Ανακατάληψη της Χώρας

“Ώρα να ανακαταλάβουμε την χώρα, αλλά δεν είναι οι άλλοι η κόλαση: Ήταν τα λάθη μας”

Το νέο έτος που ήρθε όπως κι αυτά τα οποία έπονται πρέπει να είναι έτη Ανάστασης για την χώρα και έτη αντίστοιχης πολιτικής ωρίμανσης για τους πολίτες της.

Οι κατ’ εξακολούθηση λανθασμένες πολιτικές επιλογές από το 1981 μέχρι και το 2009, έφεραν μια ανείπωτη καταστροφή στην χώρα για την οποία κύρια ευθύνη φέρει ένα μεγάλο μέρος των πολιτών που προτίμησαν την κοινωνική αλλοτρίωση που τους προσέφεραν δημοκόποι πολιτικοί, αντί του δύσκολου δρόμου της αρετής.

Οι πολιτικοί βέβαια ευθύνονται στον βαθμό, που είναι κομμάτι και ο καθρέφτης αυτής της αλλοτριωμένης κοινωνίας.

Δυστυχώς, η αλήθεια είναι ότι παραχωρήσαμε εθνική κυριαρχία όχι τώρα, αλλά όταν ξεκινήσαμε στην δεκαετία του 1980 να αποβιομηχανοποιούμε την χώρα, να εγκαταλείπουμε την καλλιέργεια της γης και όταν δεν συνέβαινε αυτό, να κλέβουμε και να κατασπαταλούμε τα λεφτά των αγροτικών επιδοτήσεων.

Και εν τέλει να χειροκροτούμε την δεκαετία του 1980, μια κυβέρνηση η οποία δανειζόταν σαν να μην υπάρχει αύριο, για να ικανοποιεί τις καταναλωτικές ανάγκες πολιτών μιας χώρας, όπου οι "αυξήσεις" του ΑΕΠ και η "ανάπτυξη", ήταν οι διορισμοί μεταξύ 1981 και 1989, 600.000 δημοσίων υπαλλήλων! Για να φτάσουν από τις 300.000 του 1981 στους 800.000 του 1989.

Η χώρα πτώχευσε το 1989 και από τότε όλες οι κυβερνήσεις διαχειρίζονταν περισσότερο ή λιγότερο επιτυχημένα, μία πτώχευση. Μέχρι που ήρθε η ώρα να σκάσει η φούσκα και σε τελική ανάλυση ήταν, ντροπή και όνειδος για τους πολίτες το γεγονός ότι ηρνούντο να δουν το τι ερχόταν.

Τώρα, είναι η ώρα των αγώνων. Πρέπει να ανακαταληφθεί η Ελλάδα, να ξαναπάρουμε τον τόπο στα χέρια μας, να απομακρύνουμε τους ξένους από τα κέντρα διοίκησης. Αυτό βέβαια δεν δύναται να πραγματοποιηθεί με ευχολόγια προσκυνημένων πολιτικών, αλλά δυναμικά και με την παρουσία πραγματικών Ελλήνων σε κάθε κέντρο διοίκησης, απ’ τον τελευταίο κλητήρα κάποιου δήμου της χώρας μέχρι την κεφαλή του πολιτικού προσωπικού, το οποίο κρατά και τα ηνία αυτής της κακοποιημένης κατά τα άλλα χώρας. Όχι βέβαια και με προσκυνημένα κεφάλια και με κύματα απαισιοδοξίας να διακατέχουν το μεγαλύτερο μέρος των πολιτών της χώρας.

Αλλά και να αποδείξουμε στους ‘ψεύτικους’ εταίρους της Ευρώπης, ότι είμαστε αξιόπιστοι και έχουμε μάθει το μάθημά μας. 

Πρέπει να αποδείξουμε πάνω απ’ όλα στην Ιστορία, ότι είμαστε άξιοι απόγονοι ενδόξων προγόνων, ότι είμαστε Έλληνες κι όχι "Γραικοί". Ότι είμαστε ελεύθεροι και όχι ραγιάδες του κακού μας εαυτού.

Οι σημερινοί Γερμανοί «επενδυτές» άξιοι απόγονοι των Ναζιστών

Αργεντινή, το τεράστιο πλυντήριο ξεπλύματος κλεμμένων χρημάτων των Εβραίων, καθώς επίσης χρυσού από τις κεντρικές τράπεζες των κατεχομένων χωρών, – με τη βοήθεια του οποίου η βιομηχανία στη Γερμανία τελικά ανέκαμψε και αργότερα αναπτύχθηκε, στο μεταπολεμικό θαύμα.

.

«Το ευρώ είναι κατά πολλούς το νόμισμα, μέσω του οποίου «θα αναδυθεί από τη στάχτη» ξαφνικά, χωρίς να το περιμένει κανείς, η τέταρτη γερμανική αυτοκρατορία – το 4ο Ράιχ όπως ήδη ορισμένοι φοβούνται.

Η νέα αυτή μεγάλη δύναμη στον πλανήτη θα διεκδικήσει, εφάμιλλα με τις υπόλοιπες (Η.Π.Α., BRICS), την παγκόσμια ηγεμονία – αφού συμπληρωθεί με τα κράτη που ήδη βρίσκονται στην «ουρά αναμονής» (Βουλγαρία, Ρουμανία, Πολωνία, Κροατία, Τσεχία και Ουγγαρία), επεκτεινόμενη στην ευρύτερη περιοχή της Ευρασίας.

Εν τούτοις, η ευρωπαϊκή κρίση χρέους ναι μεν ενίσχυσε σε πολύ μεγάλο βαθμό τη Γερμανία, οικονομικά και πολιτικά, αλλά προκάλεσε σημαντικούς τριγμούς στο οικοδόμημα, με βασικό υπαίτιο την Ελλάδα – αφενός μεν λόγω της πλήρους αποτυχίας του προγράμματος λιτότητας, αφετέρου επειδή είναι η μοναδική χώρα που ένας μεγάλος αριθμός των Πολιτών της, επίσης των πολιτικών κομμάτων, έχει τοποθετηθεί εναντίον των μνημονίων.

Φαίνεται λοιπόν πως αποτελεί ένα μεγάλο εμπόδιο, όσον αφορά τα γεωπολιτικά σχέδια της Γερμανίας, το οποίο δεν μπορεί να «υπερπηδηθεί» απλά και μόνο με την καταδίκη της χώρας μας στην χρεοκοπία, καθώς επίσης στην έξοδο από την Ευρωζώνη –αλλά με την άνευ όρων υποταγή και τη συνθηκολόγηση της, την οποία θα επιδιώξει να επιτύχει η καγκελάριος, με κάθε θυσία».

Από άρθρο του Άρη Οικονόμου, Οικονομικού Αναλυτή

«Κάθε κράτος έχει τους δικούς του μύθους, οι οποίοι έχουν ελάχιστη ή και καθόλου σχέση με την πραγματικότητα», αναφέρει στην εισαγωγή του μικρού της φιλμ, μια συμπαθέστατη κατά άλλα γερμανίδα Δόκτορας του ελεύθερου πανεπιστημίου του Βερολίνου (FU Berlin), καταλήγοντας στο μύθο της χώρας της – σύμφωνα με τον οποίο το γερμανικό θαύμα της μεταπολεμικής εποχής οφείλεται στον υπουργό οικονομικών και μετέπειτα καγκελάριο L. Erhard.

Σύμφωνα με την εν λόγω Γερμανίδα οικονομολόγο, το θαύμα οφείλεται επί το πλείστον στο δεξί χέρι του τότε προέδρου της Αργεντινής του γνωστού μας Peron, κ. Jorge Antonio, ο οποίος ήταν εκείνος που ξέπλυνε τα χρήματα των ναζί.

Ο συγκεκριμένος Αργεντινός, ο κ. Jorge Antonio, «ξέπλυνε» από το 1949 και εντεύθεν, μαζί με την Daimler Benz (Mercedes) ως εκπρόσωπο της βαριάς γερμανικής βιομηχανίας, σε μεγάλη κλίμακα τα κεφάλαια ολόκληρης της βιομηχανίας της χώρας και όχι μόνο, τα οποία είχαν φυγαδευτεί στην Ελβετία – έχοντας φυσικά τη ρητή άδεια των Η.Π.Α. και λειτουργώντας κάτω από τις οδηγίες του τότε γερμανού καγκελαρίου L. Erhard.

Παράλληλα, ως συμπλήρωμα του «πακέτου υπηρεσιών» με αποδέκτη τη ναζιστική Γερμανία, μεταφέρθηκαν μυστικά πολλοί σημαντικοί ναζί στην Αργεντινή – με τη βοήθεια της «αυτοκρατορίας» του Jorge Antonio, η οποία χαρακτηρίσθηκε αργότερα από τους δικαστές ως μία «τερατώδης, εγκληματική οργάνωση».

Ο ίδιος ο Jorge Antonio βέβαια θεωρούσε τον εαυτό του «δώρο Θεού» για τους ναζί – αφού, για να εκπληρώσει την «αποστολή» του, κατάφερε να δημιουργήσει ένα σύστημα χειραγώγησης νομισμάτων, φοροδιαφυγής, διαφθοράς, διαπλοκής και μαύρων ταμείων, μοναδικό ίσως στην ιστορία.

Περαιτέρω, πάντοτε σύμφωνα με τη γερμανίδα δόκτορα, οι μύθοι που καλλιεργούν τα κράτη κρύβουν την πραγματικότητα – όπου όμως μόνο αυτός που λαμβάνει υπ’ όψιν του την ψυχρή πραγματικότητα είναι σε θέση να ενεργεί πολιτικά. Όλα τα άλλα συνιστούν προφανώς αυταπάτες, οι οποίες μπορεί μεν να είναι βολικές, αλλά δεν παύουν να ανήκουν στον κόσμο της φαντασίας – με αποτέλεσμα να μη βοηθούν καθόλου τους λαούς.

Εάν τώρα εξετάσει κανείς ρεαλιστικά τα τεκταινόμενα, θα συμπεράνει εύκολα πως από το ξέπλυμα των χρημάτων των ναζί δεν ωφελήθηκαν μόνο οι ίδιοι και η γερμανική βιομηχανία – αλλά, επίσης, όλοι οι υπόλοιποι Γερμανοί, ακόμη και οι επικριτές του τότε καθεστώτος.

Άλλωστε, εάν είχε εφαρμοσθεί στην πράξη το «σχέδιο Morgenthau», όπως είχε προτείνει ο ομώνυμος υπουργός οικονομικών των Η.Π.Α., σύμφωνα με το οποίο η Γερμανία έπρεπε να μετατραπεί σε μία αγροτική χώρα, έτσι ώστε να εμποδιστεί μακροπρόθεσμα η διενέργεια ενός ακόμη πολέμου εκ μέρους της, η εξέλιξη της χώρας θα ήταν εντελώς διαφορετική – ενώ φυσικά δεν θα είχε επιτραπεί στη βιομηχανία της το ξέπλυμα των χρημάτων.

Αντί αυτού όμως οι Η.Π.Α. επέλεξαν να καταστήσουν τη Γερμανία αιχμή του δόρατος τους στην Ευρώπη, απέναντι στη Σοβιετική Ένωση του Ψυχρού Πολέμου – υποχρεώνοντας όλες τις άλλες χώρες να αποδεχθούν τη διαγραφή του 50% των χρεών της, καθώς επίσης να αναβάλλουν τις απαιτήσεις τους από τις πολεμικές επανορθώσεις για την εποχή μετά την τυχόν ένωση της (κάτι που φυσικά δεν σεβάσθηκαν οι Γερμανοί μετά το 1990).

Λογικά λοιπόν οι Η.Π.Α. της έδωσαν την άδεια να ξεπλύνει τα ναζιστικά χρήματα, αφού ήταν απαραίτητα για την επίτευξη του γερμανικού θαύματος – καλύπτοντας όλο αυτό το ξέπλυμα με την παροχή ενός δήθεν γενναιόδωρου σχεδίου Marshall, το οποίο γνωρίζουμε σήμερα πως ήταν εξαιρετικά χαμηλό, ενώ δόθηκε σε πολλές άλλες χώρες. Εκτός αυτού, ήταν αυτονόητη η χρησιμοποίηση των γερμανικών εμπειριών από το τότε ξέπλυμα αργότερα – όπως στην περίπτωση της Deutsche Bank σήμερα, ενός από τα μεγαλύτερα «πλυντήρια» παγκοσμίως.

Η μέθοδος της «ρευστοποίησης» (ξεπλύματος)

Όλες οι λεπτομέρειες αναπτύσσονται απ’ την Γερμανίδα Δόκτορα, τεκμηριωμένες με πάρα πολλά ντοκουμέντα – τα οποία βρέθηκαν στο αρχείο του Αργεντινού Jorge Antonio, κρυμμένο στα υπόγεια ιδιωτικοποιημένης τράπεζας στην Αργεντινή. Τα έγγραφα της «αυτοκρατορίας» της Mercedes κατασχέθηκαν, μαζί με όλα τα ντοκουμέντα των βιβλίων των μαύρων ταμείων, των διπλών λογιστικών καταχωρήσεων και των νομισματικών χειραγωγήσεων, το 1955 – όταν ο πρόεδρος της Αργεντινής καθαιρέθηκε μετά από στρατιωτικό πραξικόπημα.

Η ιστορία δημοσιεύθηκε σε όλες τις εφημερίδες τότε, αλλά οι Η.Π.Α. δεν κατήγγειλαν ποτέ δημόσια τη γιγαντιαία αυτή επιχείρηση ξεπλύματος – παρά το ότι παραβίαζε μαζικά τα δικαιώματα των νικητριών συμμαχικών δυνάμεων, ενώ τεκμηρίωνε πως η Γερμανία διέθετε αρκετά χρήματα, για να εξυπηρετεί τις οφειλές της.

Όσον αφορά την έκθεση εκείνης της εποχής του πρώην υφυπουργού των Η.Π.Α. για το ξέπλυμα των χρημάτων των ναζί (Eizenstat), ένα μεγάλο μέρος των οποίων είχε κλαπεί από τους Εβραίους, αφορούσε κυρίως το ρόλο των ελβετικών τραπεζών που υποχρεώθηκαν τελικά να πληρώσουν αποζημιώσεις – ενώ δεν υπήρξε καμία αναφορά στην τεράστια βιομηχανία ξεπλύματος της Αργεντινής.

Εν τούτοις, βρέθηκε στα αμερικανικά αρχεία αρκετό υλικό της OSS και του στρατού, σύμφωνα με το οποίο θα μπορούσε να επαναληφθεί μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο μία κατάσταση που είχε ήδη συμβεί μετά τον 1ο Παγκόσμιο – δηλαδή, μία συμμαχία μεταξύ των ακροδεξιών πολιτικών οργανώσεων και της γερμανικής βιομηχανίας (η οποία ανέκαθεν κυβερνάει τη Γερμανία).

Οφείλει δε να σημειωθεί εδώ πως η γερμανική βιομηχανία ήταν κατά τη διάρκεια  του εθνικοσοσιαλισμού στενά συνδεδεμένη με το ναζιστικό καθεστώς, έχοντας ως εκ τούτου αποκομίσει τεράστια κέρδη – μέσω της καταναγκαστικής απασχόλησης εργαζομένων από τις κατεχόμενες χώρες, της «ενσωμάτωσης» των εργοστασίων και των πρώτων υλών των κατεχομένων κρατών, καθώς επίσης του εξοπλισμού του γερμανικού στρατού.

Συνεχίζοντας, υπάρχουν πολλοί υπολογισμοί των χρημάτων που ξεπλύθηκαν στην Αργεντινή – τα οποία, σύμφωνα με δηλώσεις του Jorge Antonio, ήταν της τάξης των 100 εκ. $, με την τότε αγοραστική τους αξία (με 1.000 $ το 1953 κατασκεύαζε κανείς ένα σπίτι). Είναι όμως γεγονός ότι, ο Αργεντινός δημιούργησε μία πραγματική αυτοκρατορία η οποία, με σημερινά συγκριτικά στοιχεία, είναι του μεγέθους των DeutscheBank, της Mercedes, της BMW και της Volkswagen μαζί. Η αυτοκρατορία αυτή δημιουργήθηκε κυριολεκτικά σε χρόνο μηδέν, ενώ δεν βρέθηκε ούτε ένα τραπεζικό έμβασμα, το οποίο να ερμηνεύει τη μεταφορά αυτού του τεράστιου ποσού στην Αργεντινή.

Σε τελική ανάλυση ο Jorge Antonio και η Daimler Benz εξαγόρασαν δεκάδες επιχειρήσεις, οι οποίες είχαν ηγετική παρουσία στη Λατινική Αμερική στους κλάδους των ορυχείων, της πολεμικής βιομηχανίας, της γεωργίας, της παραγωγής αυτοκινήτων κοκ. – έχοντας δημιουργήσει μία τεράστια βιομηχανία που ανήκε σε Γερμανούς και ελεγχόταν από Γερμανούς.

Η βιομηχανία αυτή διευθυνόταν από ναζί, οι οποίοι κατείχαν επίσης τις σημαντικότερες διοικητικές και λοιπές θέσεις στο εξωτερικό – λειτουργώντας ως ένα τεράστιο πλυντήριο κλεμμένων χρημάτων/περιουσιακών στοιχείων των Εβραίων και κλεμμένου χρυσού από τις κεντρικές τράπεζες των κατεχομένων χωρών (μεταξύ των οποίων της Τράπεζας της Ελλάδας/κατοχικό δάνειο) με τη βοήθεια του οποίου η βιομηχανία στη Γερμανία τελικά ανέκαμψε και αργότερα αναπτύχθηκε, στο μεταπολεμικό θαύμα.

Το τέταρτο Ράιχ

Περαιτέρω, με βάση τα αρχεία που ανακαλύφθηκαν, οι ναζί είχαν σχέδιο ανάκτησης της εξουσίας, μετά την ήττα τους στο 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, με τη βοήθεια της βιομηχανίας της χώρας τους – γεγονός στο οποίο οφείλεται το παραπάνω ξέπλυμα, καθώς επίσης και η στήριξη της γερμανικής βιομηχανίας με τα κλεμμένα περιουσιακά στοιχεία των θυμάτων του ναζιστικού καθεστώτος.

Ο καγκελάριος Erhard ήταν άλλωστε κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της επεκτατικής πολιτικής των εθνικοσοσιαλιστών – ήταν παρών στην ιστορία του ξεπλύματος των χρημάτων των ναζί, ενώ ταξίδεψε τότε και στην Αργεντινή.

Σύμφωνα με μαρτυρία του Jorge Antonio, πριν ξεκινήσει τη βιομηχανία ξεπλύματος στην Αργεντινή ήθελε να είναι απολύτως σίγουρος – κάτι που πέτυχε αφού πήρε την άδεια τόσο του καγκελαρίου Erhard, όσο και της Daimler Benz που ουσιαστικά εκπροσωπούσε όλους τους γερμανικούς βιομηχανικούς κολοσσούς (Siemens, Krupp, Hochtief κλπ.). Επομένως έμμεσα και των Η.Π.Α., αφού διαφορετικά δεν θα είχε την παραμικρή δυνατότητα επιτυχίας ολόκληρο το εγχείρημα.

Επίλογος - Σχόλια

Είναι ακατανόητη η επιμονή ορισμένων Ελλήνων να ειρωνεύονται τις προσπάθειες της χώρας μας, όσον αφορά την πληρωμή των γερμανικών επανορθώσεων – πόσο μάλλον όταν οι ίδιοι οι Γερμανοί (κάποιοι Οικονομολόγοι και διάφορα οικονομικά έντυπα) τεκμηριώνουν το δικαίωμα μας να τις απαιτήσουμε.

Επίσης ακατανόητη είναι η στάση αυτών που δεν συμφωνούν στη διεκδίκηση της διαγραφής ενός μεγάλου μέρους των δημοσίων χρεών της πατρίδας μας – χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν κάναμε πολλά λάθη στο παρελθόν, τα οποία δημιούργησαν ένα αξιόλογα μεγάλο μέρος τους. Εν τούτοις, δεν αιματοκυλίσαμε τον πλανήτη, όπως η Γερμανία, στην οποία εγκρίθηκε μία ανάλογη διαγραφή, με την πληρωμή των υπολοίπων με ρήτρα αύξησης των εξαγωγών – ενώ διέθετε τα χρήματα για να πληρώσει, όπως φαίνεται από την έρευνα της γερμανίδας δόκτορος.

Βέβαια, εάν η Γερμανία εξοφλούσε τα χρέη της απέναντι μας, τα οποία υπερβαίνουν τα 250 δις € με τους πλέον μετριόφρονες υπολογισμούς, τότε δεν θα είχαμε κανένα λόγο να απαιτήσουμε διαγραφή – κάτι που όμως είναι αδύνατον να επιβάλλουμε, εάν δεν μας στηρίξουν οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες και οι Η.Π.Α.

Σε κάθε περίπτωση η γερμανική ηγεσία, ειδικά όσον αφορά τη συμπεριφορά της απέναντι μας, τους χιλιάδες εξευτελισμούς και την επιμονή της στην υποδούλωση μας, είναι εντελώς αδικαιολόγητη – ενώ η βαριά βιομηχανία που ουσιαστικά κυβερνάει τη Γερμανία, δεν είναι καθόλου απίθανο να υπηρετεί ακόμη και σήμερα τα σχέδια των εθνικοσοσιαλιστών, όσον αφορά την ανάκτηση της εξουσίας. Φυσικά δεν πρόκειται να τα καταφέρει, παρά τις πρώτες νίκες της μετά το ξέσπασμα της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους – αφού η χώρα πάντα κέρδιζε τις μάχες, αλλά τελικά έχανε τον πόλεμο.

Δικτατορία ή πόλεμος; Η μόνη 'διαλεκτική' της αλλαγής.

Τα έχουμε πει και παλαιότερα. Η δημοκρατία είναι ένα πολύ ευαίσθητο πολίτευμα. Ένα πολίτευμα που προϋποθέτει ανθρώπους που έχουν βαθιές άριστες ιδέες, περί της ευγενούς πολιτικής στην υπηρεσία του αντικειμενικώς κρινόμενου κοινωνικού καλού.

Στην περίπτωση αυτή συνομολογούμε δανειζόμενοι από τον Ρουσώ την έκφραση περί ‘γενικής βούλησης’ η οποία οφείλει σε κάθε περίπτωση να εκφράζει το άτομο όχι ως μονάδα, αλλά ως ενταγμένο συνειδητά υπήκοο στην υπηρεσία ενός κοινωνικού συνόλου το οποίο και αποφασίζει για τον εαυτό του (το κοινωνικό σύνολο) τα καλύτερα.

Κάθε προσωπική προτίμηση-όφελος-συμφέρον, οφείλει να περνάει σε δεύτερη τρίτη ή τέταρτη μοίρα, εφόσον δεν συμβαδίζει με τον στόχο τον οποίο και έθεσαν οι εκλεγμένοι δημοκρατικά από τον λαό, ηγέτες…

Η πολιτική ως εργαλείο εφαρμογής, έρχεται και καλύπτει το κενό της φύσης, του φυσικού κόσμου όπου τα πάντα ανήκουν σε όλους (Χομπς) όπου δεν υπάρχει ούτε αδικία και συνεκδοχικά ούτε και ανομία. (Πώς θα μπορούσε άλλωστε ελλείψει νόμων, μια και αυτοί υφίστανται από τη δημιουργία της πολιτείας και εντεύθεν, αφού η ίδια τους θέσπισε, πολιτευόμενη.)

Ο κάθε ένας από εμάς, ψηφίζει πλημμυρισμένος αλτρουισμό!

Μέσα στο κοινωνικό το ενιαίο κράτος δεν θα πρέπει να υπάρχουν μεμονωμένες ομάδες -φράξιες- που να μάχονται για το δικό τους καλό, διότι πιθανόν αυτό το καλό να αναμετράται με το άλλο, το δημόσιο. (Βλέπε συνδικαλισμό).

Συνεχίζοντας, ο πολίτης μετά από την καταμέτρηση των ψήφων γίνεται υπήκοος. Υπακούει στη θέληση των πολλών, της πλειοψηφίας δηλαδή αποδεχόμενος πως οι πολλοί κατέχουν το δίκαιο. Το ορθό, το μη λανθασμένο.

Δεν γίνεται αλλιώς. (Εννοώ στα αισιόδοξα παραμύθια…)

Στα δικά μας τώρα, η δημοκρατία είναι εσώρουχο μεταξωτό πλήρες αραχνοΰφαντων δαντελών. Αποδέχεται μονάχα ανάσες θερμές –όχι αφές – έμπειρων εραστών. Δεν ζει όπως της πρέπει πλάι σε νεοέλληνες τουτέστιν σε ανθρώπους ξαναμμένους των σπηλαίων.

Είμαι βέβαιος πως περί αυτού, ουδείς αμφιβάλει. 

Η ισότητα μεταξύ των πολιτών έχει από καιρό διαρρεύσει και αναζητείται, η διαπλοκή φροντίζει επαξίως κάτι που έπαψε να μας ξενίζει. Γίνεται τίμια προσπάθεια σε σικέ αγώνα; Ποιος δεν θα κλέψει τον κλέφτη; Απογοήτευση…

Στο δια ταύτα, οι μεγάλες αλλαγές έχουν πάψει να υπακούν σε ευγενείς διαλλακτικές. Θα έλεγα πως μας έχουν εξαντληθεί τα επιχειρήματα καθώς μετήλθαμε τον κάθε τρόπο. Καταναλώσαμε ακόμη και την αριστερή ελπίδα μας.

Ο φόβος μήπως και χαθεί η θέση μας στο δημόσιο ή τον ιδιωτικό τομέα, η καχυποψία, ο εγωισμός: γιατί αυτός να έχει δίκιο και όχι εγώ… Η πάγια στρέβλωση της όποιας υποψίας αληθείας έχει απομείνει ακόμη από τους πολιτικούς, ο σκοπός τους στέμματος, του θώκου που αιωνίως έλκει και πολλά άλλα, μας κάνουν τους συντριπτικά πολλούς, ανάξιους πολίτες. Ίσως και ανάξιους υπηκόους. 

Ίσως, διότι δεν είμαι βέβαιος για το πόσο θα πρέπει κάποιος να παραμένει υπήκοος (εκ της υπακοής) σε στρεβλές στοχοθεσίες…

Η κατάσταση νοσεί. Όλοι βάλλουμε κατά πάντων. Αρκεί ο ηγέτης ενός κόμματος να πει ‘άλφα’ κι αμέσως ο του αντιπάλου να βροντοφωνάξει ‘βήτα’. (Πίσω κι εμείς ευνοημένοι με διορισμούς ή όχι)

Έχει χαθεί η αίσθηση, όχι, της κόσμιας ορθής πολιτικής (αυτή παλεύει να ανασάνει στον απόπατο των νοσηρών συμφερόντων) αλλά ακόμη και εκείνη της των τύπων. 

Της ευγένειας. (λέμε και κανένα αστείο να γελάσουμε...)

Της ελάχιστης αξιοπρέπειας.

Κανείς πολιτευόμενος πλέον δεν συλλογίζεται αν αυτά που ισχυρίζεται είναι άξια να λεχθούν σε κύκλους ηλιθίων ή σε πολίτες με κρίση, που φορολογούνται αδυσώπητα. Θεωρείται -από τους σφετεριστές της λογικής μας- δεδομένη η απόδειξη καθόσον τεκμηριώνεται αβασάνιστα από τον σκληρότατο φανατισμό, οργή, μίσος. (Σε αυτό το τελευταίο φταίμε όλοι εμείς με τρόπο ακέραιο και γιατί σκεφτόμαστε όπως το κάνουμε, αλλά και γιατί εκλέγουμε εκείνους που μας κυβερνάνε).

Αναμφίβολα τα 400 χρόνια του τούρκικου ζυγού φέρουν τεράστια ευθύνη. Όταν οι Γάλλοι διαφωτίζοταν εμείς τζογάραμε εξυπνάδα με μπαξίσια και δόλιες συμπεριφορές ώστε να ανταπεξέλθουμε… Μας έμεινε από τότε. (θυμάμαι τον συχωρεμένο τον παππού μου: 'Να είσαι έξυπνος άσε τους άλλους να τρέχουν μπροστά... να κοιτάς το συμφέρον σου... Ρε χέσε τους άλλους, εσύ κοίτα να κονομήσεις...')

Πόσοι δεν μεγαλώσαμε με αυτές τις αξίες...

Τρωγόμασταν από παλιά. Είναι στο αίμα μας η φαγωμάρα. Πώς λέμε ότι οι Γερμανοί είναι (αυτή την εποχή αυτό ισχύει θεωρητικά, έχουν δούλους να δουλεύουν γι αυτούς) 'δουλευταράδες';  Έτσι και εμείς είμαστε τζόροι, αλλά εκεί που μας παίρνει -έξυπνα είπαμε-, όχι στο εξωτερικό σαν εργαζόμενοι… Εκεί, όπως τα βρήκαμε τα ακολουθούμε χωρίς να δίνουμε δικαίωμα σε κανένα. Γατάκια!

Αυτή λοιπόν η αλλαγή συμπεριφοράς, στοιχειοθετεί μια ηθική απαξία. Δεν είμαστε τζόροι παντού, αλλά μονάχα εκεί που μας παίρνει και αυτό μου κάνει κάπως σαν ψευτομαγκιά.

Καρπαζιά στον ανήμπορο, στον δυνατό χαμογελάκι να τη βγάλουμε καθαρή. Δεν πάει έτσι όμως και καθώς τίποτα δεν είναι τυχαίο, δεν είναι ούτε και οι ηγέτες που διαχρονικά ψηφίζουμε, ούτε και –άρα- η θλιβερή κατάσταση την οποία βιώνουμε.

Κακά τα ψέματα.

Δυστυχώς οι μεγάλες κοινωνικές αλλά και ιδεολογικές αλλαγές επέρχονται της ισοπέδωσης του πολέμου όπου το κράτος μετά τη λήξη του αναδημιουργείται ή δικτατορίας. (πεφωτισμένου ηγέτη και όχι τύπου Παπαδόπουλου…)

Δυστυχώς, αλλά έτσι είναι, μια και πιαστήκαμε αδιάβαστοι, ανάξιοι δημοκρατίας. Ή μήπως όχι… 

Δείτε τη σημερινή κατάσταση όπου ο κάθε ένας πολιτικός βαφτίζει ότι θέλει, όπως θέλει, σε σημείο να μιλούν για εκ διαμέτρου υπάρχουσες αλήθειες το ίδιο λεπτό, στους ίδιους –ασφαλώς άνοες- ανθρώπους και ο κάθε ένας να πιστεύει εκείνο που θέλει από εμπάθεια, από βλαμμένη ταγή. Ο κάθε ενταγμένος  να αδυνατεί να ξεχωρίσει από την κομματική του τύφλα, δύο γαϊδάρων άχυρα..

Χρειάζεται τέλος δηλαδή, ισοπέδωση, κατακρήμνιση πάντων, υλικών αγαθών και πνευματικών αξιών) εξαθλίωση, τρόμο να δούμε τον πραγματικό πάτο του βαρελιού ώστε να καταφέρουμε να φτιάξουμε ένα χάρτη ιδεών και κατόπιν αυτών να αποκτήσουμε μια νέα συνείδηση.

Υπάρχει άλλη πρακτική λύση; Ποιος έχει κάτι να προτείνει περί της αλλαγής νοοτροπίας;

Διάλυση κράτους και επανασύστασής του με πολίτες που έχουν δει όλοι τα πραγματικά δύσκολα και επιθυμούν μέσα από την ψυχή τους την αναβίωση του έθνους.

Όλοι οι άλλοι τρόποι έχουν δοκιμαστεί. Μας απέμειναν μονάχα οι απευκταίοι και αυτό διότι η λογική κάποτε παύει...

Αμοραλισμός και Ελληνική πολιτική σκηνή

Στη σημερινή Ελλάδα η διαπλοκή, ο παρασιτισμός, η διαφθορά, ο εκφυλισμός και τελικά η σαπίλα, έχουν εγκατασταθεί περίπου σαν επίσημοι πολιτικοί όροι.

Οι αρχαίοι Έλληνες οι οποίοι υπήρξαν οι πρώτοι δάσκαλοι της πολιτικής τέχνης, είχαν ταυτίσει την πολιτική με την ηθική. Την θεωρούσαν ως την υψηλότερη έκφραση κοινωνικής λειτουργίας. Αντ’ αυτού όμως σήμερα βιώνουμε τον απόλυτο πολιτικό αμοραλισμό.

Με λίγα λόγια, αμοραλισμός είναι η απόρριψη των ηθικών κανόνων και ευρύτερα ο τρόπος συμπεριφοράς, ζωής και λειτουργίας που χαρακτηρίζεται από έλλειψη ηθικών ενδοιασμών. Αμοραλισμός στην πολιτική είναι και η σκόπιμη νομοθέτηση μέτρων και λήψη αποφάσεων που παρουσιάζονται τεχνητά και επικοινωνιακά ως «κοινωνικά δίκαια» πλην όμως αποκρύπτουν σκοπούς άλλους, οι οποίοι πολύ απέχουν από την απόδοση κοινωνικής ή άλλης δικαιοσύνης.

Η πολιτική έχει μετατραπεί σε αγυρτεία. Έχουμε φτάσει στο σημείο να ιδεολογικοποιούμε την πολιτική ανηθικότητα. Ως πολιτικό «πιστεύω», η κοινωνία σήμερα προσφέρει στους νέους την πασίγνωστη φράση του Μακιαβέλι «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» και όχι κάποιες αρχές απ’ τα «Ηθικά» του Αριστοτέλη ή την Ηθική γενικότερα. Οι ηθικές αξίες πάνω στις οποίες στηρίζεται ο πολιτισμός – μέσα στον οποία περιλαμβάνεται και η πολιτική – πλέον εκλείπουν.

Ζούμε σε μια κοινωνία, σε μια χώρα η οποία για πολλές δεκαετίες λειτούργησε με παντελή έλλειψη ορίων, σεβασμού του δημόσιου χώρου, αίσθησης του «καθήκοντος του πολίτη». Ο ελληνικός καπιταλισμός δεν μας γαλούχησε με το κράτος δικαίου και το κράτος πρόνοιας, που έτσι ή αλλιώς, γνώρισαν οι «ευρωπαϊκές χώρες», καπιταλιστικές ούσες. Αντίθετα, επιβιώναμε με το «κράτος χωροφύλακα και φορομπήχτη», την λογική «των δικών μας», «της φάρας» και «του έχει ο θεός».

Στη Βουλή, ζούμε τον έσχατο εκφυλισμό του πολιτικού λόγου και ταλαιπωρούμεθα απ’ τον εκφαυλισμό του. Είναι αυτός ο λόγος που αφήρεσε κάθε περιεχόμενο και νόημα απ’ τις ιδέες, είναι ο λόγος που εξομοιώθηκε με την δημαγωγία και τον άκρατο λαϊκισμό, εκμαυλίζει του Έλληνες και τους καθιστά μαζανθρώπους και υποκαθιστά την αλήθεια.

Απ’ το ένα μέρος εύκολες ρητορικές εξάρσεις, ωραίες λέξεις βαλμένες πλάι – πλάι, λέξεις που χαϊδεύουν τα’ αυτιά και παρακάμπτουν τα πραγματικά προβλήματα και την αλήθεια και απ’ το άλλο αγοραίες εκφράσεις, χυδαίες ύβρεις και ασύστολες απειλές.

Επιχειρήματα δεν υπάρχουν, αλλά και αυτά που αναπτύσσονται είναι μόνο για να αποπροσανατολίζουν και όχι να διαφωτίζουν. Όλα τα αναπτυσσόμενα επιχειρήματα είναι προς «ψυχικήν έγερσιν», προς ευκολώτερη εξαπάτηση, προς ψηφοθηρική σαγήνη – δίχτυ για «ψάρια μικρά» και για γενικώτερες παγιδεύσεις. Εκφέρουν έναν ανούσιο λόγο που μοναδικό σκοπό έχει να παραπλανήσει, να διαστρέψει τις έννοιες και να προσεταιρισθεί οπαδούς. Κυριαρχεί μια ακατάσχετη φλυαρία που με την αοριστία της, υποδηλώνει το άψυχο κενό, που «μπάζει» καθώς λέει ο λαός, και προδηλώνει τον πολιτικό μας εκφυλισμό, καρφώνοντας στο πνεύμα και την ψυχή των Ελλήνων, την ιδέα της μηδαμινότητας και της ανικανότητας.

Ο Έλληνας πολίτης βιάζεται και κακοποιείται πνευματικά από τους κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους του και δολοφονείται συνειδησιακά. Οι ίδιοι οι εκπρόσωποί του παραποιούν και διαστρεβλώνουν την ιστορία. Η Βουλή έπαψε να είναι το «κοινωνικό» κέντρο αποφάσεων που ονειρεύεται ο λαός, αλλά είναι το κέντρο της αθλιότητας απ’ όπου διέρχονται όλες οι αιτίες της παρακμής και της παραλυσίας, που συνθλίβουν την πατρίδα μας. Είναι η αντανάκλαση και το κέντρο ισχύος του χρήματος, είναι το σημείο εφαρμογής όπου εξασκούνται οι δυνάμεις παραμόρφωσης της Ελλάδας. Είναι το νευρικό κέντρο ενός ασθενούς Έθνους και η παραλυσία του αντιπροσωπεύει την ανικανότητα στην οποία ευρίσκεται η άρχουσα ελίτ να ταξινομήσει την έκφραση της εθνικής θέλησης.

Αλλά ακριβώς αυτή η βουλή, η οποία θα έπρεπε να είναι ο ενσαρκωτής της θέλησης του «κυρίαρχου» λαού, για καλύτερη παιδεία, καλύτερη υγεία, εθνική υπερηφάνεια και δικαίωμα στην ευτυχία, είναι καταδικασμένη να είναι ένα ασθματικό, εξασθενημένο και άχρηστο όργανο. Σήμερα η κομματική πειθαρχία έχει αντικαταστήσει την αυτόνομη σκέψη, την αυτόνομη παρουσία, την ανεξαρτησία γνώμης του βουλευτή. Μπορεί να ψελλίζουν κάποια διαφωνία από το βήμα της Βουλής ή απ’ τα τηλεπαράθυρα. Σταματάνε όμως εκεί, «τα κεφάλια μέσα» και στην ώρα της αλήθειας ψηφίζουν όπως πρέπει και όπως τους θέλει ο αρχηγός τους. Ο βουλευτικός θώκος είναι πολυτιμότερος από την πραγματική βούληση και από το μαρτύριο των Ελλήνων πολιτών.

Οι κοινοβουλευτικές ομάδες δεν είναι παρά μαντριά χειροκροτητών, πειθαρχημένων εκφραστών της κομματικής γραμμής. Ολόκληρη η πολιτική ζωή υποβιβάζεται σε επίπεδα αγοραία και φθηνά για τον πολιτικό μας πολιτισμό και το μέλλον του τόπου. Έτσι οι πολίτες μαθαίνουν να κυβερνώνται φθηνά, και οι «πολιτικάντηδες» (επαγγελματίες πολιτικοί) να προσφέρουν φθηνό πολιτικό έργο. Στην Ελλάδα που γέννησε το θέατρο, την τραγωδία και την κωμωδία, η Βουλή έχει γίνει πλέον ένα απέραντο θέατρο που παίζει μόνο φάρσα, με θέμα και θύμα τους Έλληνες πολίτες.

Έτσι, μέσα απ’ τον εκφυλισμό της πολιτικής, καταδεικνύεται και ο εκφυλισμός της Ελληνικής κοινωνίας.

Ο Θάνατος του Σταυραετού...

Ο θάνατος ενός εκλεκτού ανθρώπου με ισχυρό και πειστικό λόγο για τα τοπικά δεδομένα όπως του Θανάση Κατσακιώρη ασφαλώς και δεν πέρασε απαρατήρητος.

Αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό στους κόλπους της μικρής κοινωνίας του χωριού μας.

Προσηνής και συζητήσιμος με όλους και για όλα, και με μία διάθεση προσφοράς ανεξάντλητη.

Τις τελευταίες μέρες του, μέσα στους πόνους του μούχε πεί. Ρε Μάκη μάγκας ήμουνα σ' όλη μου τη ζωή και μάγκας θέλω να φύγω...
Και μάγκας έφυγε γιατί δεν έδωσε σε κανέναν δικαίωμα για σχόλια για το βάσανο που περνούσε...

Κανείς μας δεν μπορεί να εκφράσει το μέγεθος της θλίψης του με πολλά λόγια... Γιατί απλά δεν υπάρχουν...

Καλό ταξίδι λοιπόν φίλε κι αδελφέ Θανάση εκεί πού πάς, μακριά από την δική μας καθημερινότητα και τις πολυποίκιλες μικροκακίες μας, και εύχομαι ο Χριστός να σ’ έχει μαζί Του στον ευλογημένο Του Παράδεισο…

Κλείνω με το ποίημα του Κώστα Κρυστάλλη ‘στον Σταυραετό’, γιατί μόνο σταυραετός μπορούσε να χαρακτηριστεί ο φίλος κι αδερφός Θανάσης...

Στὸ Σταυραητό

Του Κώστα Κρυστάλλη

Ἀπὸ μικρὸ κι ἀπ᾿ ἄφαντο πουλάκι, σταυραητέ μου,
παίρνεις κορμὶ μὲ τὸν καιρὸ καὶ δύναμη κι ἀγέρα
κι ἁπλώνεις πῆχες τὰ φτερὰ καὶ πιθαμὲς τὰ νύχια
καὶ μέσ᾿ στὰ σύγνεφα πετᾶς, μέσ᾿ στὰ βουνὰ ἀνεμίζεις
φωλιάζεις μέσ᾿ στὰ κράκουρα, συχνομιλᾶς μὲ τἄστρα,
μὲ τὴν βροντὴ ἐρωτεύεσαι, κι ἀπιδρομᾶς καὶ παίζεις
μὲ τἄγρια ἀστροπέλεκα καὶ βασιλιᾶ σὲ κράζουν
τοῦ κάμπου τὰ πετούμενα καὶ τοῦ βουνοῦ οἱ πετρίτες.

Ἔτσι ἐγεννήθηκε μικρὸς κι ὁ πόθος μου στὰ στήθη,
κι ἀπ᾿ ἄφαντο κι ἀπ᾿ ἄπλερο πουλάκι σταυραητέ μου,
μεγάλωσε, πῆρε φτερά, πῆρε κορμὶ καὶ νύχια
καὶ μοῦ ματώνει τὴν καρδιά, τὰ σωθικά μου σκίζει
κι ἔγινε τώρα ὁ πόθος μου ἀητός, στοιχειὸ καὶ δράκος
κι ἐφώλιασε βαθιὰ - βαθιὰ μέσ᾿ στ᾿ ἄσαρκο κορμί μου
καὶ τρώει κρυφὰ τὰ σπλάγχνα μου, κουφοβοσκάει τὴν νιότη.

Μπεζέρισα νὰ περπατῶ στοῦ κάμπου τὰ λιοβόρια,
Θέλω τ᾿ ἀψήλου ν᾿ ἀνεβῶ ν᾿ ἀράξω θέλω, ἀητέ μου,
μέσ᾿ στὴν παλιά μου κατοικιά, στὴν πρώτη τὴ φωλιά μου,
Θέλω ν᾿ ἀράξω στὰ βουνά, θέλω νὰ ζάω μ᾿ ἐσένα.

Θέλω τ᾿ ἀνήμερο καπρί, τ᾿ ἀρκούδι, τὸ πλατόνι,
καθημερνή μου κι ἀκριβὴ νὰ τἄχω συντροφιά μου.
Κάθε βραδούλα, κάθε αὐγή, θέλω τὸ κρύο τ᾿ ἀγέρι
νἄρχεται ἀπὸ τὴν λαγκαδιά, σὰν μάνα, σὰν ἀδέρφι
νὰ μοῦ χαϊδεύει τὰ μαλλιὰ καὶ τ᾿ ἀνοιχτά μου στήθη.

Θέλω ἡ βρυσούλα, ἡ ρεματιά, παλιὲς γλυκές μου ἀγάπες
νὰ μοῦ προσφέρνουν γιατρικὸ τ᾿ ἀθάνατα νερά τους.
Θέλω τοῦ λόγγου τὰ πουλιὰ μὲ τὸν κελαϊδισμό τους
νὰ μὲ κοιμίζουν τὸ βραδύ, νὰ μὲ ξυπνοῦν τὸ τάχυ.
Καὶ θέλω νἄχω στρῶμα μου, νἄχω καὶ σκέπασμά μου
τὸ καλοκαίρι τὰ κλαδιὰ καὶ τὸν χειμώ᾿ τὰ χιόνια.

Κλωνάρια ἀπ᾿ ἀγριοπρίναρα, φουρκάλες ἀπὸ ἐλάτια
θέλω νὰ στρώνω στοιβανιὲς κι ἀπάνου νὰ πλαγιάζω,
ν᾿ ἀκούω τὸν ἦχο τῆς βροχῆς καὶ νὰ γλυκοκοιμιέμαι.

Ἀπὸ ἡμερόδεντρον ἀητέ, θέλω νὰ τρώω βαλάνια,
θέλω νὰ τρώω τυρὶ ἀλαφιοῦ καὶ γάλα ἀπ᾿ ἄγριο γίδι.
Θέλω ν᾿ ἀκούω τριγύρω μου πεῦκα κι ὀξιὲς νὰ σκούζουν,
θέλω νὰ περπατῶ γκρεμούς, ῥαϊδιά, ψηλὰ στεφάνια,
θέλω κρεμάμενα νερὰ δεξιὰ ζερβιὰ νὰ βλέπω.
Θέλω ν᾿ ἀκούω τὰ νύχια σου νὰ τὰ τροχᾶς στὰ βράχια,
ν᾿ ἀκούω τὴν ἄγρια σου κραυγή, τὸν ἴσκιο σου νὰ βλέπω.
Θέλω, μὰ δὲν ἔχω φτερά, δὲν ἔχω κλαπατάρια,
καὶ τυραννιέμαι, καὶ πονῶ, καὶ σβυιέμαι νύχτα μέρα.

Παρακαλῶ σε, σταυραητέ, γιὰ χαμηλώσου ὀλίγο
καὶ δῶσ᾿ μου τὲς φτεροῦγες σου καὶ πάρε με μαζί σου,
πάρε με ἀπάνου στὰ βουνά, τὶ θὰ μὲ φάῃ ὁ κάμπος!

Σφύριγμα Λήξης

Η πρώτη αφρικανική τριτοκοσμική χώρα που είναι κράτος-μέλος της ΕΕ, είναι η Ελλάδα. Όπως οι τσέπες μας είναι άδειες από τα ευρωπαϊκά νομίσματα , έτσι πλέον είναι άδειο και το σακούλι που κουβαλούσε ο καθένας μας και μέσα είχε Ελλάδα. Μας έμεινε ένα σακούλι αδειανό, ούτε ψίχουλο πατρίδας μέσα.

Απομονωμένοι στον μικρόκοσμο του εγωκεντρισμού μας αφήσαμε τα πάντα να γίνουν σκόνη νομίζοντας ότι η Ιστορία θα μας σώσει για άλλη μια φορά, η Παναγία θα μας σώσει για άλλη μια φορά, η θεά Τύχη θα μας σώσει για άλλη μια φορά. Φθάσαμε στο σημείο να παρομοιάζουμε το γκολ του ποδοσφαιριστή Σαμαρά σαν αυτό που θα τύχει και σε εμάς γιατί είμαστε Έλληνες, αλλά ουδείς σκέπτεται ότι για εμάς διαιτητής δεν σφύριξε μέσα σε 5 χρόνια ούτε ένα πέναλτι υπέρ μας την ώρα που παίζαμε στο δικό μας γήπεδο που λεγόταν «Ελλάδα», θα σφυρίξει τώρα που το γήπεδο ανήκει σε άλλους; 

Μελέτες σχεδιασμού είναι ήδη φτιαγμένες για το πως θα πρέπει να ζεις για τα επόμενα 30 χρόνια. 650,000 Έλληνες θα πρέπει να αλλάξουν είδος εργασίας. 20 χρόνια οικοδόμος και τώρα θα πρέπει να μάθεις πώς να ανακατεύεις μπεσαμέλ για μια θέση σε εστιατόριο για βόρειους τουρίστες. 500,000 εργαζόμενοι θα πρέπει να μεταναστεύσουν εσωτερικά από τη Αθήνα και την Θεσσαλονίκη για να βρουν μεροκάματο. Να πάνε μισό εκατομμύριο εργάτες στο χαμό σε μια άλλη πόλη και στον χαμό να ζητήσουν μεροκάματο από ποιον; Έχουν αποφασίσει μετακίνηση εργατικού δυναμικού κι εμείς ακόμη λέμε ότι είμαστε ελεύθεροι επειδή δεν είμαστε φυλακή. Ο αναγκαστικός περιορισμός κατ’ οίκον που έχουν επιβάλλει στους Έλληνες αφού ούτε ποδήλατο δεν έχουν να μετακινηθούν, τον λένε ελευθερία. Καλύτερα τότε στην φυλακή να έχεις και παρέα γιατί η μοναξιά της απόγνωσης και της αναμονής της απώλειας στέγης είναι αβάσταχτες. 

Ποιοι θα είναι αυτοί οι Έλληνες που θα πάνε σε χωριά και νησιά να χτίσουν ξενοδοχεία αφού με την τροπολογία που πέρασε ο Μανιάτης για τον πολεοδομικό σχεδιασμό, δεν υπάρχει περιορισμός κλινών σε περιοχές κάτω των 2,000 κατοίκων. Αφού κατέστρεψαν οικογένειες επί δύο δεκαετίες με οικοτουρισμούς και ξενώνες 5 δωματίων, που κόστισαν με τις μίζες σε επιτροπές ελεγκτών όσο 10 πολυκατοικίες, έρχεται τώρα ο υπουργός να τα κάνει όλα ίσιωμα. Κάτσε εσύ που περίμενες με ένα room to let στα Κύθηρα και στην Σαμοθράκη να βγάλεις μεροκάματο. Όπως θα στηθεί το πολυτελές τέρας του Άραβα ή του Γάλλου επενδυτή δίπλα στην θάλασσα ή πάνω στον Όλυμπο δεν θα έχεις ούτε room να κοιμίσεις την οικογένειά σου. 

Και σαν να μην έφτανε το ξεπούλημα το δικό σου αλλά πάνω από όλα της ελληνικής γης, η κυβέρνηση λέει το ασύλληπτο μέσα στην Βουλή: «αν θέλουμε να παράγουμε πλούτο χωρίς δανεικά, από την αγοραπωλησία και όχι από άυλους τίτλους, τότε χρειαζόμαστε επενδύσεις». Τα συμβόλαια που δίνουν γη και ύδωρ για την κυβέρνηση είναι «άυλοι τίτλοι», μόνο αέρας και γη. Γι αυτό κατευθείαν να χτίσουν οι επενδυτές για να υπάρχει πλούτος. Πλούτος για ποιον; Για την Ελλάδα που έδωσε ελληνική κυριαρχία και ο Μανιάτης το ονομάζει αυτό «άυλο τίτλο»; 

Αυτό ακούστηκε μέσα στην Βουλή που ψήφιζαν οι κυβερνήτες και αντί οι αντιπολιτευόμενοι να κάνουν το Α’ Θερινό Τμήμα της Βουλής πραγματικά θερινό μην αφήνοντας καρέκλα και έδρανο στην θέση του, είπαν απλά ΟΧΙ. Το «ΟΧΙ» δεν είναι λέξη, κύριοι της αντιπολιτευόμενης συμπολίτευσης, είναι πράξη. Αλλά εσείς τον χαβά σας. Κουβέντες, κουβέντες, κουβέντες να τσουλάνε οι μέρες και οι «άυλοι τίτλοι» να δίνονται άνευ αντίδρασης. 

Ειλικρινά, είναι να αναρωτιέται κανείς τι έχει μέσα στο κεφάλι του ο κάθε ένας που ακόμα δεν έχει πάρει είδηση του τι έχει συμβεί και τι θα συμβεί αποδεδειγμένα από το 2015 και μετά. Νομίζει ότι θα πέφτει ο παράς μήνας μπαίνει-μήνας βγαίνει; Θεωρεί ότι θα συνεχίσει να κόβει χρήμα η ΕΕ για να τον πληρώνει; Να τον πληρώνει να τον κάνει τι; Να τον ντύσει δημόσιο υπάλληλο τσολιά και να φωνάζει έξω από τις ελληνικές ταβέρνες «edo to kalo germaniko loukaniko”; Θεωρεί ότι οι συντάξεις των γερόντων θα τον σώσουν; Θεωρεί ότι θα γυρίσει ο τροχός; Θεωρεί ότι τα δύσκολα πέρασαν; 

Πέρασαν τα δύσκολα, αλλά όχι για εμάς αλλά για την Δημοκρατία του Σαμαρά ο οποίος στο Αμερικανοεβραϊκό Συνέδριο στις Βρυξέλλες δεν είδε καμία ρατσιστική επίθεση εναντίον του ελληνικού λαού αντιθέτως μέσα στην αλαζονεία του νικητή δήλωσε: «Στην Ελλάδα η Δημοκρατία παρά τα πλήγματα που δέχθηκε από λαϊκιστές, στάθηκε όρθια» χαρακτηρίζοντας ότι όποιος στραφεί ενάντια στην δική του Δημοκρατία είναι τρομοκράτης. 

Εκεί φθάσαμε. Χαρακτηρισμένοι τριτοκοσμικοί μετανάστες μέσα στην ίδια μας την χώρα, κατ’ οίκον περιορισμένοι σε ένα σπίτι προς κατάσχεση χωρίς μερτικό δικαιοσύνης και με την σφραγίδα του τρομοκράτη χαραγμένη στο χέρι μας. Ευχαριστούμε Ellada.-

Πηγή: ‘Στον Τοίχο’

Benny über alles..

Από τί υλικό πρέπει να είναι επιτέλους φτιαγμένος αυτός ο Τούρκογλου;

Πόση συμπυκνωμένη αχρειότητα πρέπει να κυλάει στις φλέβες του;

Από ποιά συμπαγή εγωπάθεια είναι φτιαγμένος ο οργανισμός του;

Τί ιταμή προκλητικότητα και γαϊδουρινή αδιαφορία για το κοινωνικό σύνολο εξουσιάζει την φαιά ουσία του εγκεφάλου του;

Αυτός που (δεν λέμε ''ο άνθρωπος που..'' για ευνόητους λόγους..) με τους νόμους του και τις συνταγματικές του ερμηνείες, εδώ και 20-25 χρόνια βοήθησε δύο τουλάχιστον ως τώρα γενιές πολιτικών να κατακλέψουν το κράτος, να ληστέψουν προμήθειες, κοινοτικά κονδύλια κι επιδοτήσεις, .. οδηγώντας την χώρα ολοταχώς προς την πτώχευση και την ''αγκαλιά'' της τρόϊκας, .. δεν μπορεί παρά να θεωρείται ο ηθικός αυτουργός κάθε μίζας και κάθε ''νόμιμης''  ή νομιμοφανούς κλοπής του Δημοσίου.

Είναι αδιανόητο αυτός ο τύπος να έχει το θράσος να επιτίθεται εναντίον όποιου τού ασκεί έλεγχο, και ειδικά εναντίον ανώτερων λειτουργών της Δικαιοσύνης.

Και είναι ακόμα πιο αδιανόητο να μεθοδεύεται η συγκάλυψή του με κάθε τρόπο και η διατήρησή του μακριά απ' το χέρι της δικαιοσύνης, από τον συνέταιρό του ''πρωθυπουργό'', ..με μοναδικό κριτήριο την μακροημέρευση της συγκυβέρνησης του αίσχους, και την εξυπηρέτηση των γερμανικών και τοκογλυφικών συμφερόντων!

Κάποια στιγμή θα πρέπει να υπάρξει η κάθαρση των καθαρμάτων, για να υπάρξει κοινωνική γαλήνη και συναίνεση στον απίστευτα δύσκολο και ανηφορικό δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουμε ως κράτος και ως πολίτες, για να διορθώσουμε όσα δεινά μας φόρτωσαν ο Τούρκογλου και οι διάφοροι ''τούρκογλου'' αυτού του τόπου.

Κλείνω με την αναφορά για την Ελληνική κρίση του πρώην Έλληνα διπλωμάτη Λεωνίδα Χρυσανθόπουλου,

“Η Κοινωνική έκρηξη είναι αναπόφευκτη, είναι απλώς θέμα χρόνου το πότε θα συμβεί”.

Πηγή: ‘Ουδέν Σχόλιον’