Ουαί τοίς ηττημένοις!...(Vae Victis!)...

Ο Λατίνος συγγραφέας και ιστορικός Τίτος Λίβιος, μας άφησε την περιγραφή ενός συγκλονιστικού ιστορικού γεγονότος, το οποίον διεδραματίσθη στην Ρώμη κατά το έτος 390 π.Χ.

Οι Γαλάτες με επικεφαλής τον Βασιλιά τους Βρέννο, σε μια επιδρομή τους εναντίον της τότε Ιταλίας, κατέλαβαν την Ρώμη. Έντρομοι οι Ρωμαίοι ότι η ένδοξη πόλη τους θα παραδινόταν στις φλόγες και τις λεηλασίες των κατακτητών Γαλατών, δέχθηκαν να καταβάλουν στον Βρέννο ως “λύτρα” χίλιες λίμπρες χρυσού (περίπου 330 κιλά). Συγκέντρωσαν, λοιπόν, οι Ρωμαίοι τον χρυσόν, τον ζύγισαν και τον παρέδωσαν στον κατακτητή, ελπίζοντας στην απελευθέρωση της Ρώμης.

Ο Βρέννος όμως, ζυγίζει τον χρυσόν με τα δικά του σταθμά, τα οποία ήταν διαφορετικά από εκείνα των Ρωμαίων, βγάζει την ποσότητα του χρυσού λειψή, και ζητά απ’ τους Ρωμαίους να συμπληρώσουν την ποσότητα, η οποία έλειπε σύμφωνα με τα δικά του μέτρα και σταθμά. Με το δίκιο τους τότε οι Ρωμαίοι, άρχισαν να διαμρτύρονται και να παραπονούνται για την περίεργη έκφραση δικαιοσύνης του Βρέννου.

Οργισμένος τότε ο Βρέννος, πετάει το σπαθί του επάνω στον δίσκο της ζυγαριάς με τα σταθμά, έτσι ώστε για να ισορροπήσει τώρα η ζυγαριά χρειαζόταν να δώσουν οι Ρωμαίοι ακόμα μεγαλύτερη ποσότητα χρυσού! Και ταυτόχρονα ο Βρέννος ανεφώνησε την ιστορική πλέον φράση:

"Vae victis" (ουαί  τοίς ηττημένοις= αλλοίμονο στους νικημένους)!

Η φράση αυτή έμελλε να μείνει στην Παγκόσμια Ιστορία ως ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα της κυνικής “ειλικρίνειας” των νικητών, των κατακτητών απέναντι στους ηττημένους. Ως διαχρονικό δίδαγμα για τις ταπεινώσεις και τους εξευτελισμούς, που περιμένουν εκείνον τον λαόν. Ο οποίος αφελώς σκεπτόμενος και δρών, εμπιστεύεται τις τύχες του σε πολιτικούς λωποδύτες και αδίστακτους πολιτικούς απατεώνες!

Σήμερα ο Ελληνικός Λαός ευρίσκεται αντιμέτωπος με τους εκβιασμούς μιας αδίστακτης νομενκλατούρας, μιας δηλητηριώδους φωλιάς αδίστακτων πολιτικών απατεώνων, οι οποίοι συγκροτούν την κατ’ επίφασιν “Ελληνική Κυβέρνηση”. Και δέχεται λυσσαλέα επιδρομή εναντίον των στοιχειωδών δικαιωμάτων του, εναντίον της επιβίωσης και της ύπαρξής του, εναντίον της αξιοπρέπειας και της ανεξαρτησίας του!

Και ευελπιστούν αυτοί οι σύγχρονοι “Γαλάτες”, ότι θα επιβάλλουν στον Ελληνικό Λαό την ταπεινωτική του ήττα, και ότι θα απολαύσουν την χαρά να αναφωνήσουν προς τον ηττημένον Λαόν: “Vae Victis”!!!

Είναι όμως ποτέ δυνατόν να αποδεχθεί ο Έλληνας, ότι του αναλογεί και του πρέπει το ‘ουαί τοις ηττημένοις’ το οποίον είναι σχέδιο των πλέον μοχθηρών εγχώριων ανθελληνικών κύκλων;

Η Ιστορία του τόπου μας, μας διδάσκει, ότι σε τούτη τη γωνιά του πλανήτη που λέγεται Ελλάς, τελικά δεν ευδοκιμούν τέτοια ήθη κατάπτωσης και υποτέλειας. Σ' αυτή τη χώρα που υπήρξαν Λεωνίδες, η υποτέλεια δεν έχει θέση!!!

Μέρες διαχρονικά παράξενα ομηρικές...

Ημέρες ερινεών…

Μέρες διαχρονικά παράξενα ομηρικές…

ἦλθον ἐπὶ Σκύλλης σκόπελον δεινήν τε Χάρυβδιν.

ἡ μὲν ἀνεῤῥύβδησε θαλάσσης ἁλμυρὸν ὕδωρ·

αὐτὰρ ἐγὼ ποτὶ μακρὸν ἐρινεὸν ὑψόσ' ἀερθείς,

τῷ προσφὺς ἐχόμην ὡς νυκτερίς· οὐδέ πῃ εἶχον

οὔτε στηρίξαι ποσὶν ἔμπεδον οὔτ' ἐπιβῆναι·

Δεν είχα από πουθενά να κρατηθώ, ούτε στα πόδια μου μπορούσα να στηριχθώ.

Σε  μια αγριοσυκιά προσφύομαι υψηλά αρθείς μέχρι το άλμα στο αιθερικό κενό.

Δεξιά η Σκύλλα  και Αριστερά  η Χάρυβδη

στο κέντρο μια κατ΄ επίφαση δημοκρατία σιδεροχαλύβδινη.

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα

στο μέσον μια διεφθαρμένη ληστρική εξουσία χωρίς καμία λογική και ουσία.

Νέο έκτακτο δελτίο θυέλλης: Η "ουρά" του κυκλώνα ‘Κλεοπάτρα’ θα σαρώσει την Πέμπτη την Ελλάδα

Νέο έκτακτο δελτίο θυέλης: Η "ουρά" του κυκλώνα ‘Κλεοπάτρα’ θα σαρώσει την Πέμπτη την Ελλάδα

Σοβαρή επιδείνωση θα παρουσιάσει ο καιρός από σήμερα το βράδυ, με πιθανότητα να είναι ακόμα πιο έντονα τα καιρικά φαινόμενα λόγω της "ουράς" του κυκλώνα "Κλεοπάτρα" που ερήμωσε την Σαρδηνία, με ισχυρές βροχές και καταιγίδες στο Ιόνιο, την Ήπειρο και τη δυτική Στερεά, σύμφωνα με το έκτακτο δελτίο πρόγνωσης επικίνδυνων καιρικών φαινομένων που εξέδωσε η ΕΜΥ.

Συστήνεται να αποφεύγονται οι μετακινήσεις, να καθαριστούν τα σημεία εισόδου των νερών στα φρεάτια από τους κατοίκους, να μην παρκάρονται τα αυτοκίνητα κοντά σε ψηλά δένδρα και οι γονείς να δένουν οπωσδήποτε τα παιδιά τους στα πίσω καθίσματα σε περίπτωση μετακινήσεων τους.

Αύριο Πέμπτη η Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία δίνει εικόνα κατακλυσμού στην Αττική, ειδικά από το απόγευμα και όσο πλησιάζουμε προς τη νύχτα.

Οι θυελλώδεις άνεμοι και οι καταρρακτώδεις βροχές θα επεκταθούν στην Πελοπόννησο, ενώ από το μεσημέρι η κακοκαιρία θα κτυπήσει και την ανατολική Στερεά, την Εύβοια, τις Κυκλάδες, τα νησιά του βόρειου και ανατολικού Αιγαίου, τα Δωδεκάνησα και τη Θράκη.

IΔΟΥ ΤΟ "SUCCES STORY..."

Έκαψε το σπίτι του και έριξε στο γκρεμό το ΙΧ του για να μην τα πάρουν οι τράπεζες!

Οι πολίτες αρχίζουν να αντιστέκονται στην εξαθλίωσή τους. Με παθητικά μέσα, χωρίς να κάνουν κακό σε κανέναν, αλλά αντιστέκονται με τον τρόπο τους, όπως ο 50χρονος άνδρας από τη Μηλιά της Ορεινής Ναυπακτίας ο οποίος έκαψε το ίδιο του το σπίτι και πέταξε στο γκρεμό του αυτοκίνητό του, καθώς ήδη του είχαν κατασχέσει και έπρεπε από το μεν εξοχικό σπίτι του να φύγει άμεσα και να παραδώσει και το αυτοκίνητό του.

Ο 50χρονος έβαλε φωτιά στην ξύλινη εξοχική κατοικία του και στη συνέχεια πέταξε το αυτοκίνητό του σε γκρεμό.

Ειδοποιήθηκαν οι αρχές και όταν έφθασαν στο χωριό, βρήκαν τον άνδρα να κάθεται και να κοιτάζει το φλεγόμενο σπίτι.

Ούτε σπίτι, ούτε αυτοκίνητο θα βρει η τράπεζα και τα "fund απελπισίας" για τα οποία έγραφε προχθες ο Β.Πολύδωρας...

Η τραγωδία σε όλο της το μεγαλείο. Ο Ντοστογιέφκσι μοιάζει πολύ μικρός, για την ελληνική πραγματικότητα.

Μόνο ένας Αισχύλος θα μπορούσε να αποτυπώσει αυτή την σκηνή...

Ο δυστυχισμένος συμπατριώτης μας έχει συλληφθεί από την αστυνομία για εμπρησμό (!) και θα οδηγηθεί στον Εισαγγελέα. Ο ίδιος δήλωσε στην αστυνομία ότι "Δεν θα πάρουν τίποτα οι αλήτες'"...

Πόσο ψυχή και απελπισία χρειάζεται κάποιος για να κάψει το ίδιο του το σπίτι;

Πηγή: “DefenceNet”

... Για να μη με πουν ξενοφοβικό ρατσιστή!

Το κείμενο που ακολουθεί το υπαγορεύει η αγανάκτηση της υπερκόπωσης. Ενδέχεται να προκαλέσει στομαχικές διαταραχές σε κάποιους «πολιτικώς ορθούς» που ζουν σε συνθήκες ησυχίας κι ασφάλειας ενώ, την ίδια στιγμή, έχουν άποψη για το δικαίωμα κάποιων που ζουν στην κόλαση να απελπίζονται και ν’ αντιστέκονται! Λοιπόν, τους δηλώνω κατάμουτρα ότι κουράστηκα…

…Κουράστηκα να βλέπω την πόλη μου στο έλεος «εξαθλιωμένων» βαρβάρων, και να λέω στον εαυτό μου «μη μιλάς, θα σε πουν ξενοφοβικό ρατσιστή»!

…Κουράστηκα να παίρνω χίλιες προφυλάξεις για ν’ ανοίξω την εξώπορτα του σπιτιού μου, και να λέω στον εαυτό μου «μη μιλάς, θα σε πουν ξενοφοβικό ρατσιστή»!

…Κουράστηκα να συμβιβάζομαι με την ιδέα πως δεν μπορώ να περπατώ ελεύθερα σαν άλλοτε στους δρόμους της πόλης μου, και να λέω στον εαυτό μου «μη μιλάς, θα σε πουν ξενοφοβικό ρατσιστή»!

…Κουράστηκα ν’ ακούω να προσπαθούν να με πείσουν πως αδίστακτοι εγκληματίες είναι «κατατρεγμένοι αγνοί συνάνθρωποι που προσπαθούν να ενταχθούν», και να λέω στον εαυτό μου «μη μιλάς, θα σε πουν ξενοφοβικό ρατσιστή»!

…Κουράστηκα να καταπίνω τη φρίκη μου για κάθε μοναχικό ηλικιωμένο (όπως π.χ. εκείνο το γεροντάκι πέρυσι στο Παγκράτι, που πέθανε από ασφυξία με χαρτί υγείας να του φράζει το στόμα) που κάποιοι «απελπισμένοι» τον/την δολοφόνησαν για να του/της πάρουν την πενιχρή σύνταξη, και να λέω στον εαυτό μου «μη μιλάς, θα σε πουν ξενοφοβικό ρατσιστή»!

…Κουράστηκα ν’ ακούω να υπονοούν πως το να διαθέτεις κινητό τηλέφωνο ή βιντεοκάμερα είναι έγκλημα που επισύρει τη θανατική ποινή αν έτσι κρίνει το «ανθρωπιστικό» δικαστήριο των «κατατρεγμένων», και να λέω στον εαυτό μου «μη μιλάς, θα σε πουν ξενοφοβικό ρατσιστή»!

…Κουράστηκα να βλέπω και ν’ ακούω ανύπαρκτους τενεκέδες να γελοιοποιούν ποιητές που βιώνουν τον τρόμο της συνύπαρξης με τέρατα, και να λέω στον εαυτό μου «μη μιλάς, θα σε πουν ξενοφοβικό ρατσιστή»!

…Κουράστηκα να πρέπει ν’ αρνούμαι πως έχω τη «διαστροφή» να διατηρώ τη συνείδηση του Έλληνα στην ίδια μου την πατρίδα, στην ίδια την πόλη που γεννήθηκα και ζω, και να λέω στον εαυτό μου «μη μιλάς, θα σε πουν ξενοφοβικό ρατσιστή»!

…Κουράστηκα να πληρώνω φόρους σε ένα κράτος που αδυνατεί να με προστατέψει ενώ αφήνει τις κερκόπορτες ανοιχτές, που κλείνει σχολεία ενώ ανοίγει τόπους λατρείας, κουνώντας μου ταυτόχρονα το δάχτυλο με «εκσυγχρονιστικά κι εκπολιτιστικά» νομοθετήματα που μου επιβάλλουν τη σιωπή, και να λέω στον εαυτό μου «μη μιλάς, θα σε πουν ξενοφοβικό ρατσιστή»!

…Κουράστηκα να φοβάμαι ν’ αρθρώσω το αυτονόητο επειδή με πρόλαβε κάποιο πολιτικό μόρφωμα άσχετο με την ιστορία και την ιδεολογία μου, και να λέω στον εαυτό μου «μη μιλάς, θα σε πουν ξενοφοβικό ρατσιστή»!

Κι επιπλέον:

Κουράστηκα να πρέπει να δηλώνω «ανθρωπιστής» γι’ αυτούς που δεν συμπεριφέρονται ανθρώπινα, να χαρίζω την ισότητα σ’ αυτούς που ως βιολογικά υπέρτεροι απειλούν να με αφανίσουν, να προσφέρω απλόχερα την υπερβατική κατανόησή μου σ’ εκείνους που χωρίς δισταγμό αφαιρούν τη ζωή μου κι αυτή των αγαπημένων μου προσώπων για να νικήσουν την πείνα τους…

…Κουράστηκα να είμαι «politically correct»! Αφού δεν είμαι ελεύθερος να ζήσω όπως θέλω και δικαιούμαι στην ίδια μου τη χώρα, στην ίδια μου την πόλη, αφήστε με τουλάχιστον να μπορώ να μιλώ…

…Χωρίς να ξερνάτε πάνω στα λόγια μου – κι ας μην είναι άξια όσο των ποιητών που δεν σας προσκύνησαν!

πηγή: 'aixmi'

Ο Κατίδης και τα ... λαμόγια της Ελληνικής πολιτικής σκηνής...

Ο νεαρός ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ είναι φανερό ότι δεν έχει… χάσει απλώς τη μπάλα, αλλά έχασε και τα αυγά και τα πασχάλια, εδώ και πάρα πολύ καιρό. Είναι σίγουρο ότι δεν είναι ναζιστής, αλλά ένας νέος που στο φτωχό του το μυαλό έχει ανακατέψει πολλές έννοιες, ιδεολογίες και απόψεις και πλέον μοιάζει με καράβι ακυβέρνητο που πάει ολοταχώς στα βράχια!

Αλλά τη μπάλα δεν την έχει χάσει μόνο ο νεαρός ποδοσφαιριστής, όχι μόνον η πλειοψηφία των συνομηλίκων του, που εγκλωβισμένοι σε μια κοινωνία που «βαριανασαίνει» από την κρίση, βλέπουν όχι μονάχα τους γονείς τους αλλά και το σύνολον των μεγαλυτέρων τους οι οποίοι δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να μαλώνουν και να βγάζουν τα μάτια τους για το ποιος φταίει για το κατάντημά μας, για το «ποιος τα έφαγε» και να μοιρολογούν για τα χαμένα χρήματα και τα περασμένα μεγαλεία, αντί να εκμεταλλευτούν την κρίση για επιστροφή σε χαμένες αξίες!

Ο κάθε ένας απ’ αυτούς τους νεαρούς, είναι σίγουρο ότι δεν έμαθε ποτέ, ότι όταν ανήκεις σε μια ομάδα ή σε ένα σύνολο, σέβεσαι πάντα τους κανόνες της λειτουργίας του. Ο νεαρός ποδοσφαιριστής με το γκολ επί της Βέροιας πίστεψε ότι του ανήκει όλος ο κόσμος και αποφάσισε να πανηγυρίσει με έναν ξεχωριστό τρόπο που στο μυαλό του τον θεωρούσε μάγκικο! Δεν αντιλήφθηκε - και κυρίως- κανείς δεν του επισήμανε ότι με το να παίζει σ’ έναν μεγάλο ποδοσφαιρικό σύλλογο όπως η ΑΕΚ, είσαι πλέον δημόσιο πρόσωπο, μέλος μιας μεγάλης και ιστορικής ομάδας που τίποτα δεν είναι πιο ισχυρό και πιο μεγάλο απ’ αυτήν. Πανηγυρίζοντας με το υψωμένο χέρι, κατάφερε να επισκιάσει ακόμα και τη σημαντική νίκη επί της Βέροιας που ουσιαστικά εξασφαλίζει στο «Δικέφαλο» την παραμονή στη Σούπερ Λίγκα, «γεγονός που κάποιοι δεν θα του το συγχωρήσουν»! Ακόμα περισσότεροι, όμως, είναι αυτοί που δεν θα συγχωρήσουν ότι τη συγκεκριμένη χειρονομία την έκανε, ως παίκτης μιας ομάδας που έχει νιώσει καλά στο πετσί της – και πιστεύω ότι εξακολουθεί να νιώθει – διωγμούς, κυνηγητό, εξορία και «πόλεμο» από το παρασκήνιο.

Για όλους αυτούς τους νεαρούς το ποδόσφαιρο είναι εύκολα και ξεκούραστα χρήματα, τατουάζ, μοδάτα κουρέματα, γρήγορα αυτοκίνητα και γκόμενες. Κανείς δεν τους είπε - άρα δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό τους - ότι το ποδόσφαιρο είναι πρώτα προπόνηση, μετά προπόνηση και πάλι προπόνηση, κόπος, ιδρώτας και συνεχής προσπάθεια για βελτίωση. Κι όταν φτάσεις κάποια στιγμή στην ποδοσφαιρική καταξίωση, τότε μπορείς να ασχοληθείς με άλλα λιγότερο σοβαρά και ενδεχομένως περισσότερο διασκεδαστικά…

Ο νεαρός αυτός ζήτησε συγνώμη κι όσο κι αν κάποιοι (ενδεχομένως όλοι) διαφωνούν με την πράξη του, πιστεύω ότι δικαιούται μια δεύτερη ευκαιρία, όπως όλοι μας άλλωστε! Μια μικρή και όχι καταδικαστική τιμωρία, ίσως του ανοίξει τα μάτια και κυρίως το μυαλό. Ωστόσο δεν είμαι καθόλου σίγουρος αν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία για μια χώρα που διαρκώς ολισθαίνει και οι πολίτες της έχουν ξεχάσει εδώ και καιρό την έννοια και τον ρόλο της Παιδείας των νεαρών αυτών παιδιών.

Αν τα παιδιά δεν μαθαίνουν από νωρίς την ιστορία της χώρας, αν δεν τους έχει γίνει «κτήμα» ο κίνδυνος του φασισμού, αν δεν καταλαβαίνουν τον κίνδυνο από τα εθνικιστικά και ακραία κόμματα, αν δεν γνωρίσουν την έννοια της διαφορετικότητας και του σεβασμού των απόψεων, τότε το μέλλον μας είναι τουλάχιστον δυσοίωνο. Είναι σίγουρο ότι στην Ελλάδα της “αρπαχτής”, του βολέματος και του ατομικού συμφέροντος, δεν μπορούμε πλέον να συζητούμε για πραγματική παιδεία των νέων αυτών …

Γιατί ποτέ ως τώρα τα τελευταία χρόνια δεν αναρωτηθήκαμε όλοι μας ποιοι είναι οι πραγματικοί φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί της ανόδου αυτών των ακραίων ιδεών στην ελληνική πολιτική  και κοινωνική σκηνή. Φωνάζουν όλοι οι δήθεν δημοκράτες πολιτικοί για την άνοδο των ακροδεξιών, όταν οι ίδιοι με τα πεπραγμένα τους, ώθησαν σε μια ανοδική πορεία το σύνολο των ακραίων τάσεων, δημιουργώντας μ’ αυτόν τον τρόπο “δεδικασμένο” και ισχυρά προγεφυρώματα ανόδου αυτών των ρευμάτων στην μελλοντική εξουσία.

Οι κύριοι αυτοί διέλυσαν τον κοινωνικό ιστό ο οποίος ήταν το πραγματικό τείχος προστασίας της λειτουργίας της δημοκρατίας στην χώρα μας. Έφεραν οι ίδιοι τον φασισμό στη χώρα, εγκαθιστώντας ως αρχηγούς και διαχειριστές της ζωής των Ελλήνων αυτούς που πραγματικά την οδήγησαν σ’ αυτήν την κατάντια…

Προ ημερών, είδαμε σε συνέδριο πολιτικού κόμματος, να φωνάζουν και να ζητωκραυγάζουν κάποιοι, «ζήτω» και «νάτος – νάτος ο πρωθυπουργός», εκθειάζοντας αυτόν ο οποίος με τις παρασκηνιακές του πολιτικές κινήσεις οδήγησε την χώρα σ’ αυτόν τον δίχως τέλος κυκεώνα… Είδαμε επίσης, κάποιους να ζητωκραυγάζουν και να επαινούν αγκαλιάζοντας αυτόν ο οποίος επί της παντοδύναμης υπουργίας του, όχι μόνον καταχράστηκε ως δημόσιος λειτουργός σε ανώτατο αξίωμα δημόσιο χρήμα, αλλά καταχράστηκε την εμπιστοσύνη και τις αξίες ενός ολόκληρου λαού…

Οι ζητωκραυγές αυτές πέρασαν στα “ψιλά” γράμματα των εφημερίδων και σε δεύτερο χρόνο  σε σατυρικές εκπομπές της τηλεόρασης λες και αυτά τα γεγονότα ήταν λόγοι γέλιου και όχι κλαμάτων και διαλογισμού για την κατάντια της κοινωνίας μας…

Ύστερα μας φταίνε οι άλλοι….

Αλχημείες της Γερμανικής Εθνικής Στατιστικής Αρχής!!!

Η ανεργία στην Ευρώπη, εν καιρώ ειρήνης, έχει πάρει σουρεαλιστικές διαστάσεις. Στη Γερμανία όμως – και παρά την επιβράδυνση των ρυθμών ανάπτυξης – το ποσοστό όσων δεν βρίσκουν εργασία βρίσκεται στο 6,5%, σημειώνοντας… χαμηλό ρεκόρ από την εποχή της επανένωσης. Θαύμα; Όχι δα. Ούτε «θαύμα» ούτε «μοντέλο» ούτε τίποτα.

Τα χαμηλά ποσοστά ανεργίας στη Γερμανία δεν είναι παρά μια ακόμη στατιστική «οφθαλμαπάτη», που στόχο έχει να προσφέρει νομιμοποίηση και κάλυψη σε μια εργασιακή ζούγκλα η οποία, αργά ή γρήγορα, θα μετατραπεί σε μπούμερανγκ για τους εμπνευστές της.

Στην πραγματικότητα, μέρα με τη μέρα χιλιάδες πολίτες προστίθενται στις τάξεις των νεο-εξαθλιωμένων, τους οποίους οι Γερμανοί καταφέρνουν (επιδεικνύοντας μεγαλύτερη φαντασία από τους υπόλοιπους, είναι αλήθεια) να βαπτίσουν «εργαζόμενους».
Κλειδί για τη μεταμφίεση του καταδικασμένου σε ισόβια φτώχεια «θύματος» σε «ευέλικτο εργαζόμενο» (όπως τον αποκαλούν) είναι μια σειρά από… εργαλεία που θεσπίστηκαν κατά τη διάρκεια της άγριας απορρύθμισης της αγοράς εργασίας, την οποία εισήγαγε όχι η Άνγκελα Μέρκελ, αλλά ο σοσιαλδημοκράτης προκάτοχός της Γκέρχαρντ Σρέντερ. Αξίζει να σταθούμε σε ένα από αυτά τα «εργαλεία», το οποίο έχει πάρει μορφή επιδημίας τα τελευταία τρία χρόνια στην «πρότυπη γερμανική οικονομία»: τα λεγόμενα «mini-jobs» ή αλλιώς «δουλειές του ποδαριού».

«Μικρές»… δουλειές

Πρόκειται για μια μορφή «μερικής απασχόλησης» αλά γερμανικά. Στην παραδοσιακή «μερική απασχόληση», ένας εργοδότης προσλαμβάνει έναν εργαζόμενο για λιγότερες ώρες από τις προβλεπόμενες στις συλλογικές συμβάσεις και είναι υποχρεωμένος να καταβάλλει αντιστοίχως ανάλογα με τις τελευταίες μισθό και ασφαλιστικές εισφορές. Τα mini-jobs παραβλέπουν αυτήν την «αναλογία».
Θα πείτε, στη Γερμανία δεν υπάρχει εθνικός κατώτατος μισθός, υπάρχουν όμως κλαδικές συμβάσεις, σύμφωνα με τις οποίες ο μέσος όρος κατώτατου ωρομισθίου κυμαίνεται ανάμεσα στα 6,53 ευρώ και τα 11,53 ευρώ. Στην περίπτωση των «μίνι-τζόμπερς» τίποτα από τα παραπάνω δεν ισχύει. Τους προσλαμβάνουν με μοναδική υποχρέωση να τους δίνουν «κάτι» (πολύ λιγότερο από τον μέσο όρο του κατώτατου ημερομισθίου), για όσες ώρες τους χρειάζεται ο εργοδότης, ο οποίος καταβάλλει ένα «ελάχιστο» ασφαλιστικών εισφορών, πολύ χαμηλότερο από αυτό που θα έδινε εάν είχαν υπογράψει σύμβαση έστω μερικής απασχόλησης. Α ναι, υπάρχει μια… υποχρέωση για τον εργοδότη: ο μισθός τους να μην ξεπερνάει τα 400 ευρώ.

Το φαινόμενο της «περιθωριακής απασχόλησης» (όπως αποκαλείται από τους επικριτές της) φαίνεται να παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, με τα «mini-jobs» να λειτουργούν ως παραμορφωτικός καθρέφτης ανάμεσα στην πραγματική κοινωνική κατάσταση και τη στατιστική απεικόνισή της... Τα τελευταία χρόνια της ευρωκρίσης οι Γερμανοί απασχολούμενοι σε mini-jobs έχουν ξεπεράσει τα 8 εκατομμύρια (σχεδόν ένας στους τέσσερις εργαζομένους), κατακλύζοντας τον ξενοδοχειακό και κατασκευαστικό κλάδο ενώ, όταν προστίθενται και όσοι εργάζονται σε άλλα καθεστώτα «ημι-δουλειάς», τότε το γερμανικό «μοντέλο» μετατρέπεται σε κοινωνικοοικονομικό ναρκοπέδιο.

Δουλοπαροικία
Πράγματι, οι Γερμανοί έχουν «τελειοποιήσει» τις μεθόδους εγκλωβισμού των εργαζομένων στη φτώχεια. Τα «μπλοκάκια» και οι συμβάσεις «ορισμένου χρόνου» πληθαίνουν ενώ ο αριθμός των ενοικιαζομένων ανέργων τα τελευταία εννέα χρόνια έχει τριπλασιαστεί.

Εισοδηματική ανισότητα

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, από τα 41 εκατ. εργαζομένους στη Γερμανία μόνο τα 28 εργάζονται υπό συνθήκες «κανονικής» απασχόλησης. Έπειτα από δύο δεκαετίες, κατά τις οποίες οι πραγματικοί μισθοί είχαν μπει στον πάγο (ή έπεφταν), τα «νέα» εργασιακά εργαλεία τροφοδοτούν την εισοδηματική ανισότητα με αποτέλεσμα αυτή να αυξάνεται στη Γερμανία πιο γρήγορα απ’ ότι σε οποιαδήποτε άλλη χώρα της Δυτικής Ευρώπης. Τα στατιστικά στοιχεία στη Γερμανία όχι μόνο δεν μαρτυρούν κάποιο «εργασιακό θαύμα», αλλά οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στον τοίχο.

Όπως επισημαίνει πλήθος οικονομολόγων, η εμμονή στη μείωση των μισθών ως εργαλείο τόνωσης της ανάπτυξης και της ανταγωνιστικότητας, όχι μόνο δεν δικαιολογείται από τις εμπειρίες του παρελθόντος, αλλά υπονομεύει τις όποιες «επενδυτικές» προοπτικές στο μέλλον. Όπως υπογραμμίζουν, παρά την πλήρη απορρύθμιση των εργασιακών, η Γερμανία είχε τους δεύτερους χαμηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης στην ευρωζώνη από το 1999 έως το 2008. Όσο για την πολυδιαφημισμένη ανταγωνιστικότητα, η μείωση του κόστους εργασίας δεν έδωσε παρά μια μικρή ώθηση σε ένα ούτως ή άλλως «εξαγωγικό μοντέλο ανάπτυξης» που επωφελούνταν από την αύξηση της ζήτησης (μέσω πίστωσης) στις φτωχότερες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου... 

Η εξάπλωση αυτού του «προτύπου» στην υπόλοιπη Ευρώπη δεν μπορεί παρά να αποθαρρύνει, μακροπρόθεσμα, τον οποιονδήποτε να επενδύσει σε μια ήπειρο της οποίας οι κάτοικοι θα βλέπουν συνεχώς την αγοραστική τους δύναμη να μειώνεται…

πηγή: 'Loutraki1'