαλονίκη για να βρουν μεροκάματο. Να πάνε μισό εκατομμύριο εργάτες στο χαμό σε μια άλλη πόλη και στον χαμό να ζητήσουν μεροκάματο από ποιον; Έχουν αποφασίσει μετακίνηση εργατικού δυναμικού κι εμείς ακόμη λέμε ότι είμαστε ελεύθεροι επειδή δεν είμαστε φυλακή. Ο αναγκαστικός περιορισμός κατ’ οίκον που έχουν επιβάλλει στους Έλληνες αφού ούτε ποδήλατο δεν έχουν να μετακινηθούν, τον λένε ελευθερία. Καλύτερα τότε στην φυλακή να έχεις και παρέα γιατί η μοναξιά της απόγνωσης και της αναμονής της απώλειας στέγης είναι αβάσταχτες. 

Ποιοι θα είναι αυτοί οι Έλληνες που θα πάνε σε χωριά και νησιά να χτίσουν ξενοδοχεία αφού με την τροπολογία που πέρασε ο Μανιάτης για τον πολεοδομικό σχεδιασμό, δεν υπάρχει περιορισμός κλινών σε περιοχές κάτω των 2,000 κατοίκων. Αφού κατέστρεψαν οικογένειες επί δύο δεκαετίες με οικοτουρισμούς και ξενώνες 5 δωματίων, που κόστισαν με τις μίζες σε επιτροπές ελεγκτών όσο 10 πολυκατοικίες, έρχεται τώρα ο υπουργός να τα κάνει όλα ίσιωμα. Κάτσε εσύ που περίμενες με ένα room to let στα Κύθηρα και στην Σαμοθράκη να βγάλεις μεροκάματο. Όπως θα στηθεί το πολυτελές τέρας του Άραβα ή του Γάλλου επενδυτή δίπλα στην θάλασσα ή πάνω στον Όλυμπο δεν θα έχεις ούτε room να κοιμίσεις την οικογένειά σου. 

Και σαν να μην έφτανε το ξεπούλημα το δικό σου αλλά πάνω από όλα της ελληνικής γης, η κυβέρνηση λέει το ασύλληπτο μέσα στην Βουλή: «αν θέλουμε να παράγουμε πλούτο χωρίς δανεικά, από την αγοραπωλησία και όχι από άυλους τίτλους, τότε χρειαζόμαστε επενδύσεις». Τα συμβόλαια που δίνουν γη και ύδωρ για την κυβέρνηση είναι «άυλοι τίτλοι», μόνο αέρας και γη. Γι αυτό κατευθείαν να χτίσουν οι επενδυτές για να υπάρχει πλούτος. Πλούτος για ποιον; Για την Ελλάδα που έδωσε ελληνική κυριαρχία και ο Μανιάτης το ονομάζει αυτό «άυλο τίτλο»; 

Αυτό ακούστηκε μέσα στην Βουλή που ψήφιζαν οι κυβερνήτες και αντί οι αντιπολιτευόμενοι να κάνουν το Α’ Θερινό Τμήμα της Βουλής πραγματικά θερινό μην αφήνοντας καρέκλα και έδρανο στην θέση του, είπαν απλά ΟΧΙ. Το «ΟΧΙ» δεν είναι λέξη, κύριοι της αντιπολιτευόμενης συμπολίτευσης, είναι πράξη. Αλλά εσείς τον χαβά σας. Κουβέντες, κουβέντες, κουβέντες να τσουλάνε οι μέρες και οι «άυλοι τίτλοι» να δίνονται άνευ αντίδρασης. 

Ειλικρινά, είναι να αναρωτιέται κανείς τι έχει μέσα στο κεφάλι του ο κάθε ένας που ακόμα δεν έχει πάρει είδηση του τι έχει συμβεί και τι θα συμβεί αποδεδειγμένα από το 2015 και μετά. Νομίζει ότι θα πέφτει ο παράς μήνας μπαίνει-μήνας βγαίνει; Θεωρεί ότι θα συνεχίσει να κόβει χρήμα η ΕΕ για να τον πληρώνει; Να τον πληρώνει να τον κάνει τι; Να τον ντύσει δημόσιο υπάλληλο τσολιά και να φωνάζει έξω από τις ελληνικές ταβέρνες «edo to kalo germaniko loukaniko”; Θεωρεί ότι οι συντάξεις των γερόντων θα τον σώσουν; Θεωρεί ότι θα γυρίσει ο τροχός; Θεωρεί ότι τα δύσκολα πέρασαν; 

Πέρασαν τα δύσκολα, αλλά όχι για εμάς αλλά για την Δημοκρατία του Σαμαρά ο οποίος στο Αμερικανοεβραϊκό Συνέδριο στις Βρυξέλλες δεν είδε καμία ρατσιστική επίθεση εναντίον του ελληνικού λαού αντιθέτως μέσα στην αλαζονεία του νικητή δήλωσε: «Στην Ελλάδα η Δημοκρατία παρά τα πλήγματα που δέχθηκε από λαϊκιστές, στάθηκε όρθια» χαρακτηρίζοντας ότι όποιος στραφεί ενάντια στην δική του Δημοκρατία είναι τρομοκράτης. 

Εκεί φθάσαμε. Χαρακτηρισμένοι τριτοκοσμικοί μετανάστες μέσα στην ίδια μας την χώρα, κατ’ οίκον περιορισμένοι σε ένα σπίτι προς κατάσχεση χωρίς μερτικό δικαιοσύνης και με την σφραγίδα του τρομοκράτη χαραγμένη στο χέρι μας. Ευχαριστούμε Ellada.-

Πηγή: ‘Στον Τοίχο’

Benny über alles..

Από τί υλικό πρέπει να είναι επιτέλους φτιαγμένος αυτός ο Τούρκογλου;

Πόση συμπυκνωμένη αχρειότητα πρέπει να κυλάει στις φλέβες του;

Από ποιά συμπαγή εγωπάθεια είναι φτιαγμένος ο οργανισμός του;

Τί ιταμή προκλητικότητα και γαϊδουρινή αδιαφορία για το κοινωνικό σύνολο εξουσιάζει την φαιά ουσία του εγκεφάλου του;

Αυτός που (δεν λέμε ''ο άνθρωπος που..'' για ευνόητους λόγους..) με τους νόμους του και τις συνταγματικές του ερμηνείες, εδώ και 20-25 χρόνια βοήθησε δύο τουλάχιστον ως τώρα γενιές πολιτικών να κατακλέψουν το κράτος, να ληστέψουν προμήθειες, κοινοτικά κονδύλια κι επιδοτήσεις, .. οδηγώντας την χώρα ολοταχώς προς την πτώχευση και την ''αγκαλιά'' της τρόϊκας, .. δεν μπορεί παρά να θεωρείται ο ηθικός αυτουργός κάθε μίζας και κάθε ''νόμιμης''  ή νομιμοφανούς κλοπής του Δημοσίου.

Είναι αδιανόητο αυτός ο τύπος να έχει το θράσος να επιτίθεται εναντίον όποιου τού ασκεί έλεγχο, και ειδικά εναντίον ανώτερων λειτουργών της Δικαιοσύνης.

Και είναι ακόμα πιο αδιανόητο να μεθοδεύεται η συγκάλυψή του με κάθε τρόπο και η διατήρησή του μακριά απ' το χέρι της δικαιοσύνης, από τον συνέταιρό του ''πρωθυπουργό'', ..με μοναδικό κριτήριο την μακροημέρευση της συγκυβέρνησης του αίσχους, και την εξυπηρέτηση των γερμανικών και τοκογλυφικών συμφερόντων!

Κάποια στιγμή θα πρέπει να υπάρξει η κάθαρση των καθαρμάτων, για να υπάρξει κοινωνική γαλήνη και συναίνεση στον απίστευτα δύσκολο και ανηφορικό δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουμε ως κράτος και ως πολίτες, για να διορθώσουμε όσα δεινά μας φόρτωσαν ο Τούρκογλου και οι διάφοροι ''τούρκογλου'' αυτού του τόπου.

Κλείνω με την αναφορά για την Ελληνική κρίση του πρώην Έλληνα διπλωμάτη Λεωνίδα Χρυσανθόπουλου,

“Η Κοινωνική έκρηξη είναι αναπόφευκτη, είναι απλώς θέμα χρόνου το πότε θα συμβεί”.

Πηγή: ‘Ουδέν Σχόλιον’

Ιταλία και Ελληνικά ΜΜΕ!!!

Αναρωτιέται κάθε σώφρων άνθρωπος γιατί κανείς, μα κανείς, δεν μιλάει για ότι συμβαίνει από χτες στην Ιταλία όπου όλα τα κινήματα ενώθηκαν κάτω από την ομπρέλα των "Forconi" και μπλόκαραν όλες τις πόλεις της χώρας για να αντιδράσουν για τον προϋπολογισμό.

Γίνεται χαμός και η αντίσταση θα είναι διαρκείας, χιλιάδες άνθρωποι συμμετέχουν, έχουν καταλάβει σιδηροδρομικούς σταθμούς, πολυεθνικές, ο εθνικός οργανισμός είσπραξης Equitalia, μέχρι που η αστυνομία έβγαλε τα κράνη ... και ενώθηκε με τους διαδηλωτές.

Μήπως φοβούνται όλοι να το δημοσιεύσουν, για να μην σηκωθούμε από το καναπέ και να καταλάβουμε ότι μόνο ενωμένοι μπορούμε να τα καταφέρουμε;

Δεν γίνεται αναφορά σε ότι συμβαίνει στην Ιταλία -όπως και σε άπειρες άλλες περιπτώσεις- επειδή αυτοί που ελέγχουν τα ΜΜΕ προσπαθούν να συγκαλύψουν τα ιταλικά δρώμενα, από φόβο μην ενθαρρύνουν ανάλογη εξέγερση και στην Ελλάδα!

Έτσι ζούμε εδώ και έτσι πορευόμαστε.

Πηγή: ‘Secret Real Truth’

Φωτιά και Τσεκούρι στους προσκυνημένους!!!

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ: 4 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1843

“«Φωτιά στα σπίτια και τσεκούρι στην περιουσία και το λαιμό εκείνων που κάνουν τα χατίρια των ‘Τούρκων’. Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους!»”

 

“Όταν αποφασήσαμε να κάμομεν την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε, ούτε πόσοι είμεθα, ούτε πως δεν έχομε άρματα, ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις, ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε:

«Που πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα;», αλλά, ως μία βροχή, έπεσε σε όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και οι κληρικοί, και οι προεστοί, και οι καπεταναίοι, και οι πεπαιδευμένοι, και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτόν τον σκοπόν και εκάμαμε την Επανάσταση.”

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης αποτέλεσε μία από τις σημαντικότερες μορφές της Επαναστάσεως του 1821. Γεννήθηκε στις 3 Απριλίου του 1770 στο Ραμαβούνι Μεσσηνίας και έφυγε μια μέρα σαν σήμερα στις 4 Φεβρουαρίου του 1843, αλλά συνεχίζει να ζει για πάντα μέσα στις ψυχές των Ελλήνων που διψούν για Πατρίδα και Ελευθερία.

Ο όρος «Νενέκος», είναι συνώνυμος της εθνικής προδοσίας και μάλιστα του χειρίστου είδους, καθώς ο προδότης δεν περιορίζεται απλά στην επαίσχυντη πράξη της προδοσίας, αλλά παίρνει εμφανώς το μέρος του εχθρού, τασσόμενος εμπράκτως εναντίον των συμπατριωτών του.

Ήταν τότε, που ο Γέρος του Μωριά, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, βλέποντας τις θυσίες και τους αγώνες των Ελλήνων, να πηγαίνουν χαμένοι, από την μάστιγα των «προσκυνημένων» (στα απομνημονεύματά του ο Κολοκοτρώνης μάλιστα σημειώνει χαρακτηριστικά: «Μόνον εις τον καιρόν του προσκυνήματος εφοβήθηκα διά την πατρίδα μου»), αντέτεινε το ιστορικό «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους!» και «ξαναζωντάνεψε» την ετοιμοθάνατη Επανάσταση.

«Φωτιά στα σπίτια και τσεκούρι στην περιουσία και το λαιμό εκείνων που κάνουν τα χατίρια των ‘Τούρκων’. Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους!»

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

Μήπως είναι σημαδιακά τα λόγια τούτα του Γέρου του Μωριά για την σημερινή κατάσταση που επικρατεί σ’ αυτόν τον τόπο απ’ τους υπάρχοντες ‘νενέκους-σωτήρες’ και τους ‘άσπονδους φίλους’ της χώρας μας;