ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΣΕ ΡΟΛΟ ‘ΑΝΤΙ – ΧΑΝΣ ΚΡΙΣΤΙΑΝ ΑΝΤΕΡΣΕΝ’

Ζητείται τσίπα: "Οι πολίτες φταίνε που πεθαίνουν από τα μαγκάλια"...

Αφού ψήφισε όλα τα Μνημόνια και βέβαια την κατακόρυφη αύξηση της τιμής του πετρελαίου θέρμανσης, γεγονότα που έχουν οδηγήσει στο θάνατος χιλιάδες συμπολίτες μας, τώρα έρχεται ένας από τους προβεβλημένους βουλευτές της ΝΔ, ο βουλευτής Τρικάλων Μιχάλης Ταμήλος και με εμετικό τρόπο φτύνει στους τάφους τους λέγοντας ότι ‘οι πολίτες δεν διαθέτουν υπευθυνότητα’, και ‘δεν είναι σωστά ενημερωμένοι για την χρήση του μαγκαλιού’.

Και μετά γύρισε στην ζεστασιά της Βουλής και των 18.000 ευρώ που εισπράττει μηνιαίως για να εκπροσωπεί τους πολίτες του νομού Τρικάλων στην εθνική αντιπροσωπεία! 

Ευτυχώς που δεν ζούσε ο Μ.Ταμήλος όταν ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν έγραψε το "Κορίτσι με τα σπίρτα" γιατί σίγουρα θα λάμβανε υπ' όψιν του ότι το κοριτσάκι έπρεπε να γνωρίζει,

1)     Ότι τα σπίρτα θα τελείωναν γρήγορα,

2)    Ότι οι καιρικές συνθήκες δεν ήταν κατάλληλες για να πουλάει σπίρτα, και,

3)    Ότι ήταν πολύ ελαφρά ντυμένη και λογικό είναι να πέθαινε, σύμφωνα με την λογική Ταμήλου.

Αλλά δεν σταμάτησε εκεί ο ‘κύριος’ βουλευτής.

Συνέχισε λέγοντας: "Ποτέ η κυβέρνηση στην Αθήνα δεν ήταν αρμόδια για να λύσει το πρόβλημα μιας οικογένειας που μένει στην επαρχία".

Δηλαδή ομολογεί ότι η κυβέρνηση είναι ανεύθυνη, καθώς αποποιείται πλήρως ο κ. Ταμήλος για λογαριασμό της κυβέρνησης, την ευθύνη για την αδυναμία των πολιτών να εξασφαλίσουν τη θέρμανσή τους, αλλά το ίδιο κάνει και για την εκρηκτική ανεργία.

Ουσιαστικά ομολογεί ότι η σημερινή κυβέρνηση είναι παντελώς ανίκανη να σταθεί στο ύψος των τραγικών περιστάσεων που ταλανίζουν τη χώρα και, επιπλέον δείχνει ότι είναι εκτός τόπου και χρόνου.

Σε συνέντευξη λοιπόν, που παραχώρησε στο Radio1 και στην εκπομπή "Όλα στην φόρα" ο κ. Ταμήλος είπε τα εξής.

“Είναι άδικο ότι συμβαίνει στην ελληνική κοινωνία να τα ρίχνουμε στην κυβέρνηση. Δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ η κυβέρνηση στην Αθήνα να λύσει το πρόβλημα μιας οικογένειας που μένει στην επαρχία.

Οι βουλευτές δεν πλησιάζουν τον πρωθυπουργό για αυτό και ο κόσμος εκλέγει την τοπική αυτοδιοίκηση.

Οι πολίτες δεν μπορούν να ενημερωθούν σωστά για το γεγονός ότι το να ανάβεις μαγκάλια στο σπίτι σου είναι επικίνδυνο; Η ατομική υπευθυνότητα είναι πολύ σημαντική υπόθεση.” (με άλλα λόγια "εσείς φταίτε και ας προσέχατε"!) τόνισε ο βουλευτής ενώ υπεραμύνθηκε της οικονομικής πολιτικής που εφαρμόζει η κυβέρνηση υποστηρίζοντας ότι είναι ο μόνος τρόπος για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις.

Αναφορικά με το μεγάλο θέμα της ανεργίας ο βουλευτής Τρικάλων τόνισε όπως διαβάζουμε στο Radio1d ότι η καταπολέμηση της δεν είναι ευθύνη της κυβέρνησης: 

"Περίπου 1.5 εκατομμύριο Έλληνες είναι άνεργοι. Αυτό δεν μπορεί να το λύσει το κράτος. Δεν έχουμε κομμουνισμό να βάλουμε υποχρεωτικά να δουλεύουν για να παίρνουν ένα πιάτο φαγητό.

Δεν υπάρχει περίπτωση για τα επόμενα πέντε χρόνια το κράτος να ασκήσει κοινωνική πολιτική μέσω προσλήψεων. Πρέπει πρώτα να ορθοποδήσουμε και να αποκτήσουμε ξανά την αξιοπιστία μας" δήλωσε ο κύριος Ταμήλος.

Πηγή: ‘Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr’

Η (ύποπτη) «Σιγή Ασυρμάτου»...

Η (εκκωφαντική) «Φωνή της Σιγής»...Η "Απειλή που σέρνεται"...

Η πιο δύσκολη, η πιο επικίνδυνη στιγμή είναι η στιγμή της Σιωπής...

έγραψε ο Γιώργος Ανεστόπουλος

Τότε που στερεύουν οι λέξεις...

Τότε που τα απανωτά χτυπήματα δεν προκαλούν πλέον κραυγές πόνου...

Τότε που δεν επικοινωνείς τα εσώψυχά σου, απλά γιατί δεν νοιώθεις την ανάγκη να το κάνεις...

Τότε που ενώ ξέρεις πως σε λίγο θα σου πάρουν το σπίτι για χρέη στην εφορία από μια εγκληματική υπερφορολόγηση τη στιγμή που ήσουν άνεργος και οικονομικά κατεστραμμένος, εσύ δεν νοιώθεις την ανάγκη ν’ αντιδράσεις φωνάζοντας... Ταυτόχρονα όμως μέσα σου διαισθάνεσαι πως ζυμώνεται μια «άλλου είδους αντίδραση»...

Τότε που αποπνέεις την αύρα της «αυτοπαράδοσης»...τότε που η τήρηση των τύπων νοιώθεις πως είναι ανούσια πλέον...και λίγο - λίγο βγαίνεις «εκτός»...ίσως γιατί «κάτι άλλο βράζει μέσα σου και όλο και παίρνει κεφάλι»...

Τότε που αν και από παντού έρχονται πλήγματα, αναρωτιέσαι κι εσύ ο ίδιος «γιατί δεν βγαίνω να ουρλιάξω;»...και σ’ ανησυχεί και σένα τον ίδιο το «γιατί»...

Τότε που μέσα σου γιγαντώνεται μια τιτάνια κατάμαυρη «Σιωπή»...ένα αίσθημα «Σκοτεινού Κενού»...μα τόσο συμπαγούς κενού...λες και κάτι άλλο, με «δική του ζωή» χτίζεται, γεννιέται εκεί μέσα σ’ αυτή την άβυσσο... Μια «εκκωφαντική Σιωπή»...του Ελέους, λυτρωτική αυτοπαράδοση τάχα ή επιθετικός γρύπας Καταστροφής;

Τότε που ενώ ο πόνος από τα έξωθεν ανελέητα χτυπήματα είναι τεράστιος, μέσα σου πέραν μιας βαριάς ανάσας και μιας ασήκωτης θλίψης δεν λέει να θεριέψει και η φωνή, το ουρλιαχτό της διαμαρτυρίας...για την αφόρητη καταπάτηση κάθε έννοιας αξιοπρέπειας, δικής σου και των άλλων...στην τελική, αυτού του ίδιου, του περιβόητου μα συνάμα ανύπαρκτου για τον απλό Πολίτη Συντάγματος...

Τότε που νοιώθεις πως «και να ουρλιάξω, να διαμαρτυρηθώ θα βγει τίποτα»; Είναι τόσο «χοντρόπετσοι», αδίστακτοι και κουφοί σε κάτι τέτοια άλλωστε...τζάμπα ο κόπος... «κάτι άλλο θέλουν αυτοί για να συνέλθουν...κάτι άλλο...»

Τότε, κάτι τέτοιες στιγμές είναι και μετά από κάτι τέτοιες σκέψεις που με φουσκωμένη την οργή μέσα του ο νους  «στροφάρει με ανάποδα», προς «άλλα κανάλια δράσης»...ακατονόμαστα...τότε είναι που η «όποια εξέλιξη των πραγμάτων» επαφίεται «κάπου αλλού»...όχι στην ψυχρή λογική πάντως...

Είναι τότε που αρχίζει να φλερτάρει με «άλλες διαδρομές»...

Είναι τότε που το φουσκωμένο στα μηνίγγια αίμα, η «ανεβασμένη πίεση» δίνει το αντίστοιχο «κόκκινο χρώμα» και στον καμβά των οργισμένων σκέψεων....

Είναι τότε το «μεταίχμιο» αυτή η Σιωπή και η έλλειψη «εκτονωτικής λεκτικής αντίδρασης»... Και ναι...Συνειδητοποιείς τότε αποσβολωμένος από την σφοδρότητα συναισθημάτων και «εσωτερικών μεταλλάξεων», πως η «Σιωπή» είναι απλά το Σκοτεινό μεταίχμιο για «κάτι άλλο»....πιθανότατα εξίσου «Σκοτεινό»...

Είναι τότε που στο ξεκίνημά του, ο Λογικός (ακόμη) Νους αποδιώχνει αυτό το «κάτι άλλο» πριν θεριέψει...ακόμη και την «υποψία του κάτι άλλου»...

Αλλά που νοιώθει ότι αυτό το «κάτι άλλο» στις σκέψεις, όσο και να το διώχνει, εκείνο επιμένει να επανέρχεται....

Φουντωμένο, φουσκωμένο, ατίθαση φουσκονεριά, σπίθα που μέρα την μέρα, οργή την οργή, οργιά την οργιά, άγος το άγος, άλγος χωρίς γιατρειά, γίνεται φωτιά που φουντώνει ανεξέλεγκτη και που τον καίει μέσα του....

Στροφή και Σπονδή σ’ έναν λυτρωτικό Πατριωτισμό που αγωνιά σε όρους κοινωνικού συνόλου;

Ή Φωτιά και παλίρροια που παρασέρνει τα υπολείμματα της λογικής...και που προτάσσει άλλα, «κατώτερα εκδικητικά ένστικτα»;...με κατέστρεψες; Θα σε καταστρέψω...κι αν δεν σε καταστρέψω,  θα πάρω μαζί μου όσους περισσότερους από τους δικούς σου μπορέσω...

Μήπως όλα αυτά μαζί; Άγνωστο...ποτέ δεν ξέρεις πριν πέσουν οι τίτλοι τέλους...

Όπως και να’ χει, είναι τότε που στερεύουν αμείλικτα οι λέξεις...

Και παίρνουν κεφάλι τα συναισθήματα...

Είναι τότε που ο Θυμός διεκδικεί την Αρχηγία επί όλων των άλλων συναισθημάτων...

Είναι τότε που αυτός, ο Θυμός ψάχνει για να πάρει σάρκα και οστά.... Ψάχνει για το πως να ενσαρκωθεί σε Νέμεση αυτού που προκάλεσε τον ανείπωτο πόνο, την μιζέρια, την εξαθλίωση...την δική σου...των Ελλήνων...των παιδιών σου...όλων των φτωχών αναξιοπαθούντων γύρω σου...Που έσπειρε την στέρηση και την οδύνη σε κάθε γωνιά του κόσμου σου....

Είναι τότε που κανείς δεν ξέρει τι πραγματικά γίνεται μέσα του...ή μήπως ξέρει καλά και φοβάται να το παραδεχτεί;...

Είναι τότε που κανείς γίνεται πραγματικά επικίνδυνος...

Είναι τότε που ακούς από το διπλανό δωμάτιο τα ανήλικα παιδιά σου την ώρα που η μάνα τους τα βάζει για ύπνο – και που δικαιούνται να κοιμηθούν με γαλήνη και ασφάλεια - να τη ρωτάνε τρομαγμένα:

«...μαμά θα μας πάρουν το σπίτι;».....

Κι εκείνη απλώς να ψελλίζει:

«...ησυχάστε...τίποτα δεν θα συμβεί...όλα θα πάνε καλά...κοιμηθείτε...»

Είναι εκείνη η ώρα που νοιώθεις να σου κόβεται η ανάσα...να σου παγώνει η καρδιά....κι αμέσως μετά να «γυαλίζει το βλέμμα σου»...

Σκέφτεσαι πως οι Μεγάλοι υποχρεούνται να παρέχουν ΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΣΟ αυτή την ασφάλεια στα παιδιά τους...έναντι οποιουδήποτε επίβουλου...ΟΠΟΙΟΥΔΗΠΟΤΕ...

Κι ο νους σου ασυναίσθητα πηγαίνει σε κείνη την καραμπίνα που όλο γυρνάς το βλέμμα από την άλλη να μην την αντικρίσεις κι όλο προς τα κει λοξεύει, όλο και πιο συχνά τελευταία...

Ιδίως εκείνες τις άδειες άγρυπνες ώρες πριν τα χαράματα...τότε, εκείνες τις σκοτεινές ώρες που επιλέγει ο δαίμονας της εξαθλίωσης να σου πνίγει το μυαλό...

Και να σου θυμίζει πως μπροστά σου ανοίγεται άλλη μια μέρα ανεργίας...αγωνίας...φτώχειας κι εξαθλίωσης...

Άλλη μια μέρα που θα πρέπει ν’ αντικρίσεις τα παιδιά σου και να τα πείσεις πως όλα θα πάνε καλά...πως πρέπει να μάθουν ν’ αντιστέκονται και να νικάνε...να επιβιώνουν...

Ενώ δεν έχεις πείσει τον εαυτό σου καλά - καλά για το πως μπορεί να γίνει αυτό...με ποιόν τρόπο...όντας έρμαιο της φτώχειας...και της εξαθλίωσης...της μιζέριας που μέρα τη μέρα σας γραπώνει όλο και πιο γερά στα νύχια της...

Κι αυτοί οι εγκληματίες «εκεί πάνω» επιμένουν...όλο και περισσότερο...κάθε μέρα γίνονται όλο και πιο αδίστακτοι...

Όλο και πιο φονικοί...

Πόσο ακόμη θα κρατιέται το μυαλό στα συγκαλά του;

Πόσες φορές ακούς αυτή την κουβέντα κάθε μέρα; Όπου κι αν πάς... Αρχίζεις ν’ αναρωτιέσαι πια...

«Σαν πολύ μου έχει καρφωθεί αυτή η ιδέα στο κεφάλι...δεν είναι καλό αυτό...πρέπει να την βγάλω...»

Αλλά δεν βγαίνει...είναι σαν να έχει αποκτήσει δική της αυτοδύναμη πορεία...

Αυτοτροφοδοτούμενη...λες και αυτοπρογραμματίστηκε για κάτι και χρησιμοποιεί γι’ αυτό κάθε μέσο...

Κάτι που απλά αναβάλλεται διαρκώς...χωρίς να ακυρώνεται... Αντιθέτως...δυναμώνει...

Θυμάσαι επίσης και μια άλλη φράση που ακούς κάθε τρεις και λίγο:

• «ας πάρει μωρέ κάποιος πρώτος το ντουφέκι εναντίον τους κι εγώ θα είμαι ο δεύτερος»....

Θυμάσαι κιόλας ότι την πρωτόγραψε κάποιος που αυτοκτόνησε στο Σύνταγμα...την σφράγισε στην κυριολεξία με το αίμα του...

Κι αναρωτιέσαι μετά αν είναι αλήθεια ή απλά μια «εύσχημη διαφυγή» η επανάληψή της...για όλους...

Εσύ αναρωτήθηκες; Αναρωτιέσαι... Όχι...δεν θα πάρεις απάντηση...

Έχεις μια τάση να μην πιστεύεις αυτά που συμβαίνουν...όπως όλοι...

Απλή στοιχειώδης ψυχολογία: το πολύ κακό, ο νους του ανθρώπου αρνείται να το πιστέψει, να το αποδεχτεί. Έχει μια τάση να το βλέπει «απόμακρα». Σαν τρίτος. Σαν να μην συμβαίνει σ’ αυτόν...

...Και όντως...είναι τόσο απροκάλυπτα ωμά και κτηνωδώς βίαια αυτά που συμβαίνουν, που λες δεν είναι αλήθεια.. δεν είναι δυνατόν να είναι αλήθεια...

Μα δεν φοβούνται τίποτα; Πως είναι δυνατόν να μας εξαθλιώνουν έτσι;

Δεν αναλογίζονται πως αν του την βαρέσει ενός και πάρει το πιστόλι – κατά οποιουδήποτε από δαύτους που θα φανεί τυχαία βολικός στόχος - δεν αργεί να γίνει το κακό;

Έτσι, εκεί απάνου στην ώρα που έχει μια ομιλία στο κοινό του, στην περιοχή του, σε μια ταβέρνα την ώρα που ξεκοκαλίζει αυτά που μόνος του έφαγε αλλά που τώρα επιχειρεί ξεδιάντροπα να σε πείσει ότι μαζί τα φάγατε και να σε βάλει να πληρώσεις το λογαριασμό...το πως δεν τον ενδιαφέρει...πούλα τα παιδιά σου, την γυναίκα σου, ότι θες...αδιαφορεί ο αδίστακτος...

Δεν το αναλογίζονται καθόλου; Μα τόσο ψυχροί είναι; Δεν φοβούνται;

Κι εκεί λες:

Ε, δεν μπορεί....για να μην φοβούνται, ρε μήπως είναι της ιδέας μου όλα αυτά; Μήπως δεν συμβαίνουν στ’ αλήθεια; Και ποιος επιχειρεί έτσι εύκολα να χαλάσει τη ζωή του; Είτε αυτοί εκεί πάνω είτε ο άλλος, ο μικρός από κάτω...

Και πας αμέσως κι ανοίγεις το ψυγείο. Χαράματα....μπας και συνέβη κάποιο θαύμα και τελικά όλα αυτά τα μαύρα είναι παιγνίδια του μυαλού σου...

Όχι όμως...άλλη μια φορά που στέκεσαι σαν ηλίθιος, χαράματα μπροστά στο ψυγείο...

Όχι...δεν λάθεψες...δεν τρελάθηκε το μυαλό σου...είναι πραγματικά άδειο το ψυγείο...

Κι αφού αυτό είναι όντως άδειο, κι αφού εσύ δεν τρελάθηκες, τότε αυτοί είναι φονιάδες...αδίστακτοι φονιάδες....

Και το μάτι σου ξαναπέφτει στο ίδιο σημείο...και στην κάννη που εξέχει πίσω από την καρέκλα με τα ρούχα...

Ξέρεις πως από την ώρα που θα το κάνεις, δεν θα υπάρχει πισωγύρισμα...η πράξη αυτή θα καταλύσει τα πάντα στη ζωή σου...δεν θα ξαναδείς τα παιδιά σου...τουλάχιστον όχι όπως πριν...είτε γιατί θα σε φάνε, είτε γιατί θα σε χώσουν φυλακή, είτε γιατί θα γίνεις φυγάς...

«Οπότε, πάρε όσους μπορείς περισσότερους μαζί σου», απαντάει πάλι αυτή η σκοτεινή φωνή που τόσο συχνά την ακούς τον τελευταίο καιρό.... «αν είναι να το κάνεις, τουλάχιστον κάντο καλά. Ν’ αξίζει...».

Ή πέρνα στην επίθεση και τράβα και παραφύλαξε κάποιον απ’ αυτούς με ένα πιστόλι ή απλά περίμενέ τους...και μόλις έρθουν να σου πάρουν το σπίτι ρίξ’ τους...έχεις πέντε φυσίγγια στη θαλάμη...και μόλις κλείσει η πόρτα την ξαναγεμίζεις...αν μάλιστα πιάσεις ζωντανό ένα απ’ αυτά τα τομάρια όμηρο μέσα στο σπίτι σου, θα έχεις την ευκαιρία για ένα, ίσως και δύο γεμίσματα ακόμη...μπορείς ακόμη να προμηθευτείς φιάλες γκαζιού, ν’ ανοίξεις το γκάζι, να βάλεις τη μάσκα οξυγόνου και να τους περιμένεις στο τελευταίο δωμάτιο...αφού θέλουν τόσο πολύ το σπίτι σου ας έρθουν να το πάρουν...και κάν’ το Κούγκι μόλις γεμίσει το σπίτι από εισβολείς...

Τα κανάλια θα το ευχαριστηθούν...τέτοια θέλουν για ν’ αναδείξουν το θέμα...ΑΙΜΑ...πολύ ΑΙΜΑ...τα «υπόλοιπα» λοιπόν θα.... τ’ αναλάβουν αυτοί...η δίψα τους για αιματηρό θέαμα είναι τόση που θα στραφούν ακόμη και ενάντια στ’ αφεντικά τους προκειμένου να γεμίσουν τις εικόνες τους από τα αιματηρά συντρίμμια του «απονενοημένου διαβήματός» σου...

Πιθανότατα μετά απ’ αυτό δεν θα τολμήσει κανείς τους να ξαναπειράξει σπίτι της φτωχολογιάς...

Πιθανότατα θα εξαφανιστούν από προσώπου γης...

Ή μήπως είναι τόσο αναίσθητοι που δεν θα χαμπαριάσουν ούτε από κάτι τέτοιο;

Ποιός ξέρει; Ίσως το ανακαλύψουμε σύντομα...ίσως και όχι...

Όπως και να’ χει ήταν να μην ξεκινήσει αυτή η διαδικασία σκέψης...σε πολλούς όπως φαίνεται «εκεί έξω»...

Ήταν να μην μπουν σ’ αυτή την φάση «σιγής ασυρμάτου», σ’ αυτή την φάση της «εκκωφαντικής Σιγής» τόσες εκατοντάδες χιλιάδες πολιτών...

Ήταν να μην θεριέψει όλο αυτό το ΜΙΣΟΣ κατά εκείνων «εκεί πάνω»...όλη αυτή η ΟΡΓΗ, ο ΘΥΜΟΣ...

Το νοιώθεις πως πολλοί, πάρα πολλοί απ’ αυτούς είναι συντονισμένοι στην μαυρισμένη τους ψυχή με κείνη την «στιγμή»....

Τελούν εσωτερικά σε στάση αναμονής...

Έτοιμοι ν’ ακολουθήσουν τη Βία....ότι κι αν σημαίνει αυτό...

Το «πρωτοβόλι» περιμένει αδημονώντας ο κατεστραμμένος, απελπισμένος ραγιάς...κι όποιον πάρει ο χάρος το κατόπι απ’ όσους έκλεψαν το βιός του και κατέστρεψαν τον κόσμο του...

Είναι να μην ξυπνήσει η δίψα του φτωχού για δικαιοσύνη, εκδίκηση και ΑΙΜΑ....

Και είναι να μην γευτεί ΑΙΜΑ το εξημερωμένο σκυλί...ξαναγίνεται ΛΥΚΟΣ...

ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΙΔΕΑ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ ΠΑΤΡΙΔΑ

Όποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά! Ρήγας Φεραίος

“Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται, ζυγόν δουλείας ας έχωσι`θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία.” Ανδρέας Κάλβος

Μέσα στον ορυμαγδό της αλλαγής του κόσμου και τον πόνο ψυχής του σήμερα που χάνει, σαν άμμο μέσα από τα δάχτυλά του, τις αξίες του χθες, έρχονται στιγμές, που μου λεν κάποιοι φίλοι:

«Τί αγωνίζεσαι, άνθρωπε! Δεν καταλαβαίνεις ότι το ποτάμι μας είναι στραβό, ότι είναι ο φταίχτης, αυτό που έχει στραβές όχθες, και, σα λαός, πρέπει να πληρώσουμε! Να πληρώσουμε, γιατί ο ρους μας, ρεμπελεύοντας στα “ρόζνοα”, “ρόζπνοα” και “ροζοφανή” ρεζιλέματα των “realities”, “ρουτίνιασε τη ρουτίνα του στο ραχατλίδικο ραγιαδισμό και στον παχυδερμιαίο ωχαδερφισμό· στο ρυπαρό ρασιοναλιστικό ρεαλισμό, αλλά κι ακόμα, στην ρεπιασμένη και ρηξοθέμιδα ρουσφετολογία, στις χρηματικές ή χρηματιστηριακές ραδιουργίες, ρεμούλες και ρεγάλα, ως και στην αλλαξοραχιαία τρυφηλότητα”!

Εξάλλου, στη διακυβέρνηση των πέντε ηπείρων τα ατομικά δικαιώματα δε μετράνε, αφού, σαν αποστήματα τα σπάνε, ενώ και τα εθνικά θέματα δε χωρούν κι ούτε χωράνε ως έχουν, αλλά, ως “ομελέτα”, τα μαγειρεύουν κατά τις ορέξεις τους! Δεν βλέπεις ότι η υπόθεση είναι χαμένη! Η παγκόσμια διακυβέρνηση είναι εδώ και δεν αστειεύεται. Δεν σου το δείχνει, ξεκάθαρα, το ξεθάρρεμα των μουγκρητών των υποχθόνιων οντοτήτων! Τί θέλεις τώρα; καμιά εξορία στης ιστορίας τα περίχωρα; ή σε κάποιο σκαρί Αιγαιοπελαγίτικο, όπου το Ελληνικό σου διαβατήριο δε θα έχει, πλέον, καμιά ισχύ! Δεν το βλέπεις ότι θα βγεις ζημιωμένος; Γιατί “δεν κάθεσαι … στ’ αυγά σου”! Και εν τέλει, γιατί αγωνίζεσαι! Ποιός είναι ο λόγος»!

Απαντώ, λοιπόν, και λέω…

Παίρνω την άδεια από τον ουρανό της καρδιάς μου, και με την αξίνα του πνεύματος, σκαλίζω διασαλπίζοντας την ΑΛΗΘΗ αλήθεια στους τόμους των σαλπισμάτων των αιώνων, με τούτα τα, εντελέχεια έχοντα, και εκ Θεού, αείποτε, εκπορευόμενα και εντελλόμενα ρήματα:

Ακόμα κι αν των αιώνων, ο μεγαλύτερος φταίχτης, ήμουν! Ακόμα κι αν δε στάθηκα πάντοτε, στο ύψος του υψηλού προορισμού μου. Κι αν εθελοτυφλούσα στο κατρακύλημα του σκάφους μου, ακόμα και τότε. Κι αν, ακόμα, ναρκώθηκα από συβαρίτικους επίπλαστους παραδείσους. Κι αν έβλαψα τον εαυτό μου, ιδιοχείρως. Ακόμα και τότε: Θέλω, ως εννοιόσημος και ενδόκαρπος λαός, αυτεξούσιος να είμαι! να μη με ορίζουν άλλοι!

Δικαιούμαι να έχω και να εφαρμόζω, απαρέγκλιτα, το Σύνταγμά μου. Αυτό που έφτιαξα με αγάπη, ιδρώτα, πόνο και αίμα, μέσα από τις προαιωνίως αιώνιες παρακαταθήκες των προγόνων μου· από την αυτοθυσία του τιτάνα Προμηθέα και των ημίθεων Ορφέα και Ηρακλή· από τη σύλληψη και εφαρμογή των πανανθρώπινων οραματισμών των πολιτών, πρώτα, και πολιτικών, ύστερα, Σόλωνα και Λυκούργου, Κλεισθένη και Περικλή· από τις ένθεες θεωρήσεις, της ψυχής και του σύμπαντος κόσμου, των φιλόσοφων Πυθαγόρα και Ηράκλειτου, Σωκράτη, Πλάτωνα και Αριστοτέλη, και από τα υψηλόθωρα δημιουργήματα τόσων άλλων, πανυφήλιου ακτινοβολίας προσωπικοτήτων, ων ουκ έστι αριθμός, μέχρι τους αστερισμούς των κοινοτήτων των Αμπελακίων και της Χάρτας και του Θούριου του Ρήγα, το ελπιδόχρωο, ανθρωπογενές και φιλάνθρωπο, πρώτο Σύνταγμα της Επιδαύρου, τα αγνά και λαμπερά, διαχρον

ικώς, ήθη, έθιμα και παραδόσεις του τόπου αυτού, κι ακόμα, τους άχραντους πόθους του Έλληνα, όπως αυτοί αναβρύζουν από τα δημοτικά τραγούδια του, και τους αμέτρητους πηγαίους αγώνες του απλού λαού, για αγάπη και δημοκρατία, για δικαιοσύνη, για ελευθερία, ανεξαρτησία, μέσα από το σεβασμό κάθε υπόστασης.

Επιπλέον, δεν απεγκλιμάτισα κανένα περιβάλλον, τουλάχιστον συνειδητά, και δεν εγκλημάτησα κατ’ ουδενός, πολύ δε περισσότερο, δεν δημιούργησα με βόμβες, εκατόμβες θυμάτων αθώων, είτε παγκόσμιες συρράξεις, προκαλώντας, είτε αναλαμβάνοντας καθήκοντα παγκόσμιου αστυνόμου ή τρομοκράτη. Κι ακόμα, ουδέποτε έχτισα οποιοδήποτε κοσμοφόνο ή ρεβανσιστικό ράιχ.

Κι αν, διψασμένο ποτάμι εγώ, χρωστώ σε κάποιους, υλικές ασημαντότητες, οι πιστωτές μου, αυτές οι ορφνόνερες ορδές κυνηγών υποψήφιων θυμάτων, δεν είναι λιγότερο άμοιροι ευθυνών από μένα!

Έπειτα, δεν ζημίωσα κανένα, περισσότερο, απ’ ότι, η συναλλαγή μαζί του, ζημίωσε και πλήγωσε βάναυσα τα μύχια μου και κάθε προοπτική αληθούς προόδου του έρμου αυτού τόπου! Ούτε, φυσικά, το αγνάντι θεατό χρέος μου είναι το πραγματικώς υπάρχον, αυτό που θα είχα την υποχρέωση να πληρώσω, αν οι ερπετόκυνες των παγκόσμιων αρχόντων δεν έδειχναν με τα ιοβόλα τους δήγματά το γνωστό σενάριο! Και, πάντως, δε θα υπήρχε αυτή η ανάγκη και δε θα υπέκυπτα ως κράτος, αν, ως κράτος, δεν τελούσα υπό ζυγόν θιάσου, πρωτοφανούς αθλιότητας, ασελγούντος επί παντός ζωτικού στοιχείου, κάθε ικμάδας, της πατρίδας μου, με προφανή, απεριφράστως, σκοπό, την εξόντωσή της· θιάσου, δωσίλογου, συναποτελούμενου εξ εκπροσώπων της παγκόσμιας κλίκας αταξίας πραγμάτων και απαξίας ιδεών, εντεταλμένων να διαφεντεύουν, με αυτή τη συνταγή, ως επίσημοι κυβερνήτες μου, τον τόπο, έως την πλήρη απόθεμελίωσή του! Αυτοί, οι υποτιθέμενοι Έλληνες κυβερνήτες μου (ουχ ήττον Εφιάλτες), εκλεγμένοι, δήθεν, με δημοκρατικές διαδικασίες, στην πραγματικότητα, όμως, έχοντας υφαρπάσει την λαϊκή ψήφο με δόλια μέσα!

Όμως, υπάρχει Νέμεση! Η Θεία Αρμονία του Σύμπαντος, η οποία ως Θεία Δίκη, ως Λόγος Αγάπη – Λόγος Θεού, ως το απόλυτο Φως των αιώνων, θα επιφέρει την κάθαρση. Μέσα από τη θετική ενέργεια και ακτινοβολία που, ως πνεύμα, πρέπει να εκπέμψω, κάνοντας πράξη τον αρχαίο χρησμό “συν Αθηνά και χείρα κίνει“. Έχει καταγραφεί, ήδη, πλειστάκις, στις αετόρραχες σελίδες της ιστορικής αξιοπρέπειας, πως “του Έλληνα ο τράχηλος ζυγόν δεν υπομένει”! Γι’ αυτό, λοιπόν, αγωνίζομαι…

Αγωνίζομαι για μια πάμφωτη ιδέα που λέγεται Πατρίδα! Να! Αυτή η ίδια μου φεγγοβολά και μου δείχνει το δρόμο. Αυτή που είν’ ο φωτοδότης, η καρδιά και η ουσία της Ευρώπης· όλων των μεγάλων, πνευματικά, πολιτειών της ανθρωπότητας· αυτή η παγκόσμια πατρίδα που λέγεται Ελλάδα!

Είμαι κι εγώ, μια στάλα από τους πόθους της διαδρομής σου πατρίδα. Στάλα τη στάλα να φτιάξουμε το μεγάλο ποτάμι που θα φέρει το γαλάζιο σκάφος μας στη θάλασσα του προορισμού του! Χωρίς κλυδωνισμούς, σκαμπανεβάσματα και πισωγυρίσματα! Με όλα τα διαμαντένια στολίδια του Αιγαιοπελαγίτικου γιορντανιού σου να κοσμούν το στήθος σου με τον αγέρωχο παφλασμό του Αιγαιογάλαζου χαμογέλιου τους. Με μια, μόνο, Μακεδονία, Ελληνίδα βυζάστρα, που μαζί με τις ομογενείς και ομογάλακτες αδερφές της, την Θράκη και την Ήπειρο, θα αποτελούν ένα ενιαίο σύνολο με τα υπόλοιπα κύτταρά σου· να τραγουδάν, και ν’ αντιλαλούν τα πελάγη, το αγερόχρωμο τραγούδι αυτής της γης, της Ελληνίδας γης, πατρίδα φιλημένη! ΜΑΝΑ ΠΑΤΡΙΔΑ!

Με οδηγεί το φωτοβόλο πνεύμα του Ελληνισμού· το πνεύμα αυτό που δίδαξε την, μέχρι αυτοθυσίας, ανιδιοτελή αγάπη στο σύνολο και στο συνάνθρωπο!

Με εμπνέει η ανθρωπιά αυτού του λαού που, μέσα από τη μοναδικότητα και απλότητα της μονάδας, ανακάλυψε, με το υψιμέλαθρο πνεύμα του, τη σύνθεση και το όλον· και από το πλήθος, την ποσότητα και τη δύναμη, με την ψυχότροφη φλόγα της αγάπης, ξεχώρισε και σεβάστηκε το άτομο, τον ανίσχυρο, τον διαφορετικό.

Με πυργώνουν οι αρχές της Ελληνικής κοινωνίας, αυτής, που έλαβε ένα σκληρό και ισχυρό και ανελέητο «εγώ» και το μετέτρεψε στο πράο, αλλά και πανίσχυρο θώρακα του «εμείς».

Αγωνίζομαι και κλαίω για τα τραύματά σου πατρίδα!

Όμως, δε θα συμπλεύσω με την άναρχη εξουσιάζουσα Αρχή. Το χατίρι στους καταπιεστές σου, δεν θα το κάνω. Όσο μπορώ θα αντισταθώ στην άρνηση και στο σκότος που σε πνίγουν, με πνίγουν αγαπημένη. Δε θα κρίνω άλλον Συνέλληνα. Θα σεβαστώ όλες τις απόψεις. Αγαπώ όλους τους ανθρώπους· όχι, μόνο, αυτούς που, ως άνθη, ανθίζουν δίπλα μου ανθίζοντας τη μέρα μου· αλλά, ακόμα, κι αυτά τα μαραμένα λούλουδα της υφηλίου, τους άμοιρους λαθρομετανάστες, αυτούς που, άθελά τους, γίνονται το όχημα της εγκαθίδρυσης καθεστώτος ημισελήνου στον τόπο μου· του καθεστώτος που θα με κάνει ιθαγενή και πρόσφυγα στην πατρίδα μου!

Λατρεύω το θείο πολίτευμα που υποτίθεται ότι έχουμε – και που τόσο, τόσο μου λείπει – με κορωνίδα του το Σύνταγμα που κατάφωρα παραβιάζεται· μισώ δε, την κάθε μορφής τυραννία και βία. Αλλά, ίσως και γι’ αυτούς τους λόγους, κι επειδή, είναι, πλέον, φανερό ότι όλοι αυτοί οι θεατρίνοι βαρόνοι της ελιτίστικης “νομενκλατούρας” της νέας τάξης, απεργάζονται, όχι, μόνο, τον ηθικό, αλλά και τον φυσικό θάνατο της πατρίδας μου, το στιλέτο στο στήθος ή στην πλάτη της, ΔΕΝ θα είμαι ζωντανός για να το δω μπηγμένο!!

Αν καταφέρουν, τελικά, να έμπουν, πλησίστιοι, για την ολοκλήρωση των σχεδίων τους, η σημαία μου ΔΕΝ θα κυματίζει στο μπαλκόνι του σπιτιού μου για να τους υποδεχτεί, έστω μεσίστια. ΘΑ ΜΟΥ ΣΦΟΥΓΓΙΖΕΙ ΤΟ ΑΙΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΡΕΕΙ ΑΠ’ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΣΤΟΝ «ΤΑΝ Η ΕΠΙ ΤΑΣ» ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ!

Ουαί τοίς ηττημένοις!...(Vae Victis!)...

Ο Λατίνος συγγραφέας και ιστορικός Τίτος Λίβιος, μας άφησε την περιγραφή ενός συγκλονιστικού ιστορικού γεγονότος, το οποίον διεδραματίσθη στην Ρώμη κατά το έτος 390 π.Χ.

Οι Γαλάτες με επικεφαλής τον Βασιλιά τους Βρέννο, σε μια επιδρομή τους εναντίον της τότε Ιταλίας, κατέλαβαν την Ρώμη. Έντρομοι οι Ρωμαίοι ότι η ένδοξη πόλη τους θα παραδινόταν στις φλόγες και τις λεηλασίες των κατακτητών Γαλατών, δέχθηκαν να καταβάλουν στον Βρέννο ως “λύτρα” χίλιες λίμπρες χρυσού (περίπου 330 κιλά). Συγκέντρωσαν, λοιπόν, οι Ρωμαίοι τον χρυσόν, τον ζύγισαν και τον παρέδωσαν στον κατακτητή, ελπίζοντας στην απελευθέρωση της Ρώμης.

Ο Βρέννος όμως, ζυγίζει τον χρυσόν με τα δικά του σταθμά, τα οποία ήταν διαφορετικά από εκείνα των Ρωμαίων, βγάζει την ποσότητα του χρυσού λειψή, και ζητά απ’ τους Ρωμαίους να συμπληρώσουν την ποσότητα, η οποία έλειπε σύμφωνα με τα δικά του μέτρα και σταθμά. Με το δίκιο τους τότε οι Ρωμαίοι, άρχισαν να διαμρτύρονται και να παραπονούνται για την περίεργη έκφραση δικαιοσύνης του Βρέννου.

Οργισμένος τότε ο Βρέννος, πετάει το σπαθί του επάνω στον δίσκο της ζυγαριάς με τα σταθμά, έτσι ώστε για να ισορροπήσει τώρα η ζυγαριά χρειαζόταν να δώσουν οι Ρωμαίοι ακόμα μεγαλύτερη ποσότητα χρυσού! Και ταυτόχρονα ο Βρέννος ανεφώνησε την ιστορική πλέον φράση:

"Vae victis" (ουαί  τοίς ηττημένοις= αλλοίμονο στους νικημένους)!

Η φράση αυτή έμελλε να μείνει στην Παγκόσμια Ιστορία ως ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα της κυνικής “ειλικρίνειας” των νικητών, των κατακτητών απέναντι στους ηττημένους. Ως διαχρονικό δίδαγμα για τις ταπεινώσεις και τους εξευτελισμούς, που περιμένουν εκείνον τον λαόν. Ο οποίος αφελώς σκεπτόμενος και δρών, εμπιστεύεται τις τύχες του σε πολιτικούς λωποδύτες και αδίστακτους πολιτικούς απατεώνες!

Σήμερα ο Ελληνικός Λαός ευρίσκεται αντιμέτωπος με τους εκβιασμούς μιας αδίστακτης νομενκλατούρας, μιας δηλητηριώδους φωλιάς αδίστακτων πολιτικών απατεώνων, οι οποίοι συγκροτούν την κατ’ επίφασιν “Ελληνική Κυβέρνηση”. Και δέχεται λυσσαλέα επιδρομή εναντίον των στοιχειωδών δικαιωμάτων του, εναντίον της επιβίωσης και της ύπαρξής του, εναντίον της αξιοπρέπειας και της ανεξαρτησίας του!

Και ευελπιστούν αυτοί οι σύγχρονοι “Γαλάτες”, ότι θα επιβάλλουν στον Ελληνικό Λαό την ταπεινωτική του ήττα, και ότι θα απολαύσουν την χαρά να αναφωνήσουν προς τον ηττημένον Λαόν: “Vae Victis”!!!

Είναι όμως ποτέ δυνατόν να αποδεχθεί ο Έλληνας, ότι του αναλογεί και του πρέπει το ‘ουαί τοις ηττημένοις’ το οποίον είναι σχέδιο των πλέον μοχθηρών εγχώριων ανθελληνικών κύκλων;

Η Ιστορία του τόπου μας, μας διδάσκει, ότι σε τούτη τη γωνιά του πλανήτη που λέγεται Ελλάς, τελικά δεν ευδοκιμούν τέτοια ήθη κατάπτωσης και υποτέλειας. Σ' αυτή τη χώρα που υπήρξαν Λεωνίδες, η υποτέλεια δεν έχει θέση!!!

Μέρες διαχρονικά παράξενα ομηρικές...

Ημέρες ερινεών…

Μέρες διαχρονικά παράξενα ομηρικές…

ἦλθον ἐπὶ Σκύλλης σκόπελον δεινήν τε Χάρυβδιν.

ἡ μὲν ἀνεῤῥύβδησε θαλάσσης ἁλμυρὸν ὕδωρ·

αὐτὰρ ἐγὼ ποτὶ μακρὸν ἐρινεὸν ὑψόσ' ἀερθείς,

τῷ προσφὺς ἐχόμην ὡς νυκτερίς· οὐδέ πῃ εἶχον

οὔτε στηρίξαι ποσὶν ἔμπεδον οὔτ' ἐπιβῆναι·

Δεν είχα από πουθενά να κρατηθώ, ούτε στα πόδια μου μπορούσα να στηριχθώ.

Σε  μια αγριοσυκιά προσφύομαι υψηλά αρθείς μέχρι το άλμα στο αιθερικό κενό.

Δεξιά η Σκύλλα  και Αριστερά  η Χάρυβδη

στο κέντρο μια κατ΄ επίφαση δημοκρατία σιδεροχαλύβδινη.

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα

στο μέσον μια διεφθαρμένη ληστρική εξουσία χωρίς καμία λογική και ουσία.

Νέο έκτακτο δελτίο θυέλλης: Η "ουρά" του κυκλώνα ‘Κλεοπάτρα’ θα σαρώσει την Πέμπτη την Ελλάδα

Νέο έκτακτο δελτίο θυέλης: Η "ουρά" του κυκλώνα ‘Κλεοπάτρα’ θα σαρώσει την Πέμπτη την Ελλάδα

Σοβαρή επιδείνωση θα παρουσιάσει ο καιρός από σήμερα το βράδυ, με πιθανότητα να είναι ακόμα πιο έντονα τα καιρικά φαινόμενα λόγω της "ουράς" του κυκλώνα "Κλεοπάτρα" που ερήμωσε την Σαρδηνία, με ισχυρές βροχές και καταιγίδες στο Ιόνιο, την Ήπειρο και τη δυτική Στερεά, σύμφωνα με το έκτακτο δελτίο πρόγνωσης επικίνδυνων καιρικών φαινομένων που εξέδωσε η ΕΜΥ.

Συστήνεται να αποφεύγονται οι μετακινήσεις, να καθαριστούν τα σημεία εισόδου των νερών στα φρεάτια από τους κατοίκους, να μην παρκάρονται τα αυτοκίνητα κοντά σε ψηλά δένδρα και οι γονείς να δένουν οπωσδήποτε τα παιδιά τους στα πίσω καθίσματα σε περίπτωση μετακινήσεων τους.

Αύριο Πέμπτη η Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία δίνει εικόνα κατακλυσμού στην Αττική, ειδικά από το απόγευμα και όσο πλησιάζουμε προς τη νύχτα.

Οι θυελλώδεις άνεμοι και οι καταρρακτώδεις βροχές θα επεκταθούν στην Πελοπόννησο, ενώ από το μεσημέρι η κακοκαιρία θα κτυπήσει και την ανατολική Στερεά, την Εύβοια, τις Κυκλάδες, τα νησιά του βόρειου και ανατολικού Αιγαίου, τα Δωδεκάνησα και τη Θράκη.

IΔΟΥ ΤΟ "SUCCES STORY..."

Έκαψε το σπίτι του και έριξε στο γκρεμό το ΙΧ του για να μην τα πάρουν οι τράπεζες!

Οι πολίτες αρχίζουν να αντιστέκονται στην εξαθλίωσή τους. Με παθητικά μέσα, χωρίς να κάνουν κακό σε κανέναν, αλλά αντιστέκονται με τον τρόπο τους, όπως ο 50χρονος άνδρας από τη Μηλιά της Ορεινής Ναυπακτίας ο οποίος έκαψε το ίδιο του το σπίτι και πέταξε στο γκρεμό του αυτοκίνητό του, καθώς ήδη του είχαν κατασχέσει και έπρεπε από το μεν εξοχικό σπίτι του να φύγει άμεσα και να παραδώσει και το αυτοκίνητό του.

Ο 50χρονος έβαλε φωτιά στην ξύλινη εξοχική κατοικία του και στη συνέχεια πέταξε το αυτοκίνητό του σε γκρεμό.

Ειδοποιήθηκαν οι αρχές και όταν έφθασαν στο χωριό, βρήκαν τον άνδρα να κάθεται και να κοιτάζει το φλεγόμενο σπίτι.

Ούτε σπίτι, ούτε αυτοκίνητο θα βρει η τράπεζα και τα "fund απελπισίας" για τα οποία έγραφε προχθες ο Β.Πολύδωρας...

Η τραγωδία σε όλο της το μεγαλείο. Ο Ντοστογιέφκσι μοιάζει πολύ μικρός, για την ελληνική πραγματικότητα.

Μόνο ένας Αισχύλος θα μπορούσε να αποτυπώσει αυτή την σκηνή...

Ο δυστυχισμένος συμπατριώτης μας έχει συλληφθεί από την αστυνομία για εμπρησμό (!) και θα οδηγηθεί στον Εισαγγελέα. Ο ίδιος δήλωσε στην αστυνομία ότι "Δεν θα πάρουν τίποτα οι αλήτες'"...

Πόσο ψυχή και απελπισία χρειάζεται κάποιος για να κάψει το ίδιο του το σπίτι;

Πηγή: “DefenceNet”