Σκεπτόμενοι Πολίτες ή απλοί ψηφοφόροι....

Σήμερα, η Πατρίδα κινδυνεύει από δημαγωγούς τύπου αρχηγού ΣΥΡΙΖΑ, από επιπόλαιες ενέργειες των οποίων η Χώρα οδηγείται εκτός Ευρώπης. Αν αυτό συμβεί, θα είναι συμφορά πολύ μεγαλύτερη, ακόμη και από την Εθνική καταστροφή του 1922 στη Μ. Ασία. Από αυτήν τη συμφορά ανανήψαμε σε περίπου μια δεκαετία. Από αυτή που μας ετοιμάζουν σήμερα οι δημαγωγοί, απευθυνόμενοι προς μη ενημερωμένους και συνεπώς «μη σκεπτόμενους» ψηφοφόρους, θα ανανήψουμε, σε μισόν αιώνα. Αν δεν καταφέρουμε τώρα, προ των εκλογών, να χρησιμοποιήσουμε τα μάτια μας για να βλέπουμε, είναι βέβαιο ότι θα αναγκαστούμε να τα χρησιμοποιήσουμε για να κλαίμε, όλοι μαζί, επί πολλά χρόνια. Δυστυχώς, ο απλός Λαός δεν ενημερώνεται λεπτομερώς, ειλικρινώς και συνεχώς από την υπεύθυνη πολιτική ηγεσία, ώστε να καταστεί "σκεπτόμενος'' και να ενεργεί με γνώμονα το γενικότερο συμφέρον και όχι το ''γινάτι'' που του καλλιέργησαν οι ανεύθυνοι δημαγωγοί.

Είναι δυνατόν σήμερα η Ελλάδα, στη δεινή οικονομική κατάσταση που βρίσκεται, να στηριχθεί, για την επιβίωσή της, σε κομμουνιστικές πρακτικές που απέτυχαν και προκάλεσαν την πλήρη εξαθλίωση των Λαών παντού όπου εφαρμόστηκαν; Ζηλέψαμε τους δυστυχείς Λαούς των μοναδικών στον κόσμο κομμουνιστικών καθεστώτων της Β. Κορέας και της Κούβας;  Με ποιές σκουριασμένες αριστερές ιδεολογίες και με ποιά πείρα θα διοικήσει ο αιθεροβάμων ‘αρχηγός’ του ΣΥΡΙΖΑ; Με αυτή που απέκτησε στις καταστρεπτικές για την οικονομία συντεχνιακές κινητοποιήσεις; στις καταλήψεις δημοσίων κτιρίων και λιμανιών; στο χάϊδεμα των αυτιών των κουκουλοφόρων; στην υπονόμευση του έργου των υπευθύνων Κυβερνήσεων; στην πολιτική στήριξη παρανόμων και εκβιαστικών αιτημάτων των χορτάτων του δημοσίου, των ΔΕΚΟ και λοιπών προνομιούχων συνδικάτων;

Έχει την εντύπωση πως οι σκεπτόμενοι Έλληνες, δε γνωρίζουν ότι η αριστερά από εμφανίσεως του Κομμουνιστικού κόμματος στην Ελλάδα, έδρασε πάντοτε κατά των συμφερόντων της πατρίδος και ότι τα αριστερά κόμματα έχουν την ίδια ευθύνη, αν όχι μεγαλύτερη, με αυτά που κυβέρνησαν επί 38 χρόνια και κατέστρεψαν τη Χώρα; Θα μας κυβερνήσει και θα μας εκπροσωπήσει στην Ευρώπη εκείνος που κινητοποιούσε το πεζοδρόμιο και τα συνδικάτα σε κάθε προσπάθεια υλοποιήσεως των μεταρρυθμίσεων;
Πόσοι είναι άραγε σήμερα οι σκεπτόμενοι Έλληνες; Σε τηλεοπτική συζήτηση υψηλού επιπέδου (απ’ τις λίγες που γίνονται τα τελευταία χρόνια στα τουρκοκάναλα των ΜΜΕ), διαπρεπής και γνωστός στο πανελλήνιο καθηγητής Ελληνικού πανεπιστημίου, απαντών σε ερώτηση του διευθύνοντος τη συζήτηση δημοσιογράφου, ανέφερε ότι ‘''σκεπτόμενος πολίτης'' είναι εκείνος που έχει πλήρη σφαιρική ενημέρωση, σε έκταση τέτοια ώστε να δύναται να εξαγάγει χρήσιμα συμπεράσματα και να λαμβάνει αντικειμενικά ορθές αποφάσεις, στο πλαίσιο των υποχρεώσεών του προς την κοινωνία.’

Από σχετική έρευνα ελληνικού Πανεπιστημίου, προέκυψε ότι περίπου 15% των πολιτών έχουν την αναγκαία ενημέρωση που τους δίδει τη δυνατότητα να θεωρούνται ''σκεπτόμενοι''. Τραγικό μεν, αληθές δε…!!!

πηγή: 'Ελεύθερη Ζώνη'

Πικρές Αλήθειες- Καπιταλιστέs vs Κομμουνιστές

Έλεγαν ότι αν έρθουν οι κομμουνιστές στην εξουσία, θα πάρουν τα σπίτια των εργαζομένων. Τώρα, αφού τους έπεισαν να πάρουν δάνεια, τους αφαιρούν τη δουλειά, τους μειώνουν μισθούς και συντάξεις και κόβουν το εφάπαξ.

Αποτέλεσμα, εκατοντάδες χιλιάδες οικογενειάρχες να μην μπορούν να πληρώσουν τις δόσεις και ήδη χιλιάδες σπίτια απειλούνται με κατασχέσεις που έχουν αναβληθεί μόνο προσωρινά. Αλλά και τις δόσεις να πληρώνεις κανονικά, πληρώνεις με βάση μια τιμή που δεν ισχύει πια. Η αξία του σπιτιού σου πέφτει συνεχώς. Δανείστηκες και πληρώνεις για διαμέρισμα 130 χιλιάδων ευρώ που σήμερα έχει αξία 80 και αύριο θα έχει 50 και -πολύ πιθανό- μεθαύριο 30, αλλά εσύ χρωστάς και θα πληρώνεις με βάση το 130 που ήταν η αξία του δύο χρόνια πριν! Και σαν να μην φτάνουν όλα αυτά, παγίδευσαν τους ιδιοκτήτες με τους ημι-υπαίθριους χώρους και τώρα ετοιμάζονται να αυξήσουν τις αντικειμενικές αξίες ώστε να πληρώνεις φόρο για μια αξία πολλαπλάσια της πραγματικής.

Έχοντας ήδη χαμηλώσει το όριο για την επιβολή του φόρου ακίνητης περιουσίας, ο μέσος ιδιοκτήτης βαφτίζεται «μεγαλοϊδιοκτήτης»! Σου φορολογούν, λοιπόν, το σπίτι, ακόμα και το πατρικό στο χωριό, σου επιβάλλουν έκτακτο χαράτσι και τώρα σκοπεύουν να σε φορολογήσουν σε τακτική βάση εάν μένεις ο ίδιος στο σπίτι σου, με φόρο ιδιοκατοίκησης. Δηλαδή, το κράτος θα σου παίρνει ενοίκιο για το σπίτι που εσύ είσαι ιδιοκτήτης, επειδή μένεις σ' αυτό. Κι εσύ, βεβαίως, έχεις αγοράσει σπίτι δουλεύοντας δεκαετίες ολόκληρες, έχεις δανειστεί γι' αυτό, μόνο και μόνο για να μην πληρώνεις ενοίκιο. Έλεγες, τουλάχιστον, και δουλειά να μην έχω, θα έχω μία στέγη. Τώρα, αν δεν μπορείς να πληρώσεις κάτι απ' όλα αυτά τα χαράτσια, το κράτος και οι τράπεζες θα σου παίρνουν το σπίτι για να το μεταπωλούν έναντι πινακίου φακής στις συμμορίες των «επενδυτών». Με λίγα λόγια, σε πάνε για άστεγο ή για αιωνίως χρεωμένο. Αυτά που βλέπουμε στην Αμερική. Ολόκληρες οικογένειες να μένουν σε τροχόσπιτα, κοντέινερ και αντίσκηνα. Κι αν δεν το χάσεις, να βαρυγκομάς για να το κρατήσεις.

Στις σοσιαλιστικές χώρες, αυτές που διαλύθηκαν από τα αλλοτριωμένα κόμματα που τις κυβερνούσαν, δεν υπήρχε άνθρωπος χωρίς το σπίτι του. Έχουν περάσει είκοσι χρόνια και οι άνθρωποι ζούνε σήμερα αξιοπρεπώς σε Ρωσία, Ουκρανία κ.λπ., επειδή είχαν αυτά τα σπίτια, παρ' όλο που τώρα στερούνται όλων των άλλων παροχών που ταυτίζονταν πριν το '90 με την κατοικία. Γιατί, επί υπαρκτού σοσιαλισμού, μαζί με το σπίτι, είχαν όλες τις αναγκαίες παροχές έναντι ενός συμβολικού τιμήματος, δηλαδή, γκάζι, ηλεκτρικό ρεύμα, ζεστό νερό και συντήρηση. Ακόμα και στις εποχές που το σύστημα δεν πήγαινε καλά, κανένας από τους γραφειοκράτες δεν σκέφτηκε να βάλει χέρι στα σπίτια των ανθρώπων.

Εδώ, στα μέρη μας, η κατοικία εξελίσσεται σε είδος υπερπολυτελείας και σε πραγματικό βραχνά για τους πολίτες. Με διογκωμένα δημοτικά τέλη, πανάκριβο πετρέλαιο θέρμανσης, πρόβλημα συντήρησης των περισσότερων κτηρίων και το μαζικό κύμα διαρρήξεων και κλοπών, η κατοικία από στοιχειώδες κοινωνικό αγαθό μετατρέπεται σε ασήκωτο οικονομικό, κοινωνικό και ψυχολογικό βάρος.

Είναι φανερό ότι έχει δρομολογηθεί η αρπαγή των σπιτιών των εργαζομένων. Και όχι μόνο των διαμερισμάτων, αλλά κάθε ακίνητης περιουσίας. Ετοιμάζονται να φορολογήσουν ακόμα και τα χωράφια που έχουν κληρονομήσει πολλοί άνθρωποι από τους γονείς τους, στα χωριά, τα εκτός σχεδίου, τα οποία ούτε εισόδημα αποφέρουν, ούτε μπορούν να πουληθούν. Οι τοκογλύφοι θέλουν να επιβαρύνουν τον πολίτη μέχρι να τον λυγίσουν και να τον υποτάξουν πλήρως.

Αυτό, σε μερικές περιοχές που ενδιαφέρουν τους «επενδυτές», σημαίνει ότι αυτοί θα παίρνουν τη γη τζάμπα, αφού οι ιδιοκτήτες δεν θα μπορούν να πληρώνουν τόσα πολλά και ασήκωτα χαράτσια. Γίνεται, δηλαδή, μια σχεδιασμένη, συστηματική εκστρατεία αναδιανομής της γης υπέρ των πλουσίων με τη βίαιη παρέμβαση του κράτους.

πηγή: ‘έγραψε ο Στέλιος Ελληνιάδης’

Η Τραγωδία της Πίστης!!!

Ο άνθρωπος, από ποιητής πολιτιστικών δημιουργημάτων, μας παρουσιάζεται σαν μοναδικός ποιητής του σύμπαντος. Οι ουρανοξύστες μας εμποδίζουν να δούμε τη συμπαντική οικία του Θεού. Κάτω από τον πηλό της ανθρώπινης μυρμηγκοφωλιάς μας, αδυνατούμε να δούμε τον ουρανό. 

Είμαστε άδικοι, γι αυτό εκτιμούμε το έργο περισσότερο από τον εργάτη. Παρατηρούμε έναν μεγαλοπρεπή καθεδρικό ναό με θαυμασμό, αλλά ταυτόχρονα κοιτάζουμε με μεγάλη περιφρόνηση τους ανθρώπους, λες κι ο ναός αξίζει να θαυμάζεται περισσότερο από τους ανθρώπους που τον έφτιαξαν, τους δημιουργούς. 

Συχνά παρατηρούμε επίσης με θαυμασμό τη φύση, αλλά λησμονούμε τον δημιουργό της, λες και το κτιστό αξίζει περισσότερο από τον Κτίστη του. Παρατηρούμε τον άνθρωπο στο ρόλο που διαδραματίζει στον κόσμο αυτόν, αλλά τον θαυμάζουμε περισσότερο από Εκείνον που τον έπλασε και τον όρισε σε αυτόν τον ρόλο. 

Αυτή είναι η πλάνη από την οποία προέρχεται η τραγωδία της πίστης που ταλανίζει τις ψυχές μας.

Πηγή: ‘έγραψε ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς’

Η ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ

Δυστυχώς, αν και απέμειναν ελάχιστες μόνον ημέρες για τη διενέργεια των εκλογών της 17ης Ιουνίου, οι αρχηγοί μικρών και μεγαλύτερων αντιμνημονιακών κομμάτων, αντί να δώσουν τα χέρια τους σε κοινό αγώνα απελευθέρωσης της χώρας, αναλώνονται σε αλληλοκατηγορίες και σε μέτρηση του βαθμού δογματικής ορθοδοξίας στις κατευθύνσεις του, καθένα απ’ αυτά.

Παρότι οι λόγοι της, όντως, ασυγχώρητης άρνησης συμφωνίας μεταξύ των αντιμνημονιακών κομμάτων, η οποία κινδυνεύει να παρατείνει την καταστρεπτική παραμονή μνημονιακών στην εξουσία, είναι πολυάριθμοι, ωστόσο διαπιστώνεται ότι οι σημαντικότεροι εξ αυτών επικεντρώνονται στις διαφορές «πολιτικών πεποιθήσεων», όπως επίσης και ότι οι όποιες διαφορές πιθανώς υπάρχουν και εμποδίζουν τον κοινό αγώνα, είναι οριακές, και θα έπρεπε προς το παρόν να παραβλεφθούν.

Όλοι οι Έλληνες και οι Ελληνίδες, πρέπει να παρακάμψουν τα ταμπού των «πολιτικών πεποιθήσεων», ανεξαρτήτως αν αυτές εκφράζονται στον αριστερό, στον κεντρώο ή στον δεξιό χώρο. Τώρα που η πατρίδα χάνεται και ξεπουλιέται, ο λαός της εξαθλιώνεται και δεν υπάρχει ελπίδα καμιά αν παραμείνουμε στο θανατηφόρο αγκάλιασμα των Μνημονίων και των Μνημονιακών, δηλαδή αυτών που αφού τα υπέγραψαν, τώρα κόπτονται για την πιστή εφαρμογής τους μέσα από μια πιθανή επαναδιαπραγμάτευση (όχι βέβαια επί της ουσίας), επείγει η σωτηρία της Χώρας, που μόνο οι Αντιμνημονιακοί μπορούν να της εξασφαλίσουν.

Σε πείσμα του εξαιρετικά αβέβαιου και ρευστού εκλογικού σκηνικού, που θα συγκεκριμενοποιηθεί στις 17 Ιουνίου, ας ελπίσουμε όλοι σε μια μετεκλογική αντιμνημονιακή συμμαχία. Και αν αυτό επιτευχθεί, τότε θα έχει αρχίσει η εκστρατεία απελευθέρωσης της Ελλάδος.

Παραμονές των εκλογών της 6^ης Μαϊου, σε σχολιασμό της η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, ανέφερε τα εξής:

«Με το εξαιρετικά υψηλό αντιμνημονιακό ποσοστό, που δείχνουν όλες οι δημοσκοπήσεις, και που ξεπερνά το 80%, ο ελληνικός λαός εκφράζει σταθερά την αντίθεση του, και γιατί όχι και την οργή του, για την άθλια κατάσταση στην οποία τον έσυραν τα Μνημόνια, θέτοντας έτσι ως πρωταρχικό στόχο την άμεση απελευθέρωσή του από το ζυγό του κατακτητή.

Ο στόχος αυτός, θεωρητικά, θα μπορούσε να επιχειρηθεί με σχετική ευκολία, αν τα αντιμνημονιακά κόμματα και κινήματα έσπευδαν να συνεργαστούν, προεκλογικά. Θα ικανοποιούσαν έτσι, την επιθυμία της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Οι διαφορές κατευθύνσεων, ανάμεσά του, δεν θα ήταν πρόβλημα, εφόσον η όποιας μορφής κυβέρνηση συνεργασίας θα ολοκλήρωνε το έργο της με την εκδίωξη, από τη χώρα, των κατακτητών. Αργότερα, θα υπήρχε ο απαραίτητος χρόνος δημιουργίας μιας μακροβιότερης κυβέρνησης, για να προχωρήσει προς την αναγέννηση και την ανασυγκρότηση της χώρας.

Μια τέτοια ισχυρή συμμαχική κυβέρνηση, που θα εκπροσωπούσε το μεγαλύτερο τμήμα του ελληνικού λαού, θα είχε τη δύναμη να καταγγείλει τις «αθλιότητες», που έδεσαν το λαό μας χειροπόδαρα, να επικαλεστεί το απεχθές και επαχθές περιεχόμενό τους, να αναφερθεί στη σωρεία των νομικών ατοπημάτων και ανεπαρκειών τους, να υποστηρίξει την παντελή έλλειψη ειλικρινούς πληροφόρησης, που αντιθέτως υποκαταστάθηκε από συνεχή κατατρομοκράτηση και από ανείπωτης έκτασης εκβιασμούς. Να στραφεί, στη συνέχεια, προς την υπόλοιπη Ευρώπη, που άρχισε και αυτή να δεινοπαθεί, από την μερκελική μονομανία, της χωρίς ημερομηνία λήξης λιτότητας, και επιτέλους να ζητήσει βοήθεια για την οικονομική γενοκτονία, που οι δυνάστες του τού επιβάλλουν ανενδοίαστα.»

Λογιστικός έλεγχος του χρέους: Στόχος & Όροι

Στην επικαιρότητα επανήλθε το αίτημα συγκρότησης επιτροπής λογιστικού ελέγχου που θα ανοίξει τα βιβλία του δημόσιου χρέους με αφορμή τις πέντε προτάσεις που κατέθεσε ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, παραλαμβάνοντας την διερευνητική εντολή για τον σχηματισμό κυβέρνησης από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Πρόκειται για ένα αίτημα που μέχρι στιγμής έχει συναντήσει την θερμή ανταπόκριση της ελληνικής κοινωνίας. Ήδη, η Πρωτοβουλία για τη συγκρότηση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου (ΕΛΕ) που ιδρύθηκε τον Μάρτιο του 2011, με ακριβώς αυτό το στόχο, έχει συγκεντρώσει περισσότερες από 60.000 υπογραφές σε ψήφισμα, με το οποίο ζητά τον σχηματισμό μιας τέτοιας επιτροπής, που θα είναι ανεξάρτητη, διεθνής και θα λογοδοτεί στην κοινωνία. Το αίτημα είχε υποστηριχθεί κι από πολλές διεθνείς προσωπικότητες. Από την ιδρυτική της μάλιστα συνέντευξη η Πρωτοβουλία είχε αποκλείσει το ενδεχόμενο να εκφυλισθεί σε Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής γιατί το αποτέλεσμα θα ήταν το κουκούλωμα των αλλεπάλληλων σκανδάλων τα οποία συνοδεύουν την έκρηξη του ελληνικού δημόσιου χρέους. Επίσης είχε ειπωθεί με σαφήνεια ότι το αίτημα δεν απευθυνόταν στην τότε κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου, δεδομένου του καθόλου …έντιμου πρότερου βίου της. Κανείς εκ των ιδρυτών της Πρωτοβουλίας δεν ήθελε να χρησιμοποιηθεί η πρόταση του λογιστικού ελέγχου από την κυβέρνηση και τους πιστωτές ως ένα μέσο νομιμοποίησης των απαιτήσεων των δανειστών.

Ο ριζοσπαστικός χαρακτήρας του αιτήματος φάνηκε πολύ γρήγορα από την απροθυμία του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ να υιοθετήσουν το αίτημα, υπό οποιαδήποτε εκδοχή ή ερμηνεία του. Αντίθετα με ότι συνέβη στην αντίπερα πολιτική όχθη όπου οι περισσότεροι πολιτικοί χώροι οι οποίοι τάσσονται κατά του Μνημονίου το υιοθέτησαν, παραλλάσσοντας και προσαρμόζοντάς το στο δικό τους πρόγραμμα. Συνηθισμένα πράγματα… Ωστόσο, για την Πρωτοβουλία Συγκρότησης της Επιτροπής είναι δεδομένο ότι το αίτημα της ΕΛΕ συμβαδίζει και αλληλοσυμπληρώνεται με το αίτημα παύσης πληρωμών και διαγραφής του μεγαλύτερου μέρους ή όλου του δημόσιου χρέους.

Ο ισχυρισμός αυτός (περί παύσης πληρωμών και διαγραφής του χρέους) όσο ακραίος κι αν ακούγεται, θεμελιώθηκε πριν λίγους μήνες σε δημόσια εκδήλωση στην ΕΣΗΕΑ όπου παρουσιάστηκε μέρος της ερευνητικής δουλειάς που ήδη γίνεται εθελοντικά στο πλαίσιο της ΕΛΕ από δευτερογενές φυσικά υλικό και χωρίς πρόσβαση σε επίσημα έγγραφα. Ειδικότερα, η παρουσίαση του κεφαλαίου που αφορά τα χρήματα τα οποία οφείλει να καταβάλει στην Ελλάδα η κυβέρνηση της Άνγκελα Μέρκελ στο πλαίσιο του κατοχικού δανείου και των γερμανικών επανορθώσεων από την εποχή της ναζιστικής κατοχής (με τη βοήθεια στοιχείων που έχει συγκεντρώσει και επεξεργαστεί επιτροπή της οποίας ηγείται ο Μανόλης Γλέζος) έδειξε ότι οποιαδήποτε συζήτηση για τις οικονομικές σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας οφείλει να ξεκινά από τα ποσά που μας οφείλει η Γερμανία. Κι αυτά είναι σχεδόν δύο φορές όσο το ελληνικό δημόσιο χρέος. Κατ’ επέκταση, οποιαδήποτε ανησυχία μην τυχόν και ο λογιστικός έλεγχος καταλήξει ότι η Ελλάδα τελικά χρωστάει και πρέπει να πληρώσει είναι πέρα για πέρα αβάσιμη!

Ωστόσο, επιχειρήματα για την ανακήρυξη μεγάλου μέρους του δημόσιου χρέους ως παράνομου ή αντισυνταγματικού, που θα επιτρέψει την μη πληρωμή του, γεννάει και η δυσάρεστη και πολλαπλά αρνητική εξέλιξη της πρόσφατης αναδιάρθρωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους (PSI). Όπως συνέβη με το πρώτο δάνειο των 110 δις. ευρώ έτσι και με το δεύτερο δάνειο των 109 δισ. ευρώ από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και των 28 δις. από το ΔΝΤ υπάρχει πλήθος ενδείξεων ότι οι σχετικές δανειακές συμβάσεις είναι στον …αέρα. Η πρώτη κατ’ αρχήν δεν έχει καν ψηφισθεί από την Βουλή γιατί η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου ήξερε πως δεν είχε την απαιτούμενη αυξημένη πλειοψηφία των 180 εδρών. Ήταν η εποχή που η Νέα Δημοκρατία αντιπάλευε το Μνημόνιο, αυξάνοντας την επιρροή της στην ελληνική κοινωνία. Όμως, κατά πόσο μπορεί να είναι δεσμευτική και νόμιμη μια διεθνής συμφωνία που δεν φέρει την έγκριση της εθνικής αντιπροσωπείας; Ερωτηματικά εγείρονται και σε ό,τι αφορά τη νομιμότητα της παρούσας σύμβασης. Γιατί να μην αμφισβητηθεί σε ελληνικά και διεθνή δικαστήρια η έκδοση ελληνικών ομολόγων υπό το δίκαιο μιας ξένης χώρας, όπως της Αγγλίας και του Λουξεμβούργου, που περισσότερο παραπέμπει σε τριτοκοσμικές αποικίες της πρώτης μεταπολεμικής περιόδου κι όχι φυσικά σε ευρωπαϊκά κράτη; Υπάρχουν επίσης και τα οικονομικά επίδικα της δανειακής σύμβασης και της ανταλλαγής ομολόγων: από τη σφαγή, ακόμη και στο ύψος του 98%, που έγινε στα αποθεματικά Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου τα οποία ήταν κατατεθειμένα στην Τράπεζα Ελλάδας, χωρίς να έχουν γνώση οι διοικήσεις τους, μέχρι τη νομιμότητα των χρημάτων που θα δανειστεί η χώρα και θα πληρώσουν οι φορολογούμενοι, θυσιάζοντας μισθούς, συντάξεις και δημόσια περιουσία, για να ανακεφαλαιοποιηθούν οι τράπεζες.

Ακόμη, ο λογιστικός έλεγχος μπορεί να δείξει ότι το διεθνές δίκαιο παρέχει την απαραίτητη δικαιολογητική βάση, με την επίκληση για παράδειγμα της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, που επιτρέπει την παύση πληρωμών.

Σε κάθε περίπτωση η διαδικασία του λογιστικού ελέγχου, ακόμη και της αμφισβήτησης του δημόσιου χρέους και πολύ περισσότερο της παύσης πληρωμών, θα μας φέρει απέναντι σε όλα σχεδόν τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εξέλιξη που μπορεί να προσθέτει δυσκολίες στο εγχείρημα, είναι όμως αναμενόμενη από την στιγμή που τα κράτη αυτά ανέλαβαν να λειτουργήσουν ως ναυαγοσώστες για τις τράπεζές τους, κρατικοποιώντας στην πράξη τα χρέη που όφειλε το ελληνικό δημόσιο σε ιδιωτικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Από την στιγμή που αυτά τα ευρωπαϊκά κράτη λειτούργησαν σαν ασφαλιστικές εταιρείες των τραπεζών τους, ιεραρχώντας τα συμφέροντά των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων σε βάρος της περιλάλητης κοινοτικής αλληλεγγύης γιατί θα πρέπει η Ελλάδα να κάνει επίδειξη διπλωματικής αβρότητας αναζητώντας «ευρωπαϊκές λύσεις» στο πρόβλημα της κρίσης χρέους; Όταν μάλιστα η μοναδική «ευρωπαϊκή λύση» που έχει μέχρι στιγμής δοθεί είναι υπερδανεισμός και λιτότητα. Από την άλλη, όσο θα αποκαλύπτεται ο ρόλος της κυβέρνησης Μέρκελ τόσο ο ελληνικός λαός θα έρχεται πιο κοντά με τον γερμανικό που θα αντιλαμβάνεται ότι οι φόροι του δεν πάνε για συντάξεις αλλά για την χρηματοδότηση της Deutsche Bank. Η σύγκρουση επομένως με τους πιστωτές δεν σημαίνει και την δημιουργία εχθρικών σχέσεων με τους ευρωπαϊκούς λαούς. Μάλλον το αντίθετο θα συμβεί…

Η σύγκρουση με τους δανειστές άλλωστε δεν αποφεύχθηκε ούτε στην Ισλανδία, ούτε στην  Αργεντινή, ούτε στον Ισημερινό, ούτε στη Ρωσία που ακολούθησαν τον δρόμο της παύσης πληρωμών, χωρίς ωστόσο οι κινδυνολογικές προβλέψεις περί διεθνούς απομόνωσης να επιβεβαιωθούν. Δεν αποφεύχθηκε ούτε και στις πολύ πρόσφατες εθνικοποιήσεις που έγιναν στην Αργεντινή και την Βολιβία, όταν η Ισπανία λειτούργησε ως μακρύ χέρι των πολυεθνικών της.

Εν κατακλείδι, η διαδικασία του λογιστικού ελέγχου είναι μια διαδικασία προφανώς συγκρουσιακή που θα εξελιχθεί παρά κι ενάντια στη θέληση των δανειστών, με κριτήριο όμως τα συμφέροντα του ελληνικού λαού και βάσει του διεθνούς δικαίου.

Πηγή: ‘Επίκαιρα, 10 Μαΐου 2012’

ΑΟΖ - Κινδυνολογία & Ασχετοσύνη...

Δεν φτάνει που βρισκόμαστε σε μια δύσκολη θέση, έχουμε και ‘άσχετες κότες’ που κινδυνολογούν, για να δικαιολογήσουν την απραξία και την ανικανότητά τους τόσα χρόνια. Όχι μόνο δεν έδωσαν τίποτα στην Ελλάδα, αλλά προσπαθούν να προβάλουν τις φοβίες τους ως στίγμα της πραγματικότητας. Αν τις ακούσουμε, τότε θα πιστέψουμε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Η κινδυνολογία επηρεάζει μόνο αυτούς που δεν έχουν γνώσεις και αυτούς που θέλουν ν’ ακούσουν σενάρια συνομοσιολογίας για να το χαρούν, δίνοντας εξηγήσεις στα πάντα. Έχουμε πήξει με πολιτικούς και ειδικούς που έχουν ως ορίζοντα ένα κοτέτσι και προσπαθούν να βάλουν και τους ψηφοφόρους τους εκεί! Αυτή η εικόνα είναι η άμεση επίπτωση του ραγιαδισμού, που παραλύει κάθε κίνηση. Όμως ο ελληνισμός δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία.

Αυτοί που μας φοβίζουν με το Ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση ποντάρουν απλώς στη βλακεία μας, διότι δεν έχουν κανένα επιχείρημα που στέκει. Έχουν βέβαια πιστούς και οπορτουνιστές που εκμεταλλεύονται την οικονομική κατάσταση και προσπαθούν να απενεργοποιήσουν και κάθε προσπάθεια εξόδου της κρίσης. Βέβαια τα βρίσκουν σκούρα με τους μαχητές της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης και θέλουν μάταια να προλάβουν την αποτελεσματική απόφαση της επόμενης κυβέρνησης. Όμως σε αυτό το παίγνιο δεν θα κερδίσουν, διότι η Ελλάδα έχει ανάγκη από τέτοιες αποφάσεις και η Ευρωπαϊκή Ένωση θέλει να ενισχύσει το ίδιο της το πλαίσιο, ως μεγαλύτερη ΑΟΖ σε παγκόσμιο επίπεδο. Απλώς η κινδυνολογία πιέζει και την μιζέρια της σκέψης.

Όταν κάποιος πιστεύει δίχως επιστημονική αντίρρηση όλα όσα του λένε για τους κινδύνους της χώρας μας, είναι άξιος της μοίρας του και δεν υπάρχει λόγος ν’ ασχοληθούμε μαζί του, διότι δεν θα γίνει ποτέ μαχητής, στην καλύτερη περίπτωση θα μετατραπεί σε θύμα. Κατά συνέπεια, το θέμα μας είναι να ανασυγκροτήσουμε τα δεδομένα και να αναδιπλώσουμε τις δυνάμεις μας, για να παλέψουμε ενάντια στα αληθινά προβλήματα και όχι στις οφθαλμαπάτες.

Μπορεί η βλακεία να είναι αήττητη, αλλά η ασχετοσύνη παλεύεται με την απόκτηση γνώσεων. Όσοι έχουν φόβους και όχι φοβίες, ας διαβάσουν για τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, ειδικά για τη νομοθεσία της ευρωζώνης και βέβαια το Δίκαιο της Θάλασσας. Μετά από αυτές τις αναγνώσεις, ακόμα και οι πρώην άσχετοι θα αντιληφθούν ότι τους κορόιδευαν τόσο καιρό. Επιπλέον, θα κατανοήσουν ότι το υπόβαθρο της Ελλάδας είναι απόλυτα θετικό λόγω της γεωγραφικής μας θέσης στην Ανατολική Μεσόγειο. Αν επιπλέον διαβάσουν έρευνες από ξένους επιστήμονες όσον αφορά στα ευρωπαϊκά αποθέματα, τότε θα επινοήσουν ακόμα και από μόνοι τους την αναγκαιότητα της θέσπισης της ΑΟΖ. Σε πρώτη φάση θα εκνευρισθούν με τους κινδυνολόγους, αλλά μετά την εκτόνωσή τους θα μπορέσουν και αυτοί να παλέψουν για την πατρίδα μας και το λαό μας.

Μόνο η ουσία είναι ικανή ν’ αντισταθεί στην εξουσία. Γι’ αυτό το λόγο, η νοημοσύνη είναι τόσο επικίνδυνη για την κοινωνία. Δεν ακολουθεί τις αυθαίρετες ιεραρχίες, αλλά μόνο τις ανοιχτές δομές της γνώσης. Όσοι μαθαίνουν, ξέρουν να παλεύουν. Αντίθετα, όσοι δεν μαθαίνουν υποτάσσονται.

'έγραψε ο Νίκος Λυγερός'

Η Εικονική Εκτέλεση των Ελλήνων...

Η εικονική εκτέλεση είναι μία από τις πλέον ψυχοφθόρες μεθόδους βασανιστηρίων.

Χρησιμοποιείται από στρατούς, αστυνομίες, μυστικές υπηρεσίες και άλλες εγκληματικές οργανώσεις προκειμένου να σπάσουν τον τσαμπουκά του ομήρου με στόχο την τρομοκράτησή του και τον ψυχικό εξαναγκασμό του.

Για να "σπάσει" ψυχικά.

Για να λυγίσει και να παραδοθεί στις ορέξεις τους, για να υπακούσει.

Δεν χρησιμοποιούν αυτή τη μέθοδο απ' την αρχή.

Στην αρχή χρησιμοποιούν πιο.. ορθόδοξες μεθόδους, όπως η τυπική ανάκριση με λίγο ξύλο και πολύ εκβιασμό.
Αλλά αν δεν καταλαβαίνει με το... "καλό" ο όμηρος πως πρέπει να υπακούσει, τότε θα καταλάβει με το κακό.

Φανταστείτε να σας έχουν συλλάβει, να σας τοποθετούν όρθιο μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα (συχνά έχοντας δέσει με μαντήλι τα μάτια σας), να δίνουν το παράγγελμα "άρξατε πυρ" και να πυροβολήσουν στοχεύοντάς σας. Να ακούτε αυτό το "μπαμ" των όπλων...

Τα πυρά που χρησιμοποιούνται βέβαια είναι άσφαιρα.

Αλλά αρκεί η στιγμή αυτή για να περάσει όλη η ζωή σου σαν φιλμ μπροστά από τα μάτια σου σε κλάσματα του δευτερολέπτου, να παγώσει το αίμα σου και να βιώσεις τη φρίκη του θανάτου, αν και είσαι ακόμη ζωντανός!

Σ' αυτή τη φοβερή κι απάνθρωπη δοκιμασία το θύμα υποκύπτει στις περισσότερες των περιπτώσεων.

Στην ουσία στην ίδια δοκιμασία υποβάλλεται ο ελληνικός λαός εδώ και σχεδόν ένα μήνα, αφού βιώνει την εικονική του εκτέλεση από την ευρωπαϊκή και την εγχώρια οικονομικο-πολιτική ελίτ, οι οποίες έχουν σταθεί ως εκτελεστικό απόσπασμα απέναντί μας και πυροδοτούν εικονικά.

Αφού αντισταθήκαμε σθεναρά στις πιέσεις και τους εκβιασμούς της... "ανακρισούλας" εδώ και δύο χρόνια, τώρα επιχειρούν να μας σπάσουν τα νεύρα.

Και η αλήθεια είναι ότι το ψιλοκαταφέρνουν.

Διότι ακόμη κι αν δε λυγίσεις τελικά, πάντα κλονίζεται σε κάποιο βαθμό το νευρικό σου σύστημα από αυτήν τη δοκιμασία.

Η εικονική εκτέλεση έχει τη μορφή της άτακτης χρεοκοπίας και της εξαναγκασμένης εθελουσίας εξόδου από την Ευρωζώνη.
Πρόκειται για μια μέθοδο βασανιστηρίων από μια αδίστακτη διεθνή οικονομικο-πολιτική Μαφία.

Εμείς, ως όμηρος, έχουμε κάποια λίγα όπλα για να αντιπαλέψουμε αυτήν την κατάσταση. Λίγα αλλά αποτελεσματικά και η αποτελεσματικότητά τους αυτή επαφίεται στην ικανότητα χειρισμού των όπλων.

Λοιπόν, ένας ανακρινόμενος τι όπλο έχει;

Μα ότι ξέρει μόνο αυτός κάτι που έχει ανάγκη να μάθει ο ανακριτής.

Ότι τον έχει ανάγκη ζωντανό και όχι νεκρό.

Αλλιώς, αν δεν τον είχε ανάγκη, θα τον εκτελούσε με συνοπτικές διαδικασίες διότι δε θα τον χρειαζόταν.

Για να μην τον εκτελεί εξαρχής και για να μην τον εκτελεί τόσο καιρό, αυτό σημαίνει πως από κάπου ο όμηρος κρατάει την κατάσταση στα χέρια του.

Αν σπάσει και μιλήσει, τότε τα δυο ενδεχόμενα είναι είτε να εκτελεστεί διότι θα πάψει να είναι χρήσιμος είτε να αφεθεί ελεύθερος, όπου θα κινδυνεύει όμως από τους υπολοίπους εκεί έξω. Από αυτούς που ζημίωσε.

Σε κάθε περίπτωση αυτός που "σπάει" είναι χαμένος.

Αν πάλι το πάει τελείως στην κόντρα, παραπουλήσει μαγκιά και πειστούν 100% οι ανακριτές του ότι δεν πρόκειται να πάρουν τίποτα από αυτόν, τότε πάλι υπάρχει η περίπτωση να τον εκτελέσουν.

Ο όμηρος έχει ένα δρόμο σωτηρίας.

Να χρησιμοποιεί συνεχώς τον εκβιασμό του για να κερδίζει συνεχώς πράγματα.

Να μη "σπάει", αλλά να δίνει την εντύπωση ότι θα μπορούσε να είναι συνεργάσιμος, αρκεί να του δώσουν αυτό, αυτό κι αυτό.
Αυτοί θα του δίνουν αρκετά από αυτά που θέλει για να τον έχουν ζωντανό για να τους βοηθήσει. 

Κι εξάλλου ξέρουν καλά πως αν πεθάνει, τότε θα χαθούν και όλα όσα  θέλουν από αυτόν.

Αφού πάρει κάμποσα πράγματα από αυτούς, κάποια στιγμή σίγουρα οι ανακριτές θα γίνουν πιο πιεστικοί και θα αρχίσουν να απελπίζονται ότι αυτός τους δουλεύει ψιλό γαζί και δεν πρόκειται να τους χρησιμεύσει σε τίποτα.

Και πάνω που θα αρχίσουν να σκέφτονται ότι ήρθε η ώρα να τον ξαποστείλουν, εκεί μάλλον χρειάζεται να κάνει μισό βηματάκι πίσω, να δίνει κάτι για να συνεχίσει να τους "κρατάει".

Να δίνει κάτι το οποίο όμως να ξέρει ότι δεν τους είναι αρκετό, ώστε να συνεχίσουν να τον χρειάζονται. Κάτι λίγο, σαν ένδειξη πιθανής συνεργασιμότητας.
Έχοντας ένα χειροπιαστό -έστω και μικρό- δείγμα από τον όμηρο ότι είναι συνεργάσιμος, αυτοί αναβάλλουν (στο μυαλό και το σχεδιασμό τους) επ' αόριστον την εκτέλεσή του.

Φυσικά δε θα του το πουν, αλλά έχουν πειστεί ότι μπρος στο τίποτα, μπρος στο να χαθούν όλα, καλύτερα να κρατούν ζωντανό αυτό το στραβόξυλο που δύσκολα μιλάει, αλλά μια στο τόσο δίνει κι ένα σημάδι συνεργασίας.

Ο όμηρος όσο είναι βαθιά πεπεισμένος ότι είναι απείρως πιο χρήσιμος στους ανακριτές του ζωντανός παρά νεκρός, τότε δεν έχει τίποτα να φοβάται.

Αρκεί να παίζει καλά το παιχνίδι των εκβιασμών.

Αρκεί να τους δείχνει ότι για να δώσει το παραμικρό θα πρέπει οι ίδιοι να του προσφέρουν άνετες συνθήκες διαβίωσης στη φυλακή τους.

Μέχρι να οργανωθεί η μαζική απόδραση από τη φυλακή τους αυτή είναι η καλύτερη λύση.

Αν αποδράσουμε μόνοι, θα είναι πιο εύκολο να μας πιάσουν και να 'χουμε χειρότερα.

Υπομονή και σε λίγο θα γίνει η μαζική απόδραση και δε θα 'χουν ποιον να πρωτοπιάσουν!

Θα μας κάνουν πολλές εικονικές εκτελέσεις, στο μεταξύ, μπας και λυγίσουμε.

Μα η μαζική απόδραση πλέον φαντάζει αναπόφευκτη. Το ποτάμι δε γυρίζει πίσω πια.

Και μην ξεχνάμε ότι οι εικονικές εκτελέσεις είναι από τα τελευταία τους όπλα.

Άρα τελειώνουν τα όπλα τους, παίζουν τα ρέστα τους. 

Άρα έχουν "σπάσει" και αυτοί πριν από μας.

Γιατί βλέπουν τη μαζική απόδραση να έρχεται.

Ως τότε, φροντίζουμε κι εμείς να μη "σπάσουμε", να γνωρίζουμε ότι μας χρειάζονται ζωντανούς και όχι νεκρούς και να παίζουμε καλά το παιχνίδι των εκβιασμών για να εξασφαλίζουμε ότι μπορούμε.

πηγή: 'Τοίχο-Τοίχο'