Σε σημείο υπό το μηδέν!

‘Ο ιός είναι ταυτοποιημένος και δεν είναι παρά η διαπλοκή των εξουσιών κατά παράβαση των θεμελιωδών συνταγματικών επιταγών. Ο ιός είναι η ατροφία όλων ανεξαιρέτως των θεσμών, που επιτρέπει τη μακροημέρευση των αρπακτικών και των υποτακτικών τους που μας κυβερνούν…’

Χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια επίπλαστης ευτυχίας που τα ζήσαμε εν υπνώσει κι επί πιστώσει.
Χρόνια ανέμελα που, μέσα στις ηδονιστικές καταναλωτικές μας παραισθήσεις, αφεθήκαμε αμέριμνοι να γίνομε βορά στα γαμψά νύχια των αρπακτικών και των φαυλοκρατών «αιρετών» υπαλλήλων τους που μας κυβέρνησαν και που συνεχίζουν να μας κυβερνούν, μέχρι που πριν το καταλάβουμε, φθάσαμε πια σε σημείο υπό το μηδέν.

Σε σημείο υπό το μηδέν βρισκόμαστε όταν λιποθυμούν παιδιά από ασιτία, όταν μεγαλώνουν οι ουρές των συσσιτίων, όταν κινδυνεύουμε να χάσουμε το κεραμίδι που έχουμε πάνω από το κεφάλι μας, όταν πεθαίνουν άνθρωποι από τις αναθυμιάσεις μαγκαλιών, όταν οι αυτοχειρίες των πιο αδύναμων  από μας, γίνονται καθημερινές πλέον ειδήσεις, αδιάφορα καταχωρισμένες στα ψιλά των εφημερίδων.

Σε σημείο υπό το μηδέν βρισκόμαστε όταν αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε ότι όλα αυτά που μας έχουν συμβεί μέχρι σήμερα, δεν είναι παρά μόνον η αρχή της κατηφόρας και καθώς  συνειδητοποιούμε ότι αυτά που διαδραματίζονται γύρω μας δεν είναι ένας απαίσιος εφιάλτης, αλλά η ζώσα, ζοφερή πραγματικότητα με την οποία καλούμαστε να συμβιβαστούμε.

Σε σημείο υπό το μηδέν βρισκόμαστε όταν κανείς δεν μπορεί να εκτιμήσει αν, πότε και πώς θα ξεσπάσει αυτή η υποβόσκουσα οργή που έχει αρχίσει να ξεχειλίζει τα σωθικά μας.

Τα θέματα των αμυντικών εξοπλισμών, της ληστείας στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο μαζί με την άρνηση κάλυψης του πάλαι ποτέ τσάρου (sic) της Οικονομίας,  που είναι ετούτες τις μέρες στην επικαιρότητα, αν δεν είναι άλλο ένα άνοιγμα της ασφαλιστικής δικλείδας που θα δημιουργήσει συνθήκες εκτόνωσης της σωρευμένης οργής μας, ενδέχεται να υποδηλώνουν  ότι σπάνε μερικά από τα πολλά πυώδη αποστήματα που ταλαιπωρούν το κορμί της Ψωροκώσταινας.

Ο θεσμός της Δικαιοσύνης επιτέλους λειτουργεί, σκέφτονται οι πιο αισιόδοξοι.

Αλλά τα πυώδη αποστήματα, θα αντέτειναν άλλοι, είναι μόνο το σύμπτωμα της ασθένειας, δεν είναι ο ιός!

Ο ιός είναι ταυτοποιημένος και δεν είναι παρά η διαπλοκή των εξουσιών κατά παράβαση των θεμελιωδών συνταγματικών επιταγών. Ο ιός είναι η ατροφία όλων ανεξαιρέτως των θεσμών, που επιτρέπει τη μακροημέρευση των αρπακτικών και των υποτακτικών τους που μας κυβερνούν.

Οι λιγότερο αισιόδοξοι, οι περισσότερο πραγματιστές, δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη, επειδή, εύλογα εικάζουμε ότι μόνο λειτουργοί της Δικαιοσύνης δεν μπορούν να είναι πολλοί από αυτούς που έχουν αναρριχηθεί στα ανώτερα κλιμάκια της δικαστικής εξουσίας εν μέσω του ευρύτερου καθεστώτος σήψης, της περιρρέουσας ηθικής κατάπτωσης και της διαφθοράς που ταλανίζει την κοινωνία μας.

Γιατί άραγε, κάνει η Δικαιοσύνη σήμερα το καθήκον που συστηματικά παραμελούσε χρόνια τώρα, αναρωτιόμαστε ευλόγως οι περισσότερο υποψιασμένοι.

Για κάποιους λόγους που είναι αδύνατο αυτή τη στιγμή να εκτιμηθούν, οι λειτουργοί της Δικαιοσύνης αποφασίζουν αυτές τις μέρες να πετάξουν στην αρένα με τα θηρία κάποια από τα τρωκτικά που ανέκαθεν ροκάνιζαν τα θεμέλια της κοινωνίας μας και πάντα υπονόμευαν την εθνική μας αξιοπρέπεια.

Όμως στην τροφική αλυσίδα, πάνω από τα τρωκτικά, ως γνωστόν, βρίσκονται τα αρπακτικά.

Όσο τα αρπακτικά παραμένουν στο απυρόβλητο, δεν δικαιούμαστε ούτε να ενθουσιαζόμαστε με τις πρωτοβουλίες των ανακριτικών αρχών ούτε να ελπίζουμε σε ένα καλύτερο μέλλον ούτε να κατευναζόμαστε απλά και μόνο επειδή ενδέχεται να δούμε πίσω από τα σίδερα κάποιους από αυτούς που κάποτε –μέσα στην τύφλωσή μας- φθονούσαμε ή θαυμάζαμε μέσα από τους δέκτες των τηλεοράσεών μας.

Μόνο αν το χέρι της δικαιοσύνης τολμήσει να ακουμπήσει τα αρπακτικά, τότε και μόνο τότε θα πεισθούμε κι εμείς οι καχύποπτοι κινδυνολόγοι, εμείς οι λαϊκιστές καταστροφολόγοι, ότι οι τελευταίες εξελίξεις δεν είναι, για άλλη μια φορά,  το άνοιγμα της βαλβίδας ασφαλείας που θα επιχειρήσει πάλι να εκτονώσει την οργή μας και που θα επιτρέψει στους εθνικούς Ολετήρες να συνεχίζουν να παρασιτούν εις βάρος της κοινωνίας μας.

Πηγή: ‘Ας μιλήσουμε επιτέλους’

Κάλπη...κοι!!!

‘Το πιο άνανδρο πάντως που έχει η ράτσα σου, νεοέλληνα, είναι το πείσμα σου να θέλεις να σώσεις τον διπλανό χωρίς αυτός να έχει ανάγκη την δικιά σου ύποπτη σωτηρία. Γουστάρεις να κάνεις κολιγιές ακόμη και με προδότες ή κουκουλοφόρους για μία θέση στο ψηφοδέλτιο. Για να μου αποδείξεις ότι εσύ είσαι “τρομοκράτης” και “αντιστασιακός”, ενώ εγώ ηττοπαθής…

…4 χρόνια Κατοχής και αυτό που μένει τελικά από τους ήσυχους αυτόχειρες, από τους ήσυχους θανάτους, από τα ήσυχα λουκέτα, από τους ήσυχους λυγμούς, από τις ήσυχες καταθλίψεις, από την ήσυχη εθνική παράδοση άνευ όρων είναι ο ανυπόφορος θόρυβος που κάνει η κάλπικη φωνή σου πέφτοντας στους τενεκέδες του ξεπουλήματος…’

Αν υπήρχε η δυνατότητα αύριο το πρωί με το χτύπημα ενός μαγικού ραβδιού να σε εξαφανίσουν, Έλληνα, θα το έκαναν. Έχει φθάσει πλέον η ώρα που δεν σε χρειάζονται άλλο. Το καθήκον σου, συνειδητά και ασυνείδητα, προς την ναζιστική Ενωμένη Ευρώπη το έκανες και με το παραπάνω. Ο στρατιώτης του Νότου έδωσε ότι είχε να δώσει και ήρθε η ώρα να αποσυρθεί από το πεδίο κατασκευασμένης μάχης που έστησαν στρατηγοί και ηγέτες.

Η αλήθεια είναι ότι περίμεναν κάποια ανταρσία από το στράτευμα των νοτίων Βαλκανίων, όπως είχαν βρει από αυτό των βορείων Βαλκανίων δύο δεκαετίες πριν. Αλλά εδώ δε μάτωσε μύτη για το ναρκοπέδιο που σου έστηναν σιγά-σιγά κυκλώνοντας εσένα και τα πολύτιμά σου. Αν και βλέπαμε όλοι, ότι ενώ εμείς είχαμε μπροστά το μέτωπο, οι κοινοβουλευτικοί στρατηγοί αντί να κυκλώνουν τους εχθρούς κύκλωναν εμάς, δεν κάναμε βήμα εναντίον τους. Αντίθετα στο τελευταίο σύνθημά τους “ψηφίστε μας” πατώντας πάνω στις νάρκες θα τρέξουν οι Έλληνες για την τελευταία έξοδο.

Γίναμε βάρος περιττό διότι, όπως καταλαβαίνεις από τα όσα διαδραματίστηκαν τα τελευταία 4 χρόνια, αυτό που ήθελαν ήταν η χώρα που θεωρείς μέχρι σήμερα ότι σου ανήκει. Κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα σού ανήκει μόνο ότι σου επιτρέπουν να σού ανήκει. Έφθασες στο σημείο να διαπραγματεύεσαι την γη σου και την ζωή σου με αντίτιμο που θα ορίσει ο ναζιστής γραμματέας του υπουργείου Οικονομικών. Χθες ήταν 50,000 ευρώ, σήμερα είναι 5,000 ευρώ και αύριο θα είναι 1 ευρώ. Η τιμή της ελευθερίας και της ζωής σου, απ' ότι βλέπεις, πέφτει κατακόρυφα. Στοιχίζεις περισσότερα πλέον απ' ότι μπορείς να δώσεις κι αυτό είναι αντίθετο με το σύστημα των Αρίων της Ευρώπης. Κοινώς μπορούσαν να ανεχτούν τον γύφτο όταν αυτός τους τάιζε, αλλά ήσουν, είσαι και θα είσαι πάντα για την Αρία φυλή των Ευρωπαίων, ο Γύφτος του Νοτιότερου άκρου των Βαλκανίων. Αυτός που κατά τύχη γεννήθηκε στον τόπο των θεών και των ηρώων.

Επί 200 χρόνια δεν είχαν τι να σε κάνουν. Σου όριζαν βασιλιάδες Βαυαρούς, πρωθυπουργούς που έσκυβαν σε κάθε προσταγή των Μεγάλων Δυνάμεων, δικτάτορες που το όνομά τους ήταν μεγαλύτερο από το ύψος τους και πρωθυπουργούς που υπέγραφαν την νέα υποδούλωσή σου στην ΕΟΚ με το πρόσχημα του εξευρωπαϊσμού. Μέχρι και σοσιαλιστή σού έφεραν γνωρίζοντας ότι θα τσιμπήσεις στο “πάρτα όλα” σπρώχνοντάς σε στο λάκκο με τα φίδια. Είχες την ευθύνη των επιλογών σου και τώρα περνάς από τον πάγκο για τις τρύπιες δεκάρες που σου έδωσαν με τις χούφτες και εσύ νόμιζες ότι έπαιρνες χρυσό. Σε έβαλαν στην ευρωπαϊκή σκέψη ότι όλα κοστίζουν και να τώρα που έφθασες εσύ να κοστολογείσαι  από τις εταιρείες τους ως ασθενής, ως άνεργος, ως αναξιοπαθόντας. Φαντάσου ότι ακόμα και για την ναζιστική φρίκη που έζησαν οι πρόγονοί σου, σε έβαλαν στο σκεπτικό να θέλεις να την εξαργυρώσεις, και το χειρότερο, με τον θάνατο και τον βασανισμό των προγόνων σου να ξεχρεώσεις τα δικά σου γούστα. Εις τον θάνατο του ‘μαλάκα’! Εκεί καταντήσαμε.

Τους έδωσες το δικαίωμα να σε αντιμετωπίζουν, όχι ως λαό που του ανήκει δικαιωματικά αυτός ο τόπος και η ιστορία, αλλά σαν τον τουρίστα που τυχαία έπεσε εδώ και τώρα δεν έχει να πληρώσει το ξενοδοχείο για να βγάλει την παγερή νύχτα. Βλέπεις κι εσύ την ιστορία σου δεν έκανες τον κόπο να την μάθεις, αλλά τώρα ευκαιριακά την παπαγαλίζεις άτσαλα για να υπερασπιστείς το δικαίωμα της ύπαρξής σου. 

Μην ξεχνάς ότι το πολύτιμο επιστημονικό προσωπικό σου, το έχουν ήδη πάρει με το πρώτο κύμα νεομετανάστευσης. Τώρα θα πάρουν και το δεύτερο βάζοντας λουκέτο σε ότι ακόμα δεν έχουν βάλει και θα μείνουμε πίσω κουτσοί, στραβοί και μίζεροι να ψάχνουμε τρύπα να κρυφτούμε. Αλλά επειδή και οι τρύπες έχουν αξία για τους Ευρωπαίους θα σου ετοιμάσουν τα ανάλογα γκέτο να στριμώξεις την οικογένεια, τα όνειρα και την ξεπεσμένη σου καταγωγή. Δεν είσαι άλλωστε και η γενιά της Προσφυγιάς, ούτε καν η γενιά της Κατοχής. Δεν αντιμετώπισες ποτέ εχθρό κατά μέτωπο για να ξέρεις πώς θα επιβιώσεις, αντίθετα τον εχθρό τον έβαζες στο σπίτι σου ως υποψήφιο σωτήρα του χωριού σου, της πόλης σου, της περιφέρειάς σου, της χώρα σου. Αυτής της χώρας που τώρα εσύ δεν χωράς. 

Το πιο άνανδρο πάντως που έχει η ράτσα σου, νεοέλληνα, είναι το πείσμα σου να θέλεις να σώσεις τον διπλανό χωρίς αυτός να έχει ανάγκη την δικιά σου ύποπτη σωτηρία. Γουστάρεις να κάνεις κολιγιές ακόμη και με προδότες ή κουκουλοφόρους για μία θέση στο ψηφοδέλτιο. Για να μου αποδείξεις ότι εσύ είσαι “τρομοκράτης” και “αντιστασιακός”, ενώ εγώ ηττοπαθής. Ότι το δικό σου IQ είναι πιο υψηλό από το δικό μου, που έχω αποφασίσει να μην δίνω κώλο κι ας πεθάνω από ασιτία. Πολεμάς να μην μείνει ούτε μία στάλα ανυπότακτων σε τούτο το χώμα. Γκεμπελίζεις κλείνοντας όλες τις πιθανές διόδους μιας πραγματικής τελευταίας εξόδου.

4 χρόνια Κατοχής και αυτό που μένει τελικά από τους ήσυχους αυτόχειρες, από τους ήσυχους θανάτους, από τα ήσυχα λουκέτα, από τους ήσυχους λυγμούς, από τις ήσυχες καταθλίψεις, από την ήσυχη εθνική παράδοση άνευ όρων είναι ο ανυπόφορος θόρυβος που κάνει η κάλπικη φωνή σου πέφτοντας στους τενεκέδες του ξεπουλήματος.

Πηγή: ‘Ας μιλήσουμε επιτέλους’

Επί Ξηρού φύλλου συκής...

Τεράστια υπόθεση η διαφυγή – απόδραση (μέσω μη επιστροφής από νόμιμη άδεια που παρείχαν οι αρμόδιες αρχές) του Ξηρού, μέλους της 17Ν, καταδικασμένου και φυλακισμένου ως τρομοκράτη.

Διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους οι «προστάτες» της δημοκρατίας, για το πώς έγινε και δεν επέστρεψε ο Ξηρός στην φυλακή. Ταυτόχρονα, όμως, οι «ειδήμονες» πολιτικοί, δημοσιογράφοι και ένα πλήθος άλλων «τηλεπερσόνων» ξεχνούν τα βασικά…

Ο Ξηρός δεν αποδέχεται το παρόν πολιτικό σύστημα. Το έχει καταθέσει ξεκάθαρα σε μία σειρά από άρθρα του, μέσα από τη φυλακή. Έτσι, λογικό είναι πως δεν αποδέχεται ούτε την ποινή που του επέβαλε αυτό το σύστημα, οπότε έψαχνε κάποιο τρόπο για να δραπετεύσει. Λογικό, επίσης, είναι να θέλει να το πολεμήσει και να το καταστρέψει (και αυτή την πολεμική φοβούνται, τρέμουν, εκείνοι που υπηρετούσαν και υπηρετούν το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα της χώρας).

Στο σημείο αυτό κάθε λογικός άνθρωπος αναρωτιέται:

Γιατί, όμως, δραπέτευσε τώρα και δεν δραπέτευσε σε μία από τις προηγούμενες άδειες που πήρε;

Η απάντηση είναι απλή. Δεν είχε κανέναν λόγο να διαφύγει πριν, αφού αν έκανε κάτι τέτοιο θα ήταν μόνος του και χωρίς την δυνατότητα να εκπληρώσει κανέναν σκοπό (χτύπημα) απέναντι στο σύστημα.

Το ίδιο το σύστημα, που τον κατηγορεί, του έδωσε τη δυνατότητα όχι μόνο να διαφύγει (αυτή τη δυνατότητα έτσι κι αλλιώς την είχε), αλλά να δραπετεύσει έχοντας σκοπό και… συνεργάτες! Και τους συνεργάτες ο Ξηρός τους βρήκε μέσα στη φυλακή, στο προαύλιο της φυλακής, όπου οι αρχές αποφάσισαν πως μπορεί να συνευρίσκεται, να συζητά (και ίσως να σχεδιάζει) με τα φυλακισμένα μέλη των «Πυρήνων της Φωτιάς». 

Ο Ξηρός, λοιπόν, βρήκε σκοπό για την υλοποίηση μίας πιθανής δραπέτευσής του. Και τον σκοπό, του τον προσέφερε το ίδιο το σύστημα, που όλως τυχαίως σήμερα τον… κατηγορεί, επειδή ο Ξηρός δραπέτευσε από την φυλακή και από ένα σύστημα του οποίου την ύπαρξη και τιμωρία δεν αποδέχεται! Εξάλλου, κάθε φυλακισμένος που δεν αναγνωρίζει την ποινή του, ζει έχοντας ως μοναδικό χρέος την δραπέτευσή του. Στην περίπτωση του Ξηρού (αφού επέστρεψε στο κελί μετά από 6 άδειες), διαπιστώνουμε πως δεν ήθελε απλά να δραπετεύσει, αλλά να έχει και κάποιον ουσιαστικό λόγο να το κάνει αυτό...

Αυτά, τουλάχιστον, μας υποδεικνύει η κοινή λογική και όχι η λογική των διαπλεκόμενων και διεφθαρμένων συμφερόντων, ή όλων εκείνων που μετέχουν, καθοδηγούν ή συνεργάζονται (έστω και δια της πλαγίας) με παρακρατικές ομάδες.

Μπορεί, άραγε, ο Ξηρός να είναι πράκτορας του ίδιου του συστήματος που επανεργοποιήθηκε για να παίξει κάποιον ιδιαίτερο ρόλο;

Μπορεί, άραγε, ο Ξηρός να οργανώσει ένα πραγματικό ή εικονικό νέο κύμα τρομοκρατίας;

Μπορεί, άραγε, ο Ξηρός να γίνει η αφορμή για αύξηση των μέτρων αστυνόμευσης και ταυτόχρονης μείωσης των πολιτικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων των πολιτών;

Οι ερωτήσεις αυτές βασίζονται καθαρά στην εικασία, στη συνωμοσιολογία και στην αποδοχή ότι η 17Ν ήταν παρακρατική ομάδα του εργαζόταν καλύπτοντας τα συμφέροντα των εκάστοτε κυβερνώντων την χώρα ή λειτουργούσε ως εκτελεστικό όργανο ξένων μυστικών υπηρεσιών κ.ο.κ.

Εάν αυτοί που εικάζουν οτιδήποτε για τον Ξηρό και τη 17Ν (μην ξεχνάμε πως εξαρθρώθηκε μετά από ένα τυχαίο γεγονός και όχι από στρατηγικό λάθος της) θέλουν να ξεχνάνε πως οι ίδιοι του έδωσαν το δικαίωμα στο «όνειρο» να δραπετεύσει (μέσω της άδειάς του) και να ενεργοποιηθεί απέναντί τους, τότε προφανώς απευθύνονται σε χαχόλους, με σκοπό την «αγιοποίηση» των προσώπων τους με την ταυτόχρονη απόπειρα τρομοκράτησης των πολιτών μέσω μελλοντικών «τρομοκρατικών» χτυπημάτων, για τα οποία υπεύθυνος ίσως και να μην είναι ο Ξηρός.

Αυτά, για να μην μασάμε την τροφή που μας προσφέρουν πλουσιοπάροχα εκείνοι που σήμερα ξεγυμνώνονται, αποκαθηλώνονται πολιτικά και ηθικά, που διαπλέκονται, που διαφθείρονται και που τελικά αποδεικνύεται ότι είναι πρεζόνια του χρήματος και της εξουσίας…

Όλα τα παραπάνω υποδηλώνουν ένα σκεπτικό, το οποίο δεν αναιρεί ούτε την ιδιότητα του Ξηρού και των υπολοίπων μελών της 17Ν, ούτε ξεχνούν τους θανάτους απλών πολιτών ή ενέργειές που κρίθηκε ότι έδρασαν ανασταλτικά στην πορεία της χώρας.

Πηγή: ‘Ας μιλήσουμε επιτέλους’

Αφελληνισμός…

“«Για πρώτη φορά στην μακραίωνη ιστορία της Ελλάδος υπάρχει μεγάλη πιθανότητα η χώρα μας να εξαφανισθεί σαν έθνος – όπως συνέβη και με άλλους λαούς στο παρελθόν. Μήπως αλήθεια είναι προτιμότερη η χρεοκοπία από τον αργό, σίγουρο θάνατο, καθώς επίσης από τον αφελληνισμό που προετοιμάζεται;»

Σύμφωνα με πολλούς, επιχειρείται ένας «βίαιος αφελληνισμός» – αφενός μεν μέσω της «διευκόλυνσης» της παράνομης μετανάστευσης, αφετέρου με τη σκόπιμη, συνεχή και επίμονη «διαστρέβλωση» της ιστορίας μας, σε συνδυασμό με την «επιδοτούμενη» κατάρρευση της παιδείας.

Παράλληλα, ευρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη η ραγδαία μείωση του πληθυσμού της Ελλάδας είτε λόγω της υπογεννητικότητας, είτε επειδή είναι μία από τις προσφιλέστερες «μεθόδους εξυγίανσης» του ΔΝΤ (ρίχνονται οι μισοί στη θάλασσα, έτσι ώστε να επιβιώσουν οι υπόλοιποι), είτε επειδή «καταργείται» η δημόσια υγεία – τόσο για να κερδοσκοπήσει ανενόχλητη η ιδιωτική, όσο και για να μειωθεί το προσδόκιμο ηλικίας.

Επιχειρείται επίσης η κατάκτηση εδαφών της χώρας, μέσω της λεηλασίας της δημόσιας περιουσίας, καθώς επίσης της εξαγοράς της ακίνητης περιουσίας των Ελλήνων, σε εξευτελιστικές τιμές – με τη βοήθεια των κατασχέσεων, των πλειστηριασμών και άλλων μεθοδεύσεων.

Αν και οι παραπάνω φόβοι που διατυπώνονται είναι μάλλον υπερβολικοί, θεωρίες συνωμοσίας ενδεχομένως, η διαφαινόμενη τάση των Ελλήνων να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους στους ξένους εισβολείς, λόγω της οδυνηρής κρίσης, στην οποία έχει οδηγηθεί σκόπιμα η Ελλάδα, είναι κάτι που σίγουρα συμβαίνει – ειδικά η μαζική φυγή των νέων, οι οποίοι έχουν καταδικαστεί σε μία μακροπρόθεσμη, τραυματική ανεργία, χωρίς καμία προοπτική για το μέλλον τους.

Περαιτέρω, η αυξημένη μετανάστευση των Ελλήνων, η οποία θυμίζει τη δεκαετία του 1960, όπου ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού εγκατέλειψε την Ελλάδα, ενθαρρύνεται παραδόξως από πολλά ΜΜΕ – τα οποία συστήνουν στους νέους να «γυρίσουν την πλάτη στην πατρίδα τους», για τους λόγους που αναφέραμε.

Την ίδια στιγμή, εταιρείες του Ισραήλ (ενέργεια, φάρμακα, οικονομικοί σύμβουλοι) κατακλύζουν την Ελλάδα, η τουρκική κυβέρνηση εγείρει εδαφικές αξιώσεις, με ορισμένες επιχειρήσεις της να εξαγοράζουν ελληνικά ακίνητα (μαρίνες, Αστέρας), η μία κοινωνική ομάδα τοποθετείται εναντίον της άλλης, ενώ αυξάνονται οι κίνδυνοι εσωτερικών αναταραχών και εξεγέρσεων - εμφυλίων πολέμων ίσως, οι οποίοι θα κατέστρεφαν εντελώς και στο διηνεκές την κοινωνική συνοχή.

Η όλη κατάσταση λοιπόν είναι κάτι παραπάνω από προβληματική – γεγονός που σημαίνει πως οι φόβοι αναγνώστη μας, οι οποίοι αναφέρθηκαν  στην εισαγωγή του κειμένου, δεν είναι ίσως υπερβολικοί. Η λύση όμως που επικαλείται δεν είναι η καλύτερη δυνατή - αφού η χρεοκοπία θα επιδείνωνε σε μεγάλο βαθμό αυτά που ήδη βιώνουμε.

Κατά την υποκειμενική μας άποψη, οφείλουμε εν πρώτοις να μείνουμε στην πατρίδα μας, αναζητώντας από κοινού ρεαλιστικές λύσεις – αποβάλλοντας την απαισιοδοξία, τη συλλογική κατάθλιψη, καθώς επίσης τα αποσταθεροποιητικά συναισθήματα ενοχής, με τα οποία μας έχουν σκόπιμα «εμβολιάσει».

Πριν από κάθε τι άλλο να συνειδητοποιήσουμε ότι, η Ελλάδα είναι μία πάμπλουτη, πανέμορφη, κυριολεκτικά ευλογημένη και πολλαπλά προικισμένη χώρα, με έναν ασυναγώνιστο πολιτισμό – για την ανεξαρτησία και την ελευθερία της οποίας πρέπει όμως να πολεμάμε όλοι μαζί, πάντοτε και με κάθε τρόπο.

Πηγή: Inews24

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ - ΑΞΕΠΕΡΑΣΤΗ ΚΑΙ ΔΙΧΩΣ ΟΡΙΑ...

Η σοφία και μουσικότητα της ελληνικής γλώσσας....

Η Αγγλική γλώσσα έχει 490.000 λέξεις από τις οποίες 41.615 λέξεις… με ρίζες μερικώς ή ολικά απ’ την Ελληνική γλώσσα.. (βιβλίο Γκίνες). Η Ελληνική με την μαθηματική δομή της είναι η γλώσσα της πληροφορικής και της νέας γενιάς των εξελιγμένων υπολογιστών, διότι μόνο σ' αυτήν δεν υπάρχουν όρια. (ελέχθη από τον Μπιλ Γκέιτς, Microsoft).

Η Ελληνική και η Κινέζικη… είναι οι μόνες γλώσσες με συνεχή ζώσα παρουσία από τους ίδιους λαούς και... στον ίδιο τόπο εδώ και 4.000 έτη. Όλες οι γλώσσες θεωρούνται κρυφοελληνικές, με πλούσια δάνεια από την μητέρα των γλωσσών, την Ελληνική. (ελέχθη από τον Francisco Adrados, γλωσσολόγο).

Η Ελληνική γλώσσα λοιπόν, έχει λέξεις για έννοιες οι οποίες παραμένουν χωρίς απόδοση στις υπόλοιπες γλώσσες, όπως άμιλλα, θαλπωρή και φιλότιμο. Μόνον η Ελληνική γλώσσα ξεχωρίζει τη ζωή από τον βίο, και την αγάπη από τον έρωτα. Μόνον αυτή διαχωρίζει, διατηρώντας το ίδιο ριζικό θέμα, το ατύχημα από το δυστύχημα, και το συμφέρον από το ενδιαφέρον.

Το εκπληκτικό είναι ότι η ίδια η Ελληνική γλώσσα, μας διδάσκει συνεχώς πως να γράφουμε σωστά. Μέσω της ετυμολογίας, μπορούμε να καταλάβουμε ποιός είναι ο σωστός τρόπος γραφής ακόμα και λέξεων που ποτέ δεν έχουμε δει ή γράψει.

Το «πειρούνι» για παράδειγμα, για κάποιον που έχει βασικές γνώσεις Αρχαίων Ελληνικών, είναι προφανές ότι γράφεται με «ει» και όχι με «ι» όπως πολύ άστοχα το γράφουμε σήμερα. Ο λόγος είναι πολύ απλός, το «πειρούνι» προέρχεται από το ρήμα «πείρω» που σημαίνει τρυπώ-διαπερνώ, ακριβώς επειδή τρυπάμε με αυτό το φαγητό για να το πιάσουμε.

Επίσης η λέξη «συγκεκριμένος» φυσικά και δεν μπορεί να γραφτεί «συγκεκρυμμένος», καθώς προέρχεται από το «κριμένος» (αυτός που έχει δηλαδή κριθεί) και όχι βέβαια από το «κρυμμένος» (αυτός που έχει κρυφτεί). Άρα το να υπάρχουν πολλά γράμματα για τον ίδιο ήχο (π.χ. η, ι, υ, ει, οι κτλ) όχι μόνο δεν θα έπρεπε να μας δυσκολεύει, αλλά αντιθέτως να μας βοηθάει στο να γράφουμε πιο σωστά, εφόσον βέβαια έχουμε μια βασική κατανόηση της γλώσσας μας.

Επιπλέον η ορθογραφία με την σειρά της, μας βοηθάει αντίστροφα στην ετυμολογία αλλά και στην ανίχνευση της ιστορική πορείας της κάθε μίας λέξης. Και αυτό που μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την καθημερινή μας νεοελληνική γλώσσα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, είναι η γνώση των Αρχαίων Ελληνικών.

Είναι πραγματικά συγκλονιστικό συναίσθημα να μιλάς και ταυτόχρονα να συνειδητοποιείς τι ακριβώς λες, ενώ μιλάς και εκστομίζεις την κάθε λέξη, και ταυτόχρονα να σκέφτεσαι την σημασία της. Είναι πραγματικά μεγάλο κρίμα να διδάσκονται τα Αρχαία με τέτοιον φρικτό τρόπο στο σχολείο ώστε να σε κάνουν να αντιπαθείς κάτι το τόσο όμορφο και συναρπαστικό.

Η ΣΟΦΙΑ 

Στην γλώσσα έχουμε το σημαίνον (την λέξη) και το σημαινόμενο (την έννοια). Στην Ελληνική γλώσσα αυτά τα δύο έχουν πρωτογενή σχέση, καθώς αντίθετα με τις άλλες γλώσσες το σημαίνον δεν είναι μια τυχαία σειρά από γράμματα.

Σε μια συνηθισμένη γλώσσα όπως τα Αγγλικά μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι να λέμε το σύννεφο car και το αυτοκίνητο cloud, και από την στιγμή που το συμφωνήσουμε και εμπρός, να είναι έτσι. Στα Ελληνικά κάτι τέτοιο είναι αδύνατον.

Γι’ αυτόν τον λόγο πολλοί διαχωρίζουν τα Ελληνικά σαν «εννοιολογική» γλώσσα από τις υπόλοιπες «σημειολογικές» γλώσσες.

Μάλιστα ο μεγάλος φιλόσοφος και μαθηματικός Βέρνερ Καρλ Χάιζενμπεργκ είχε παρατηρήσει αυτή την σημαντική ιδιότητα για την οποία είχε πει «Η θητεία μου στην αρχαία Ελληνική γλώσσα υπήρξε η σπουδαιότερη πνευματική μου άσκηση. Στην γλώσσα αυτή υπάρχει η πληρέστερη αντιστοιχία ανάμεσα στην λέξη και στο εννοιολογικό της περιεχόμενο».

Όπως μας έλεγε και ο Αντισθένης, «Αρχή σοφίας, η των ονομάτων επίσκεψις». Για παράδειγμα ο «άρχων» είναι αυτός που έχει δική του γη (άρα=γή +έχων). Και πραγματικά, ακόμα και στις μέρες μας είναι πολύ σημαντικό να έχει κανείς δική του γη / δικό του σπίτι.

Ο «βοηθός» σημαίνει αυτός που στο κάλεσμα τρέχει. Βοή=φωνή + θέω=τρέχω. Ο Αστήρ είναι το αστέρι, αλλά η ίδια η λέξη μας λέει ότι κινείται, δεν μένει ακίνητο στον ουρανό (α + στήρ από το ‘ίστημι’ που σημαίνει στέκομαι).

Αυτό που είναι πραγματικά ενδιαφέρον, είναι ότι πολλές φορές η λέξη περιγράφει ιδιότητες της έννοιας την οποίαν εκφράζει, αλλά με τέτοιο τρόπο που εντυπωσιάζει και δίνει τροφή για την σκέψη.

Δεκάδες παραδειγμάτων προς γνώση των αγνοούντων…

Για παράδειγμα ο «φθόνος» ετυμολογείται από το ρήμα «φθίνω» που σημαίνει μειώνομαι. Και πραγματικά ο φθόνος σαν συναίσθημα, σιγά-σιγά μας φθίνει και μας καταστρέφει. Μας «φθίνει» – ελαττώνει σαν ανθρώπους – και μας φθίνει μέχρι και τη υγεία μας. Και φυσικά όταν θέλουμε κάτι που είναι τόσο πολύ ώστε να μην τελειώνει πως το λέμε; Μα φυσικά «άφθονο».

Έχουμε την λέξη «ωραίος» που προέρχεται από την «ώρα». Διότι για να είναι κάτι ωραίο, πρέπει να έρθει και στην ώρα του. Ωραίο δεν είναι ένα φρούτο ούτε άγουρο ούτε σαπισμένο, και ωραία γυναίκα δεν είναι κάποια ούτε στα 70 της άλλα ούτε φυσικά και στα 10 της. Ούτε το καλύτερο φαγητό είναι ωραίο όταν είμαστε χορτάτοι, επειδή δεν μπορούμε να το απολαύσουμε.

Ακόμα έχουμε την λέξη «ελευθερία» για την οποία το «Ετυμολογικόν Μέγα» διατείνεται «παρά το ελεύθειν όπου ερά» = το να πηγαίνει κανείς όπου αγαπά. Άρα βάσει της ίδιας της λέξης, ελεύθερος είσαι όταν έχεις την δυνατότητα να πάς όπου αγαπάς. Πόσο ενδιαφέρουσα ερμηνεία…

Το άγαλμα ετυμολογείται από το αγάλλομαι (ευχαριστιέμαι) επειδή όταν βλέπουμε ένα όμορφο αρχαιοελληνικό άγαλμα η ψυχή μας αγάλλεται. Και από το θέαμα αυτό επέρχεται η αγαλλίαση. Αν κάνουμε όμως την ανάλυση της λέξης αυτής θα δούμε ότι είναι σύνθετη από αγάλλομαι + ίαση(=γιατρειά). Άρα για να συνοψίσουμε, όταν βλέπουμε ένα όμορφο άγαλμα (ή οτιδήποτε όμορφο), η ψυχή μας αγάλλεται και ιατρευόμαστε. Και πραγματικά, γνωρίζουμε όλοι ότι η ψυχική μας κατάσταση συνδέεται άμεσα με την σωματική μας υγεία.

Παρένθεση: και μια και το έφερε η «κουβέντα», η Ελληνική γλώσσα μας λέει και τι είναι άσχημο. Από το στερητικό «α» και την λέξη σχήμα μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε τι. Για σκεφτείτε το λίγο…

Σε αυτό το σημείο, δεν μπορούμε παρά να σταθούμε στην αντίστοιχη Λατινική λέξη για το άγαλμα (που άλλο από Λατινική δεν είναι). Οι Λατίνοι ονόμασαν το άγαλμα, statua από το Ελληνικό «ίστημι» που ήδη αναφέραμε σαν λέξη, και το ονόμασαν έτσι επειδή στέκει ακίνητο. Προσέξτε την τεράστια διαφορά σε φιλοσοφία μεταξύ των δύο γλωσσών, αυτό που σημαίνει στα Ελληνικά κάτι τόσο βαθύ εννοιολογικά, για τους Λατίνους είναι απλά ένα ακίνητο πράγμα.

Είναι προφανής η σχέση που έχει η γλώσσα με την σκέψη του ανθρώπου. Όπως λέει και ο George Orwell στο αθάνατο έργο του «1984», απλή γλώσσα σημαίνει και απλή σκέψη. Εκεί το καθεστώς προσπαθούσε να περιορίσει την γλώσσα για να περιορίσει την σκέψη των ανθρώπων, καταργώντας συνεχώς λέξεις.

«Η γλώσσα και οι κανόνες αυτής, αναπτύσσουν την κρίση», έγραφε ο Μιχάι Εμινέσκου, εθνικός ποιητής των Ρουμάνων.

Μια πολύπλοκη γλώσσα αποτελεί μαρτυρία ενός προηγμένου πνευματικά πολιτισμού. Το να μιλάς σωστά σημαίνει να σκέφτεσαι σωστά, να γεννάς διαρκώς λόγο και όχι να παπαγαλίζεις λέξεις και φράσεις.

Η ΜΟΥΣΙΚΟΤΗΤΑ

Η Ελληνική φωνή κατά την αρχαιότητα ονομαζόταν «αυδή». Η λέξη αυτή δεν είναι τυχαία, προέρχεται από το ρήμα «άδω» που σημαίνει τραγουδώ.

Όπως γράφει και ο μεγάλος ποιητής και ακαδημαϊκός Νικηφόρος Βρεττάκος: «Όταν κάποτε φύγω από τούτο το φώς θα ελιχθώ προς τα πάνω, όπως ένα ποταμάκι που μουρμουρίζει. Κι αν τυχόν κάπου ανάμεσα στους γαλάζιους διαδρόμους συναντήσω αγγέλους, θα τους μιλήσω Ελληνικά, επειδή δεν ξέρουνε γλώσσες. Μιλάνε Μεταξύ τους με μουσική».

Ο γνωστός Γάλλος συγγραφεύς Ζακ Λακαρριέρ επίσης μας περιγράφει την κάτωθι εμπειρία από το ταξίδι του στην Ελλάδα: «Άκουγα αυτούς τους ανθρώπους να συζητούν σε μια γλώσσα που ήταν για μένα αρμονική αλλά και ακατάληπτα μουσική. Αυτό το ταξίδι προς την πατρίδα – μητέρα των εννοιών μας – μου απεκάλυπτε έναν άγνωστο πρόγονο, που μιλούσε μια γλώσσα τόσο μακρινή στο παρελθόν, μα οικεία και μόνο από τους ήχους της. Αισθάνθηκα να τα έχω χαμένα, όπως αν μου είχαν πει ένα βράδυ ότι ο αληθινός μου πατέρας ή η αληθινή μου μάνα δεν ήσαν αυτοί που με είχαν αναστήσει», είχε δε δηλώσει: «Στην Ελληνική υπάρχει ένας ίλιγγος λέξεων, διότι µόνο αυτή εξερεύνησε, κατέγραψε και ανέλυσε τις ενδότατες διαδικασίες της ομιλίας και της γλώσσης, όσο καμία άλλη γλώσσα.»

Ο διάσημος Έλληνας και διεθνούς φήμης μουσικός Ιάνης Ξενάκης, είχε πολλές φορές τονίσει ότι, ‘η μουσικότητα της Ελληνικής είναι εφάμιλλη της συμπαντικής’.

Αλλά και ο Γίββων μίλησε για ‘μουσικότατη και γονιμότατη γλώσσα, που δίνει κορμί στις φιλοσοφικές αφαιρέσεις και ψυχή στα αντικείμενα των αισθήσεων’.

Ας μην ξεχνάμε ότι οι Αρχαίοι Έλληνες δεν χρησιμοποιούσαν ξεχωριστά σύμβολα για νότες, χρησιμοποιούσαν τα ίδια τα γράμματα του αλφαβήτου. «Οι τόνοι της Ελληνικής γλώσσας είναι μουσικά σημεία που μαζί με τους κανόνες προφυλάττουν από την παραφωνία μια γλώσσα κατ’ εξοχήν μουσική, όπως κάνει η αντίστιξη που διδάσκεται στα ωδεία, ή οι διέσεις και υφέσεις που διορθώνουν τις κακόηχες συγχορδίες», όπως σημειώνει η φιλόλογος και συγγραφεύς Α. Τζιροπούλου-Ευσταθίου.

Όπως γράφει και ο Ρωμαίος Οράτιος «Η Ελληνική φυλή γεννήθηκε ευνοημένη με μία γλώσσα εύηχη, γεμάτη μουσικότητα».

Είναι γνωστό εξάλλου πως όταν οι Ρωμαίοι πολίτες πρωτάκουσαν στην Ρώμη Έλληνες ρήτορες, συνέρρεαν να αποθαυμάσουν, ακόμη και όσοι δεν γνώριζαν Ελληνικά, τους ανθρώπους που «ελάλουν ώς αηδόνες». Δυστυχώς κάπου στην πορεία της Ελληνικής φυλής, η μουσικότητα αυτή (την οποία οι Ιταλοί κατάφεραν και κράτησαν) χάθηκε, προφανώς στα μαύρα χρόνια της Τουρκοκρατίας.

Να τονίσουμε εδώ ότι οι άνθρωποι της επαρχίας του οποίους συχνά κοροϊδεύουμε για την προφορά τους, είναι πιο κοντά στην Αρχαιοελληνική προφορά από ότι εμείς οι άνθρωποι της πόλεως.

Πηγή: Inews24-ellinikoarxeio.com

Άνεργοι… Οι "άχρηστοι" της "Νέας Ελλάδας" του 2021

Την πρωτοχρονιά του 1863, ο πρόεδρος Λίνκολν υπέγραψε το περίφημο διάταγμα για τη χειραφέτηση των μαύρων. 

Με τη Διακήρυξη της 1ης Ιουλίου 1863, ο Λίνκολν δήλωσε ότι θα ήταν ελεύθεροι όλοι οι δούλοι και παρά τις πολλές ασάφειες τότε, ήταν ένα βήμα για την ανθρωπότητα και την κατάργηση της δουλείας μέχρι τα σημερινά δικαιώματα της Εργασίας.

Σε δήλωσή του ο Πρωθυπουργός είπε ότι το 2021 η “Νέα Ελλάδα” δεν θα είναι πλέον «όραμα», αλλά θα είναι πια πραγματικότητα !

Ποιά όμως είναι η Ελλάδα που οραματίζεται και ποιά η ζωή των Πολιτών αυτής της χώρας που ονειρεύονται οι οπαδοί του απάνθρωπου νεοφιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης;

Οι υποθέσεις και τα οράματα ανήκουν στο κόσμο των ιδεών και της φαντασίας, αλλά οι πράξεις μας είναι αυτές που τελικά θα μας χαρακτηρίσουν.

Η πραγματικότητα λοιπόν που έχει ετοιμαστεί για το μέλλον στην Ελλάδα δεν είναι κάτι που θα έρθει, είναι ήδη εδώ και νομοθετημένη!

Μάλιστα είναι οι μόνοι νόμοι των Μνημονίων που ψηφίστηκαν και εφαρμόστηκαν άμεσα και χωρίς χρονοτριβή ή αντιδράσεις από τα κομματικά Συνδικαλιστικά Σωματεία. Με πρόφαση ότι οι μισθοί αποτελούν τροχοπέδη για την ανταγωνιστικότητα, μείωσαν το μισθολογικό κόστος, ασφαλιστικές εισφορές και εργατικά δικαιώματα. Ελαστικά ωράρια, «συμβάσεις ορισμένου χρόνου», μείωση βασικού μισθού, μετενέργεια, εύκολες απολύσεις, Ειδικές Επιχειρησιακές Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας (ΕΕΣΣΕ), συμβάσεις δοκιμής για 1 έτος χωρίς αποζημίωση.
Δεν ήταν όμως δημοσιονομικό το πρόβλημα που ήθελαν να λύσουν, με αυτά τα νομοθετήματα, αλλά να καταλύσουν την ίδια την έννοια της Ελευθερίας, όπως αυτή εκφράστηκε από την νεωτερικότητα δηλαδή την ανθρώπινη αυτοτέλεια, την πρόοδο, την ευημερία, παρέκαμψαν ακόμη και την ίδια την ιδέα του Φιλελευθερισμού του υποτίθεται ότι οι ίδιοι εκπροσωπούν !

Στο όραμα τους, δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα της Εργασίας “προϊόν”, αλλά η ίδια η Εργασία είναι το Προϊόν, το οποίο μπαίνει στον χρηματιστήριο της Αγοράς. Κατάφεραν δηλαδή να είναι εμπόρευμα, όχι μόνον η υπεραξία της εργασίας του εργαζομένου, δηλαδή το προϊόν που παράγει, αλλά ο ίδιος ο Εργαζόμενος!

Για να πετύχουν όμως αυτό χρειάζονται και τους νέους Σκλάβους, που να είναι πρόθυμοι να σκλαβωθούν, για να αποκτήσουν την κατ’ επίφαση Ελευθερία τους.

Αυτοί είναι οι παρίες της ανεργίας, οι απόβλητοι από την αγορά Εργασίας, οι “άχρηστοι” του ανήθικου Νεοφιλελευθερισμού. Χωρίς δικαιώματα, χωρίς Παιδεία, χωρίς Υγεία, χωρίς την Ελευθερία του αυτεξούσιου Πολίτη ,χωρίς τελικά ζωή.

Τα συσσίτια, οι “φιλανθρωπίες” και οι άστεγοι που τώρα μας φαίνονται εξοργιστικά ως εικόνες, θα είναι κάτι το “φυσιολογικό” στη Νέα Ελλάδα τους.

Ξεκίνησαν με την διάλυση του ιδιωτικού τομέα, τώρα οδηγούνται σε απολύσεις και από τον Δημόσιο τομέα, όπου είναι και τα πολλά λεφτά, γιατί δεν υπάρχει καλύτερος πελάτης από το ίδιο το Κράτος, πόσο μάλλον όταν αυτό διοικείται από διεφθαρμένους και διαπλεκόμενους Πολιτικούς, οπότε δεν χρειάζεται να μπει κάποιος στον υγιή ανταγωνισμό, αφού υπάρχουν οι . . . φωτογραφικοί διαγωνισμοί.

Ήδη, λειτουργούν και συναλλάσσονται με το Δημόσιο, πολλοί Εργολάβοι και ΜΚΟ, οι οποίοι προσφέρουν Εργαζόμενους προς απασχόληση, σε θέσεις που δούλευαν συμβασιούχοι ή stage. Έτσι πολλοί υπάλληλοι ενώ είχαν συμβάσεις με δημόσια επιχείρηση ή ΔΕΚΟ βρέθηκαν να δουλεύουν στο ίδιο γραφείο, το ίδιο ωράριο αλλά με άλλο Εργοδότη και φυσικά με χαμηλότερη αμοιβή, καθώς μέρος της το εκμεταλλεύεται ο Εργολάβος που τον “απασχολεί”. Αυτός είναι κι ένας καλός τρόπος να εμφανιστεί μειωμένος ο Δημόσιος Τομέας, αφού αυτοί οι άνθρωποι είναι ουσιαστικά “ανύπαρκτοι”!

Οι απολύσεις στο Δημόσιο, που τόσο επιμένουν οι μνημονιακοί Πολιτικοί με την βοήθεια του κοινωνικού αυτοματισμού και της απαξίωσης του Δημόσιου λειτουργήματος τα προηγούμενα χρόνια, θα δώσει πεδίο δόξης λαμπρό γι αυτούς, που αναγκαστικά θα προσφερθούν να καλύψουν τα κενά της λειτουργίας του Κράτους, χωρίς να γίνονται νέες Προσλήψεις.

Ήδη ακούγονται πολλά ακόμη και για ιδιωτικές ΔΟΥ αλλά και πολλές πολυεθνικές θα σπεύσουν να εκμεταλλευτούν αυτές τις μεθόδους για εποχικό ή “ελαστικό” προσωπικό τους. Για τις μικρές ή μικρομεσαίες επιχειρήσεις όλα αυτά είναι από άχρηστα έως καταστροφικά, για όσους απασχολούν πχ από 1 έως 10-15 εργαζομένους, γιατί στεγνώνουν από ρευστό , ακόμη περισσότερο την πραγματική Οικονομία.

Όλη η χώρα, όλη η Ευρώπη, μετατρέπεται σε ένα τεράστιο στρατόπεδο ανθρώπων δυο ταχυτήτων, των χρήσιμων και των ανέργων. Ο Βορράς απορροφά τους πιο καταρτισμένους και μορφωμένους για την διατήρηση της τεχνολογικής υπεροχής του, απλώς η ξενιτιά άλλαξε όνομα στο πολιτικώς ορθό “κινητικότητα”, ενώ ο Νότος θα ερημώσει και θα μείνει με τους χαμηλόμισθούς ημεδαπούς αλλά και μετανάστες σε μια τεράστια Ειδική Οικονομική Ζώνη.
“Η απάντηση σε αυτή την λαίλαπα μπορεί να είναι μόνο η επαναφορά στις αξίες που έχτισαν την Ευρώπη, δηλαδή του Ελληνισμού. 

Η αξία του άνθρωπου ως Πολίτη και ως βασικού συστατικού της Κοινωνίας κι όχι σαν απρόσωπη νομισματική και οικονομική μονάδα. Δεν είναι οικονομικό το εμπόδιο, είναι καθαρά πολιτικό, δεν έχει να κάνει με την ανταγωνιστικότητα αλλά με τον τρόπο αντιμετώπισης της Εργασίας και τους νόμους που την διέπουν και την προστατεύουν.”

Πηγή: Inews24

Οικονομικό «Blitzkrieg»!!!

Εδώ δεν έχουμε «δόγμα του σοκ». Έχουμε οικονομικό «Blitzkrieg»!!!

Όσοι έχουν ασχοληθεί –είτε τηλεοπτικά, είτε βιβλιογραφικά, είτε και τα δύο- με την Ιστορία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ακούγοντας απόψε για το νομοσχέδιο του ανώτερου διοικητικού υπαλλήλου του γερμανικού υπουργείου οικονομικών, Γιάννη Στουρνάρα, βάσει του οποίου η τοκογλυφία γίνεται επίσημη κρατική επιλογή και πρακτική, σίγουρα τους ήρθε στο νου ο όρος «κεραυνοβόλος πόλεμος», ή «πόλεμος-αστραπή» (γερμανιστί: «Blitzkrieg»).

Η συγκεκριμένη πολεμική τακτική επινοήθηκε κι εφαρμόστηκε από το Γερμανό στρατηγό, Χάϊντς Γκουντέριαν και χαρακτηριζόταν από... αιφνιδιαστικές επιθέσεις, ταχύτατες προωθήσεις δυνάμεων στην εχθρική περιοχή, με συντονισμένη ισχυρή υποστήριξη από αεροπορικές δυνάμεις, που κτυπούσαν και αιφνιδίαζαν τον εχθρό. Οι νίκες των γερμανικών δυνάμεων στην Πολωνία, στη Γαλλία και κατά την πρώτη φάση της εισβολής στη Σοβιετική Ένωση, είχαν τη σφραγίδα του Blitzkrieg.

Ας κάνουμε μια αναλογική αντιπαραβολή των επιμέρους τομέων της συγκεκριμένης πολεμικής τακτικής, με τα καθ’ ημάς και θα καταλάβουμε πολλά. Έχουμε και λέμε λοιπόν...

v  Στο στρατιωτικό Blitzkrieg, η Αεροπορία επιτίθεται τόσο στο κύριο εχθρικό μέτωπο όσο και - το σημαντικότερο - στα μετόπισθεν, προσβάλλοντας αποθήκες υλικού, σταθμούς διαβιβάσεων και διοίκησης, κόμβους επικοινωνίας και μεταφοράς (δρόμους, σιδηροδρομικές γραμμές, γέφυρες).

Στο οικονομικό Blitzkrieg το ρόλο της «Αεροπορίας» αναλαμβάνουν τα ΜΜΕ, με καθολικές και καταιγιστικές επιδρομές στη συνείδηση και το θυμικό των αμυνομένων, προετοιμάζοντας παράλληλα το έδαφος για την εφαρμογή των πολιτικών και οικονομικών  επιλογών, που ακολουθούν.

v  Στο στρατιωτικό Blitzkrieg τα άρματα μάχης, σε πυκνούς σχηματισμούς διασπούν τις εχθρικές γραμμές και διεισδύουν βαθιά στην εχθρική περιοχή, προκαλώντας ακόμη μεγαλύτερη αποδιοργάνωση των μετόπισθεν. Τα άρματα ακολουθούνται από μηχανοκίνητες μονάδες, οι οποίες εμπλέκονται με τις αμυνόμενες δυνάμεις αποτρέποντάς τις από το να δημιουργήσουν σημαντικές εστίες άμυνας.

Στο οικονομικό Blitzkrieg το ρόλο των «αρμάτων μάχης» αναλαμβάνουν ψυχοπαθή ρεμάλια και χοντρόπετσα καθάρματα σαν τον Τόμσεν, το Στουρνάρα, τον Άδωνι, το Θεοχάρη, τον Καραβίτη κλπ, ήτοι τοπολιτικό και τεχνοκρατικό προσωπικό, το οποίο ορμά μέσα στις συνθήκες, που έχουν δημιουργήσει τα ΜΜΕ (Αεροπορία), με σκοπό να εφαρμόσει τις επιλογές των κατακτητών εν μέσω μια αποδιοργανωμένης και σαστισμένης κοινωνίας.

v  Στο στρατιωτικό Blitzkrieg το πεζικό, μαζί με δυνάμεις υποστήριξης, επιτίθενται στις εχθρικές πτέρυγες με στόχο τη συνένωση με τις υπόλοιπες ομάδες επίθεσης, αποκόπτοντας τις εχθρικές δυνάμεις και, τελικά, περικυκλώνοντας ή ενθυλακώνοντάς τις.

Στο οικονομικό Blitzkrieg το ρόλο του «πεζικού» παίζουν οι εισπρακτικοί και άλλοι διοικητικοί μηχανισμοί,οι οποίοι έχουν περάσει στα χέρια των διεθνών εκπροσώπων του μαύρου χρηματοπιστωτικού χρήματος, που –σε συντονισμό με το πολιτικό και τεχνοκρατικό προσωπικό-επιτίθενται στο λαό με σκοπό να τον περικυκλώσουν σ’ ένα φαύλο κύκλο φτώχειας, απελπισίας, ηττοπάθειας και χαμηλής αυτοεκτίμησης.

v  Στο στρατιωτικό Blitzkrieg άλλες μηχανοκίνητες μονάδες, διεισδύουν στα μετόπισθεν, παρεμποδίζοντας την υποχώρηση των αμυνομένων και τον ανεφοδιασμό τους σε τρόφιμα, πολεμοφόδια και καύσιμα.

Στο οικονομικό Blitzkrieg το ρόλο των «άλλων μηχανοκίνητων μονάδων» παίζουν οι πραιτωριανοί, ένοπλοι συνεργάτες των επιτιθεμένων, ήτοι τα προδοτικά καθάρματα των ΜΑΤ μαζί με τους υπόλοιπους νεοναζιστικούς-φιλογερμανικούς θύλακες (ΕΚΑΜ. ΔΙΑΣ, ΔΕΛΤΑ κλπ), καθώς και οι μισθοφόροι της Black Water (που αναλαμβάνουν οσονούπω), οι οποίοι έρχονται να συμπληρώσουν το υπόλοιπο σκηνικό, τρομοκρατώντας και κακοποιώντας όσους -παρά το προηγηθέν Blitzkrieg-  αντιστέκονται ακόμα.

Που σκόνταψε το περίφημο στρατιωτικό Blitzkrieg; Στη Σοβιετική Ένωση και ειδικότερα στο Στάλινγκραντ, διότι βρήκε αντιμέτωπο τον ενωμένο κι αποφασισμένο για μάχη «μέχρις εσχάτων» σοβιετικό λαό, ο οποίος βροντοφώναξε «Δεν υπάρχει για μας γη πίσω απ’ το Βόλγα! Ούτε μια σπιθαμή πατρώας γης στα χιτλερικά καθάρματα!».

Εκεί θα σκοντάψει και το οικονομικό Blitzkrieg των Funds, του Σόιμπλε, των τραπεζιτών και των ψυχάκηδων τεχνοκρατών της Πλ. Συντάγματος: Στην ενωμένη- πέρα από πολιτικές, φιλοσοφικές, θρησκευτικές, ή άλλες διαφορές- παλλαϊκή και μέχρις εσχάτων αντίστασης του ελληνικού λαού. Με πρώτο και κύριο στόχο να γλιτώσουν τα παιδιά και οι παππούδες από την πείνα και το θάνατο, την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα με έλεγχο εισροής και εκροής κεφαλαίων και ταυτόχρονη ενίσχυση της ντόπιας (πρωτογενούς και μη) παραγωγής. Αλλιώς, αυτός ο λαός θα πάψει να υπάρχει πλέον στην Ιστορία. Διαλέγουμε και παίρνουμε λοιπόν.

 Πηγή